Sasza podrzucił zapałkę do sterty suchej trawy, a ogień natychmiast buchnął. W górę poleciały kłęby gęstego, białego dymu. Wiatr niósł go prosto na działkę sąsiada. Iwan Pietrowicz nie wytrzymał.
Dopadł do płotu purpurowy z wściekłości, wymachując rękami. „Co wy wyrabiacie, barbarzyńcy? Chcecie mnie otruć? ” – krzyczał, plując śliną.
Wycelował palcem w skulonego chłopca. „Chłopak u was całkiem bez mózgu. Nie widzicie, gdzie idzie dym? ”
To była tylko kolejna odsłona konfliktu, który rozpoczął się już pierwszego dnia sezonu.
Wszystko zaczęło się niewinnie – od głośnej muzyki i kosiarki. Potem przyszły nieproszone rady co do sadzenia. A potem chwasty przerzucone przez płot, prosto na ich świeżo posadzone ogórki. Elena próbowała się bronić.
„Nie potrzebuję pańskich rad” – ucięła wtedy zimno. Iwan Pietrowicz obraził się, odwrócił i poszedł do siebie, kręcąc z dezaprobatą głową. Następnego weekendu czekał ich prawdziwy szok. Podjechali pod domek i zamarli.
Łopata, motyka i obuwie ogrodowe, które zostawili schludnie przy ścianie, by wyschły, teraz leżały porozrzucane pod drzwiami. Drzwi były lekko uchylone, a zamek wyłamany. „To on. Jestem pewna, że to Iwan Pietrowicz” – wysyczała Elena, a jej oczy płonęły wściekłością.
Andrej poszedł do sąsiada, ale ten ani myślał się tłumaczyć. „A co to? Mam się wam z czegoś tłumaczyć? Sami jesteście winni.
Nie było co tak wyjeżdżać. Światło zostawiliście zapalone. A jakby był pożar? ” – odparł bez cienia skruchy, z pogardą w głosie.
Elena doskoczyła do płotu, żeby stanąć w obronie rodziny. „Włamał się pan do naszego domu. Zgłosimy to na policję! ” – krzyknęła.
Iwan Pietrowicz tylko machnął ręką. „To zgłaszajcie. A ja świadków przyprowadzę. To wy tu dymicie i hałasujecie.
”
Odwrócił się i odszedł. Elena patrzyła na jego plecy, czuła całkowitą bezsilność i narastającą gorycz. Działka, która miała być ich oazą, zamieniła się w źródło ciągłego stresu. W domu czekał na nich zepsuty zamek i brudne ślady butów na podłodze.
Tydzień podejrzeń i żalu, konflikt, który z każdym dniem się pogłębiał. Kolejna niedziela miała przynieść wytchnienie. Elena postanowiła zająć się sadzeniem swoich ukochanych sadzonek jabłoni – wyjątkowych, rzadkich odmian, o które dbała z ogromną starannością. Przyklękła przy glebie, sprawdzała jej temperaturę termometrem, notatki w telefonie.
To była jej mała ucieczka od ciężkich myśli. I wtedy usłyszała ten znajomy skrzypiący głos. „Czy tak się sadzi sadzonki? Zmarnujesz tylko dobro.
Korzenie trzeba inaczej rozprostować. Ziemię czym nawozisz? Mam nadzieję, że nie jakimś świństwem z torebek. ”
Iwan Pietrowicz stał przy siatce, jakby wyłonił się znikąd, i bezlitośnie komentował jej każdy ruch.
„Patrzę na was, młodzież. Wszystko robicie po swojemu, a potem narzekacie, że nic nie rośnie. ”
W Elenie coś pękło. Wszystko, co się nagromadziło przez ostatnie dni – awantury, wyłamane drzwi, złośliwe uwagi – wyrwało się na zewnątrz.
„Dość tego! ” – wrzasnęła, prostując się. „Proszę się ode mnie odczepić! Sama wiem, jak sadzić.
Nie potrzebuję pańskich rad z poprzedniego wieku. Jest internet, są fora ogrodników. Tam ludzie wiedzą, jak to robić profesjonalnie. Na jednym forum jest taki człowiek – Zielony Dziadek.
On dokładnie wie, jak trzeba. Ale na pewno nie pan! ”
Iwan Pietrowicz otworzył usta, zakrztusił się, zakaszlał. Odwrócił się i odszedł do swojego domu.
Elena poczuła satysfakcję, ale i dziwne zmęczenie. „Znowu się obraził” – wymamrotała. Po chwili zobaczyła, że sąsiad wraca. W ręku niósł młotek.
Ciało Eleny natychmiast się spięło. „Czego pan chce? ” – zapytała z lękiem. Iwan Pietrowicz zatrzymał się przy płocie.
Położył młotek na ziemi. Potem wyciągnął z kieszeni wyblakłej koszuli stary, zniszczony smartfon i podał go jej, wskazując palcem na ekran. Pierwszy podbiegł Sasza. Zajrzał w ekran, a jego twarz się zmieniła – zdumienie, niedowierzanie.
„Mamo, spójrz. ”
Elena ostrożnie wzięła telefon. Andrej podszedł i zajrzał jej przez ramię. Na ekranie świeciła otwarta strona forum ogrodników amatorów.
Tej samej strony, o której właśnie mówiła. A u góry, pod zielonym liściem, widniała nazwa administratora: Zielony Dziadek. Elenie zamarło serce. Podniosła wzrok na sąsiada, który stał przed nimi nieco zmieszany i wyczekująco milczał.
I wtedy wybuchnęła śmiechem. Najpierw nerwowym, potem szczerym, dźwięcznym, do łez. „Iwanie Pietrowiczu! To pan jest Zielonym Dziadkiem?
Korzystałam z pańskich rad! Czytałam każdy wers o organicznej uprawie. Pan jest moim mentorem! ”
Na twarzy starca rozlał się powoli uśmiech.
Żal i złość zniknęły, a pojawiła się zwykła, ludzka radość. Wyprostował się. „No tak. Czytasz, a ja patrzę, co to za mądrala się tam pojawiła.
”
Andrej odetchnął z ulgą. Napięcie, które dusiło go od rana, nagle zniknęło. Sasza szarpnął sąsiada za rękaw i powiedział cicho: „Proszę mi wybaczyć za dym. Nie chciałem pana otruć.
Chciałem tylko zrobić wielkie ognisko. ”
„Już dobrze, już dobrze” – machnął ręką Iwan Pietrowicz. „Zdarza się. ”
Wtedy Andrej przypomniał sobie o włamaniu.
„Ale niech pan wyjaśni, po co pan wyważył drzwi? I te łopaty, buty pod drzwiami? ”
Iwan Pietrowicz chrząknął, podrapał się po karku. „No co ja mam z wami zrobić, młodzież?
Wyjechaliście, a zaczęła się burza. Ulewa jak ze ściany. Patrzę, a wasze narzędzia leżą na deszczu. Motyka, łopata, obuwie wystawione rzędem.
Pomyślałem, że zardzewieje, przemoknie. Wcisnąłem je pod okap, żeby dobro nie przepadło. A drzwi? Światło w domu się paliło.
Myślę – zwarcie, pożar. Musiałem sprawdzić. Pociągnąłem za klamkę, a zamek był lichy. Wyleciał.
A ślady? Byłem w roboczych butach po mokrej ziemi. Przecież nie miałem do was włazić w kapciach. ”
Zakończył z miną człowieka, który ma pełne prawo do swoich racji.
Elena i Andrej spojrzeli na siebie. Wszystko – drzwi, podejrzenia, tydzień urazów – okazało się skutkiem niezdarnej, ale szczerej troski zrzędliwego sąsiada. Elena znów wybuchnęła śmiechem. „No, Iwanie Pietrowiczu, no pan to ma pomysły.
Specjalista od ogrodnictwa, ale z tym sąsiedztwem to oryginalne metody. ”
Iwan Pietrowicz też się roześmiał. Śmiali się wszyscy razem. Mur między nimi topniał, zostawiając po sobie tylko niezręczną, ale ciepłą historię pełną paradoksów.
Działka w końcu znów stawała się spokojnym azylem.
