Kryształowy kieliszek szampana roztrzaskał się o marmurową podłogę, a zimny płyn spłynął po twarzy Destiny, mieszając się z łzami upokorzenia. Cała restauracja wstrzymała oddech, gdy wypielęgnowana dłoń Wiktorii uderzyła ją w policzek. „Ty żałosna mała złodziejko! ” – syknęła Wiktoria, a diamentowy pierścionek zaręczynowy błysnął w świetle, gdy ponownie uniosła rękę.
Ale Destiny nie patrzyła na kobietę, która ją zaatakowała. Jej wzrok był utkwiony w mężczyźnie, który powoli wstawał z krzesła. Stalowoszare oczy Nikolaja Petro ciemniały jak zimowa burza. Jego twarz pozostała całkowicie pozbawiona wyrazu, co czyniło go bardziej przerażającym, niż gdyby był wyraźnie wściekły.
Wiktorii jeszcze nie dotarło. Ale wszyscy inni nagle zrozumieli: najniebezpieczniejszy człowiek w mieście nie patrzył na diamentową bransoletkę, którą rzekomo skradziono. Patrzył na łzy na policzkach kelnerki. Trzy godziny wcześniej Destiny ostatni raz sprawdziła swoje odbicie w lustrze dla personelu.
Wyprostowała białą koszulę i czarne spodnie. Upięła naturalne loki w schludny kok. Profesjonalnie. Niewidocznie.
Dokładnie tak, jak powinna wyglądać kelnerka w Elizium. Zadzwonił telefon. Matka napisała, że Miles pyta o nią i mówi, że tęskni za mamą. Serce Destiny ścisnęło się na myśl o czteroletnim synu.
To dla niego pracowała na dwie zmiany, znosiła ból stóp i uśmiechała się do niegrzecznych klientów. Odpisała, że przyniesie mu jutro naleśniki, chociaż nie było ją na nie stać. Jakoś sobie poradzi. Zawsze jakoś sobie radziła.
„Colman! ” – zawołał kierownik Richard. „Stolik 7 w sekcji VIP. Klient wyraźnie poprosił o naszą najlepszą kelnerkę.
Na litość boską, nie schrzań tego. ”
VIP oznaczało ważne osoby. Ważne osoby oznaczały hojne napiwki albo druzgocące skargi, które mogły kosztować ją pracę. A nie mogła sobie pozwolić na utratę kolejnej pracy.
Gdy winda otworzyła drzwi na najwyższym piętrze, Destiny zrozumiała, że się myliła. Mężczyzna przy stoliku numer 7 nie tylko dominował w pomieszczeniu. On nim rządził. Nikolaj Petro był wyższy, niż się spodziewała.
Szerokie ramiona wypełniały grafitowy garnitur, który kosztował więcej niż jej samochód. Ciemne włosy zaczesane do tyłu odsłaniały twarz jak wyrzeźbioną z granitu. Stalowoszare oczy patrzyły z kliniczną precyzją drapieżnika. Obok siedziała kobieta, która mogłaby uciec z magazynu mody.
Blondynka, piękna, obwieszona diamentami. „Dobry wieczór! ” – powiedziała Destiny. „Nazywam się Destiny i będę państwa obsługiwać.
”
„W końcu” – przerwała blondynka, nie podnosząc wzroku. „Czekamy tu od wieków. Ja poproszę kryształ, a on wódkę rosyjską. Czystą.
”
Nikolaj nie odezwał się ani słowem. Patrzył na Destiny tymi niepokojącymi szarymi oczami, jakby widział w niej coś więcej niż kelnerkę. Jakby patrzył prosto przez maskę, pod którą ukrywała zmęczoną, samotną matkę. W barze Destiny oparła się o ladę i próbowała powstrzymać drżenie rąk.
Obsługiwała już trudnych klientów. Ale nikt nigdy nie patrzył na nią tak, jakby była kimś, kogo warto zauważyć. „Przestań” – nakazała sobie. „On jest zaręczony.
Jest niebezpieczny. Jesteś tu tylko po to, żeby podawać drinki i zbierać napiwki. ”
Kiedy wróciła z zamówieniem, jej palce musnęły dłoń Nikolaja, gdy sięgał po kieliszek. Poczuła dreszcz na ramieniu, a w jego oczach na ułamek sekundy coś błysnęło, zanim zniknęło.
„Dziękuję” – powiedział. Jego głos był głęboki, z akcentem. Przez następną godzinę Destiny obserwowała dynamikę przy stole. Wiktoria mówiła bez przerwy o ślubie, o przyjaciołach, o gali charytatywnej.
Nikolaj prawie nie odpowiadał, skupiając się na wódce. Ale dwa razy Destiny przyłapała go na tym, że na nią patrzy. Gdy Wiktoria wyszła odebrać telefon, między Destiny a Nikolajem zapadła pełna napięcia cisza. Destiny zajęła się poprawianiem sztućców, które były idealnie ułożone.
„Masz syna” – powiedział nagle. Destiny podniosła głowę. „Skąd wiesz? ”
„Sprawdziłaś telefon trzy razy w ciągu ostatniej godziny.
Za każdym razem się uśmiechałaś. A na twojej torbie jest mały odcisk dłoni. Chyba niebieska farba. ”
Spojrzała na torbę.
Miał rację. Ślad dłoni Milesa z ich weekendowej sesji malowania. „Ma cztery lata” – usłyszała siebie mówiącą. „Ciężko dla niego pracujesz” – powiedział Nikolaj.
To nie było pytanie. „Codziennie. ”
W jego wyrazie twarzy coś pękło. „To czyni cię niebezpieczną.
”
„Niebezpieczną? ” – prawie się roześmiała. „Jestem kelnerką. ”
„Nie.
Jesteś matką, która zrobiłaby wszystko dla swojego dziecka. Nie ma nic bardziej niebezpiecznego niż taka miłość. ”
Zanim Destiny zdążyła odpowiedzieć, wróciła Wiktoria, wściekła, że druhena chce założyć na ślub suknię w kolorze kości słoniowej. Rzuciła się na krzesło tak mocno, że stół się zachwiał, a kieliszek szampana przewrócił się prosto na jej diamentową bransoletkę.
Krzyk. „Moja bransoletka jest zniszczona! To ty uderzyłaś w stół! ”
„Nie popchnęłam” – zaczęła Destiny, ale Wiktoria już wstała.
„Widziałam cię! Celowo przewróciłaś mój kieliszek! ” – głos podniósł się, przyciągając uwagę innych stolików. „A teraz gdzie ona jest?
Gdzie jest moja bransoletka? ”
„Proszę pani, bransoletka jest tutaj” – wskazała Destiny. Leżała na stole, przemoczona, ale widoczna. „Nie ta!
” – oczy Wiktorii były dzikie. „Moja bransoletka tenisowa, ta od Nikolaja. Leżała na stole, a teraz zniknęła. Ukradła ją!
”
Destiny zesztywniała. „Nie wzięłam jej. ”
„To złodziejka! Niech ktoś wezwie ochronę!
”
Richard pojawił się z bladą twarzą. „Proszę pani, nie róbmy sceny. ”
„Sceny?! Ukradła bransoletkę za pięćdziesiąt tysięcy dolarów!
” – Wiktoria odwróciła się do Nikolaja. „Powiedz im, żeby ją przeszukali! ”
Nikolaj nie drgnął. Siedział nieruchomo, obserwując chaos zimnymi, szarymi oczami.
W końcu odstawił kieliszek z wyraźną ostrożnością i wstał. Cała restauracja jakby wstrzymała oddech. „Przeszukajcie ją” – powiedział cicho. Słowa uderzyły Destiny jak fizyczny cios.
Spojrzała na mężczyznę, który zauważył odcisk dłoni jej syna, i nie zobaczyła nic poza lodowatym spojrzeniem. Opróżniła kieszenie. Puste. Oddała torebkę.
Richard wysypał zawartość: portfel, telefon, klucze, balsam do ust, pognieciony rysunek Milesa, drobne monety. Żadnej bransoletki. „Musiała ją jakoś schować! ” – nalegała Wiktoria.
„Sprawdzone. Wystarczy. ” – głos Nikolaja nie był głośny, ale przebił histerię jak ostrze. Sięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął diamentową bransoletkę, machając nią.
„Zostawiłaś ją w samochodzie. Znalazłem ją, gdy poszedłem po ładowarkę do telefonu. ”
Twarz Wiktorii przechodziła od zmieszania do zakłopotania i w końcu do wściekłości. Ale zamiast przeprosić, zwróciła się do Destiny z czystą nienawiścią.
„Nadal mogła ją wziąć, gdyby tu była. Spójrz na nią. Tacy ludzie zawsze kradną. ”
Uderzenie przyszło znienacka.
Otwarta dłoń trzasnęła Destiny w policzek tak mocno, że głowa odskoczyła. Poczuła smak krwi. „Musisz nauczyć się swojego miejsca” – syknęła Wiktoria. Destiny stała nieruchomo.
Policzek pulsował, łzy paliły w oczach. Cała restauracja patrzyła na nią. I wtedy Nikolaj wstał z krzesła powolnym, zdecydowanym ruchem drapieżnika. „Co” – zapytał cicho.
„Co właśnie zrobiłaś? ”
Cisza była dusząca. Wiktoria w końcu zrozumiała, że popełniła błąd. „Nikolaj, kochanie, ja tylko…”
„Wychodziłaś” – powiedział.
Jego głos był nadal cichy, ale kryło się w nim coś mrożącego krew. „Weź swoje rzeczy. Znikaj mi z oczu. ”
„Co?!
” – głos Wiktorii podniósł się do krzyku. „Ona jest nikim! Jest tylko kelnerką! ”
„Jeśli dokończysz to zdanie” – przerwał Nikolaj – „będziesz tego żałować do końca swojego znacznie skróconego życia.
”
Groźba padła tym samym spokojnym tonem, jakim zamawiałby kawę. Wiktoria zbladła. Nikolaj wyciągnął telefon. „Anton, sekcja VIP.
Teraz. ”
W ciągu trzydziestu sekund dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach stanęło przy stole. „Panna Wołkow wymaga eskorty przy opuszczaniu budynku. Upewnijcie się, że wyjdzie po cichu.
”
„Jestem twoją narzeczoną! Dałeś mi ten pierścionek! ”
„Ten pierścionek jest własnością rodziny Petro. Zwrócisz go przed wyjściem.
”
„Popełniasz błąd! ” – syknęła Wiktoria. „Twój ojciec jest mi winien trzy miliony dolarów i dalsze istnienie swojej firmy transportowej. Jeśli chcesz, żebym zażądał spłaty obu długów, groź mi dalej.
”
Wiktoria zerwała pierścionek z palca i rzuciła nim w Nikolaja. Odbił się od jego piersi i upadł na podłogę. „Pożałujesz tego! A ty, Destiny, nie masz pojęcia, co zrobiłaś, ty głupia!
”
Anton zrobił krok do przodu. Wiktoria odwróciła się i ruszyła do windy, a ochroniarze otoczyli ją jak strażnicy więzienni. Gdy drzwi się zamknęły, po sali rozeszły się szepty. Destiny stała zamrożona, z dłonią przyciśniętą do policzka.
Nikolaj Petro właśnie zerwał zaręczyny. Z powodu kelnerki, którą poznał dwie godziny temu. „Destiny? ” – jego głos sprowadził ją z powrotem.
Stanął tuż przed nią, na tyle blisko, że widziała złoty błysk w jego szarych oczach. „Czy coś ci się stało? ”
„Nic mi nie jest” – skłamała, ale głos jej się załamał. Nikolaj zacisnął szczękę.
Wyciągnął rękę powoli, dając jej czas na cofnięcie się, i delikatnie uniósł jej podbródek. Jego palce były ciepłe. „Krwawisz” – dotknął kącika jej ust. „To napaść.
Ona za to odpowie. ”
„Proszę” – powiedziała Destiny. „Po prostu odpuść. Chcę zapomnieć, że to się kiedykolwiek wydarzyło.
”
„Naprawdę? A może chcesz sprawiedliwości? ”
Słowo zawisło między nimi. Ile razy Destiny była lekceważona, odrzucana, traktowana jak ktoś gorszy?
Ile razy połykała gniew, bo potrzebowała pracy, potrzebowała przetrwać? „Chcę wrócić do domu, do mojego syna” – szepnęła. Nikolaj cofnął się i wyciągnął wizytówkę oraz plik banknotów. „To za dzisiejsze kłopoty.
” Wyglądało na co najmniej tysiąc dolarów. „A to mój prywatny numer. Jeśli Wiktoria albo ktokolwiek inny zemści się na tobie, natychmiast zadzwoń. ”
„Nie mogę przyjąć tak dużej sumy” – próbowała oddać, ale zamknął jej palce wokół banknotów.
„Kup mu te naleśniki. ”
Jej oczy wpiły się w niego. „Skąd…? ”
„Jak się nazywasz?
” – zapytał. „Destiny Colman. ”
Wymawiał jej imię, jakby delektował się smakiem. Gdy schodziła na parter, czekał Anton z kilkoma wielkimi torbami.
„Pan Petrow nalega. Dla pani i pani syna. To, co ta kobieta pani zrobiła, pan Petrow miał rację, że to zakończył. Proszę wziąć jedzenie i zadbać o syna.
”
W nocy Destiny nie mogła zasnąć. Jej telefon zawibrował. Nieznany numer: „Mam nadzieję, że dotarłaś bezpiecznie do domu. NP”
„Tak, dziękuję za wszystko” – odpisała.
„Nie masz mi za co dziękować. Naprawiłem tylko niesprawiedliwość. ”
„Dlaczego naprawdę zerwałeś zaręczyny? ” – napisała, zanim zdążyła się zastanowić.
Odpowiedź przyszła po chwili. „Wiktoria pokazała mi, kim naprawdę jest. I zdałem sobie sprawę, że miałem poślubić kogoś, kogo nie znoszę. ”
„Dlaczego obchodzi cię, co się ze mną dzieje?
”
Trzy kropki. Znikały, pojawiały się. W końcu: „Nie wiem. Ale tak jest.
Słodkich snów, Destiny Colman. ”
Przycisnęła telefon do piersi. Słowa Antona odbijały się echem w jej głowie: „Pan Petro to skomplikowany człowiek. Teraz panią zauważył.
To dobrze, ale i niebezpiecznie. ”
Minęły trzy dni bez kontaktu. Destiny powiedziała sobie, że czuje ulgę. Zapłaciła czynsz z góry, kupiła Milesowi nowe buty i wróciła do pracy.
Ale za każdym razem, gdy otwierały się drzwi windy, serce biło jej szybciej. Nikolaj się nie pojawiał. W czwartek wychodziła z pracy i zobaczyła czarnego Mercedesa. Anton opierał się o maskę.
„Pan Petrow prosi panią o przybycie. ”
„Jestem zmęczona, Anton. ”
„Poprosił, żebym powiedział, że chodzi o pani bezpieczeństwo. Wiktoria Wołkow złożyła pani groźby.
Pan Petrow chciałby omówić środki ostrożności. ”
Destyny serce ucisnęło. „Dobrze. Dziesięć minut.
”
Mercedes pachniał skórą i drogimi perfumami. Zatrzymali się przed rezydencją ze szkła i stali, rozświetlającą nocne niebo jak pomnik bogactwa. Na tarasie czekał Nikolaj. „Anton przesadził, żeby zapewnić twoją współpracę” – przyznał.
„Musiałem cię zobaczyć. Wiedziałem, że inaczej nie przyjdziesz. ”
„Nie możesz mnie tak po prostu wezwać. ”
„Dlatego proszę, a nie rozkazuję.
Zostań. Pozwól mi wyjaśnić. ”
„Wyjaśnić co? ”
„Dlaczego dałem ci przestrzeń.
Dlaczego łamię wszystkie zasady, którymi się kierowałem. ” Podszedł bliżej. „Dlaczego nie mogę przestać myśleć o kobiecie, której prawie nie znam. Od siedemdziesięciu dwóch godzin, Destiny.
”
„To szaleństwo. Nie znasz mnie. ”
„Więc to naprawmy. Zapytaj mnie o wszystko.
”
Destiny wiedziała, że powinna uciekać. Zamiast tego usiadła na kanapie. „Dlaczego naprawdę zerwałeś zaręczyny? ”
Nikolaj westchnął.
„Ponieważ Wiktoria pokazała mi, kim się stałem. Mężczyzną, który poślubiłby kogoś, kogo nie kocha, nie szanuje, a nawet nie lubi. Wszystko dla powiązań i korzyści biznesowych. ” Zrobił pauzę.
„A także dlatego, że kiedy cię uderzyła, chciałem ją zabić. Nie w sensie metaforycznym. ”
Destiny nie wiedziała, czy być przerażona, czy podekscytowana. „Dlatego dałem ci przestrzeń, żebyś mogła zdecydować, czy moja reakcja była aberracją, czy czymś innym.
I to jest coś innego. ”
„Opowiedz mi o Milesie” – zmienił temat. Destiny opowiadała o obsesji syna na punkcie dinozaurów, o pelerynie Supermana, o tym, jak mówił „kocham cię, mamo” jakby to była najważniejsza rzecz na świecie. Nikolaj słuchał z intensywnością, która była niemal niepokojąca.
Zadawał pytania i naprawdę słuchał odpowiedzi. Rozmawiali, dopóki miasto nie zbladło w świetle świtu. „Muszę już iść” – powiedziała w końcu. Odwiózł ją.
Kiedy podjechali pod jej budynek, jego dłoń chwyciła jej rękę. „Chcę cię znowu zobaczyć. ”
„To nie może się wydarzyć. Ty jesteś sobą, a ja sobą.
Nasze światy się nie łączą. ”
„Nie obchodzą mnie światy. Zależy mi na tym, że sprawiasz, że chcę być kimś innym, niż jestem. ”
„Mam syna.
Nie mogę narażać go na niebezpieczeństwo. ”
„W takim razie zadbam o to, żeby go nie było. Pozwól mi chronić was oboje. ”
„Dlaczego?
” – słowo wyszło z trudem. „Dlaczego ja? ”
„Nie wiem. Ale od momentu, gdy cię zobaczyłem, coś się zmieniło.
Jakbym czekał na ciebie, nie wiedząc o tym. ”
Destiny powinna odmówić. Zamiast tego usłyszała siebie: „Jeszcze jedna noc. Pozwól mi to przemyśleć.
”
Nikolaj uniósł jej dłoń do ust i pocałował kostki. „Jeszcze jedna noc. Ale, Destiny, nie jestem cierpliwym człowiekiem. I zdecydowałem, że jesteś moja.
”
Ta zaborczość powinna ją przerażać. Zamiast tego po raz pierwszy od lat poczuła się bezpieczna. Zasypiając, usłyszała dźwięk wiadomości. Portal informacyjny: firma transportowa rodziny Wołkowów ogłosiła upadłość.
Chwilę później wiadomość od Nikolaja: „Powiedziałem ojcu Wiktorii, żeby nie wtrącał się w moje sprawy. Nie posłuchał. Śpij dobrze, piękna. ”
Nikolaj zniszczył całą rodzinę, bo grozili mu z jej powodu.
Powinna być przerażona. Zamiast tego zapisała jego kontakt z serduszkiem i zasnęła z telefonem przy piersi. W sobotę rano zadzwoniła matka. „Destiny, nie panikuj.
Milesowi nic nie jest. Ale w mieszkaniu była jakaś kobieta. Waliła w drzwi i krzyczała twoje imię. Blondynka.
Mówiła, że zapłacisz za zrujnowanie jej życia. Że jesteś niszczycielką rodzin. ”
„Wiedziała, gdzie mieszkasz. Wiedziała o Milesie.
”
Ręce Destiny drżały tak mocno, że prawie upuściła telefon. Zanim zdążyła wyjść, zadzwonił Nikolaj. „Anton był na straży przed budynkiem twojej matki. Widział wszystko.
Wiktoria jest niestabilna. Firma ojca upadła, zaręczyny zerwane. Obwinia ciebie. Wiedziałem, że się zemści.
”
„On wie o moim synu, Nikolai! Mój czteroletni syn jest w niebezpieczeństwie przez nas! ”
„Dlatego ty i Miles wprowadzacie się dziś wieczorem do mojego domu. To nie jest prośba.
Anton już pakuje rzeczy. Zostaniesz ze mną, gdzie będę mógł zapewnić ci bezpieczeństwo. ”
„Co zamierzasz zrobić z Wiktorią? ”
„Nic, czym musisz się martwić.
Zaufaj mi, Destiny. ”
Dwie godziny później Destiny stała w ogromnym skrzydle dla gości, z Milesem śpiącym w ramionach. Matka rozglądała się z szeroko otwartymi oczami. „Ten człowiek ma więcej pieniędzy niż Bóg” – szepnęła Patricia.
„Wiem, mamo. I jest niebezpieczny. ”
„Ale chroni mojego wnuka. Więc chyba nie mogę go nienawidzić.
”
Nikolaj stał w drzwiach. Jego wzrok natychmiast skierował się na Milesa. „Na końcu korytarza jest pokój dziecięcy. W pełni wyposażony.
Przygotowałem go, gdy dowiedziałem się o groźbach. ”
„Masz pokój dziecięcy? Masz dzieci? ”
„Nie.
Ale ty masz. ”
Znaczenie tych słów zawisło w powietrzu. Przygotował pokój dla jej syna, bo ona była dla niego ważna. „Pozwól mi położyć go do łóżka.
Jest za ciężki, żebyś nosiła go całą noc. ”
Nikolaj delikatnie wyjął Milesa z jej ramion. Widok najniebezpieczniejszego człowieka w mieście niosącego jej śpiące dziecko powinien ją przerazić. Zamiast tego serce ścisnęło jej się z emocji, których nie umiała nazwać.
W pokoju dziecięcym stało piękne łóżeczko, fotel bujany, półki pełne książek i zabawek. Nikolaj położył Milesa z zaskakującą delikatnością. „Nie musiałeś tego wszystkiego robić” – szepnęła. „Musiałem.
Mówiłem ci: chronię cię. To dotyczy również jego. ”
Podniósł rękę i otarł kciukiem łzę, której nie zauważyła. „Boję się” – przyznała.
„Nie ciebie. Tego, co to oznacza. ”
„Oznacza, że jesteś bezpieczna. Że Miles jest bezpieczny.
Wszystko inne ustalimy razem. ”
„Co stało się z Wiktorią? ”
„Została przewieziona do prywatnej placówki, gdzie będzie leczona. Nie będzie ci już przeszkadzać.
”
„Nie można po prostu zamykać ludzi. ”
„Mogę, jeśli zagrażają temu, co do mnie należy. ” Objął jej twarz dłońmi. „A ty jesteś moja, Destiny Colman, niezależnie od tego, czy to zaakceptowałaś, czy nie.
”
„Jestem kelnerką z dzieckiem i kredytem studenckim. Czego możesz ode mnie chcieć? ”
„Wszystkiego. ”
Pochylił głowę i pocałował ją.
Nie był to delikatny pocałunek. Była w nim obietnica i ledwo powstrzymywane pragnienie. Destiny stopiła się w jego objęciach. Wszystkie protesty zniknęły w żarze jego ust.
„Zostań” – powiedział, gdy w końcu się odsunął. „Nie tylko tej nocy. Zostań ze mną. ”
„Nikolaj, nie znamy się.
”
„Więc poznaj mnie. Zostań. A kiedy będziesz gotowa, jeśli będziesz gotowa, będę tu. ”
Spojrzała na Milesa śpiącego w pokoju, który kosztował więcej, niż zarabiała w ciągu roku.
Spojrzała na mężczyznę, który wywrócił swoje życie dla kobiety znanej od tygodnia. „Jeden miesiąc” – usłyszała własny głos. „Pozwól mi zostać przez jeden miesiąc. ”
„Jeśli to nie zadziała?
”
„Jeśli nie zadziała…” – nie dokończyła. „Zadziała” – powiedział z absolutną pewnością. „Bo ja nie ponoszę porażek, zwłaszcza w sprawach, które mają znaczenie. ”
Pocałował ją ponownie.
Destiny wiedziała, że bawi się ogniem. Ale nigdy nie czuła się bardziej żywa. Następnego ranka obudził ją śmiech Milesa. Znalazła ich w kuchni: obaj pokryci mąką, robiący naleśniki w kształcie dinozaurów.
Nikolaj miał na sobie dżinsy i t-shirt, mąkę na nosie i nigdy nie wyglądał bardziej ludzko. „Czy to w porządku? ” – zapytał cicho. „Tak” – zdołała odpowiedzieć.
„W porządku. ”
Kiedy godzinę później Richard zadzwonił z Elizium, żeby ją zwolnić, bo uległ presji rodziny Wiktorii, Nikolaj wziął telefon z jej drżącej dłoni. „Tu Nikolaj Petro. Masz trzy godziny, żeby przywrócić pannę Colman do pracy, z formalnymi przeprosinami i podwyżką.
Albo kupię twoją restaurację i zwolnię ciebie. Czy się rozumiemy? ”
„Nie możesz tego robić” – powiedziała Destiny. „Już zrobiłem.
Nikt nie będzie cię karał za moje działania. ”
„I tak nie chcę tam wracać. Nienawidzę tej pracy. ”
„Więc odejdź.
Znajdź coś, co kochasz. ”
„Mam rachunki do zapłacenia. Nie jestem przypadkiem charytatywnym. ”
„Nie.
Jesteś kobietą, w której się zakochuję. To jest różnica. ”
Słowa zawisły w powietrzu. Destiny stała w kuchni, która kosztowała więcej niż cały jej budynek, słuchając mafijnego bossa mówiącego, że się w niej zakochuje.
„To szaleństwo” – wyszeptała. „Tak” – zgodził się. „Ale szaleństwo nam pasuje, nie sądzisz? ”
I pomimo wszystkiego Destiny zaczęła się śmiać.
Minęło sześć miesięcy. Destiny stała na tarasie, gdzie pierwszy raz ją pocałował, obserwując zachód słońca. W oddali słyszała śmiech Milesa, gdy Nikolaj gonił go po ogrodzie, rycząc jak dinozaur. Rzuciła obie prace.
Zapisała się do szkoły kulinarnej, spełniając marzenie, które porzuciła, gdy zaszła w ciążę. Matka wprowadziła się do domu gościnnego i, ku rozbawieniu Destiny, zaczęła spotykać się z Antonem. Wiktoria próbowała jeszcze raz sprawić kłopoty, ale teraz przebywała w bezpiecznej placówce psychiatrycznej, gdzie otrzymywała potrzebną pomoc. „O czym myślisz?
” – usłyszała za sobą głos. Odwróciła się. Nikolaj stał z Milesem na ramionach. „Myślałam tylko o tym, jak wiele się zmieniło.
”
„Żale? ”
„Ani jednego. ”
Miles zbiegł do środka. Nikolaj przyciągnął Destiny do siebie.
„Mam coś dla ciebie. ”
Wyciągnął pudełeczko. W środku leżał pierścionek z rubinem otoczonym diamentami. „Wiem, że to szybko.
Ale nigdy w życiu nie byłem czegoś tak pewien. Wyjdź za mnie, Destiny. Pozwól mi spędzić resztę życia, sprawiając ci radość. Pozwól mi być ojcem Milesa.
Nie biologicznym. W każdym innym znaczeniu. ”
Łzy zamgliły jej wzrok. „Naprawdę tego chcesz?
Całego tego życia, dziecka, bałaganu? ”
„Chcę naleśników z dinozaurami w każdą sobotę. Chcę podejrzliwych spojrzeń twojej matki, chaosu i prawdziwego życia. Chcę wszystkiego z tobą.
”
„Tak” – szepnęła. „Tak, tak, tysiąc razy tak. ”
Wsunął pierścionek na jej palec. Pasował idealnie.
Miles wybiegł z powrotem. „Mamo, błyszczysz! Co to? ”
„Nikolaj poprosił mnie o rękę.
Co o tym sądzisz? Mamy się zgodzić? ”
„Tak! ” – krzyknął Miles.
„Wtedy Nikolaj będzie moim prawdziwym tatą! ”
Nikolaj nie mógł powstrzymać emocji. „Naprawdę? Jeśli tego chcesz, Miles.
”
„Chcę tego. Czy mogę nazywać cię tatą? ”
„Będę zaszczycony. ”
Destiny zobaczyła łzy na jego policzkach.
Nawet Anton miał podejrzanie zamglone oczy. „Rodzinna kolacja, żeby to uczcić? ” – zaproponowała. „Rodzinna kolacja” – zgodził się Nikolaj i przyciągnął ich oboje do siebie.
Pochodzili z różnych światów. Pokonali niemożliwe przeszkody. Zbudowali coś pięknego z chaosu, niebezpieczeństwa i chwili sprawiedliwości w ekskluzywnej restauracji. Kiedy Destiny patrzyła, jak Nikolaj ponownie podnosi Milesa na ramiona i idzie do środka, żeby pomóc w przygotowaniu kolacji, wiedziała z absolutną pewnością: to jest jej miejsce.
Z mężczyzną, który dostrzegł ją, kiedy była niewidzialna, który ją chronił, gdy była bezbronna, który wybrał ją – wybrał ich – ponad wszystko inne.
