Wycie było pierwszą rzeczą, jaką usłyszałam, gdy podeszłam do odizolowanego kompleksu. Nie przypominało wycia wilków z filmów dokumentalnych. Było głębsze, rezonowało w mojej klatce piersiowej i sprawiało, że zapierało mi dech. Smutek ma dźwięk, który przekracza gatunki, i rozpoznałam go natychmiast.
Śnieg chrzęścił pod moimi butami, a grudniowy wiatr przenikał mój płaszcz, ale mocniej przytuliłam zawiniątko w ramionach. Ciepło mojego ciała tworzyło małą kieszonkę dla trzech maleńkich istnień przytulonych do mnie. Ich ciche piski prawie ginęły w świstającym wietrze niosącym się przez dzikie tereny Montany. „Już prawie jesteście w domu” – szepnęłam, niepewna, czy mówię do nich, czy do siebie.
Słowa mojej babci odbijały się echem w mojej głowie, gdy zdrętwiałe palce sięgały po żelazną kołatkę na masywnych drewnianych bramach. Czasami osoby złamane rozpoznają się nawzajem w sposób, w jaki całość nigdy by nie potrafiła. W dniu swojej śmierci babcia podarowała mi srebrny wisiorek – półksiężyc z małym bursztynowym kamieniem. Powiedziała, że nasza rodzina zawsze była pomostem między światami.
Nigdy nie rozumiałam, co miała na myśli. Aż do trzech dni temu, kiedy znalazłam porzucone szczenięta w lesie niedaleko mojej chatki. Kołatka wydawała się niemożliwie ciężka, gdy ją podnosiłam. A może to było tylko moje zmęczenie.
Trzy noce bez snu, karmienie szczeniąt strzykawką, patrzenie, jak ich maleńkie ciałka walczą o przetrwanie. Przejechałam dwie godziny do weterynarza, który potwierdził to, co już podejrzewałam – to nie były zwykłe wilcze szczenięta. Jego twarz zbladła, gdy je badał. „Gdzie je znalazłaś?
” – zapytał, ściszając głos do szeptu. „W lesie za moją posiadłością. ”
„Należą do stada Black Creek. Zabierz je z powrotem.
”
Oczywiście słyszałam plotki o terytorium Black Creek, jak wszyscy w tym odległym zakątku Montany. Niektórzy mówili, że to sekta. Inni szeptali o rządowych eksperymentach. Prawda była dziwniejsza, ale dawno nauczyłam się, że gdy ludzie nie potrafią czegoś wyjaśnić, tworzą wyjaśnienia pasujące do ich światopoglądu.
Uderzenie kołatki o drewno rozbrzmiało echem w całej dolinie, a wycie nagle ucichło. Ta cisza była bardziej przerażająca. Przełknęłam ślinę, uświadamiając sobie, jak muszę wyglądać – rozczochrana kobieta o jasnych włosach wymykających się z niechlujnego koka, nieproszona i niepożądana. Minęło kilka minut.
Wiatr się wzmógł, śnieg zaczął padać gęściej, pokrywając moje ramiona i włosy. Gdy zastanawiałam się, czy zapukać ponownie, czy po prostu zostawić szczenięta przed bramą, usłyszałam kroki po drugiej stronie. Ciężkie drewniane drzwi uchyliły się na tyle, by odsłonić twarz mężczyzny – twardą, kanciastą, z oczami, które w niezwykły sposób odbijały zimowe światło. Jego wzrok przesunął się po mnie z pogardą, po czym zatrzymał się na zawiniątku w moich ramionach.
„Czego chcesz? ” – zapytał szorstko. „Znalazłam je. W lesie.
Były same. Myślę, że ich miejsce jest tutaj. ”
Jego wyraz twarzy zmienił się tak szybko, że prawie się cofnęłam. W jednej chwili wyglądał jak człowiek, w następnej pod powierzchnią pojawiło się coś zupełnie innego.
Otworzył drzwi szerzej. „Wejdź do środka. ”
Chwycił mnie za ramię z nieoczekiwaną siłą i wciągnął do środka. Drzwi zatrzasnęły się za mną i znalazłam się na dziedzińcu otoczonym kilkoma drewnianymi budynkami ułożonymi w półkole.
Ludzie – a przynajmniej istoty wyglądające jak ludzie – wychodzili z drzwi, obserwując mnie z intensywnością, która sprawiła, że przeszły mnie dreszcze. „Nasz, sprowadź Rowana. Powiedz mu, że ona ma szczenięta. ”
Wysoka kobieta o kasztanowych włosach zniknęła w największym budynku, poruszając się z płynną gracją, która wydawała się niemal drapieżna.
Pozostali utworzyli wokół mnie luźny krąg, ich twarze wyrażały podejrzliwość. „Skąd je masz? Dlaczego je tu przyprowadziłaś? ”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, tłum się rozstąpił.
Z głównego budynku wyszedł mężczyzna, który promieniował władzą jak ciepło z ognia. Był wyższy od pozostałych, o szerokich ramionach i ciemnych włosach sięgających poniżej linii szczęki. Ale to jego oczy przykuły moją uwagę – bursztynowe jak kamień w wisiorku mojej babci, z czymś pradawnym i dzikim w głębi. Kiedy jego wzrok padł na zawiniątko w moich ramionach, stracił opanowanie.
Przez chwilę na jego twarzy pojawił się surowy smutek, a zaraz potem niedowierzanie. „Niemożliwe. ”
Powinnam była się bać. Wszystko w tym miejscu krzyczało o niebezpieczeństwie.
Ale gdy się zbliżał, ogarnęło mnie dziwne poczucie rozpoznania, jakby moje ciało wiedziało coś, czego mój umysł nie był świadomy. „Żyją. Ledwo potrzebują swojej rodziny. ”
Stanął przede mną na tyle blisko, że czułam nienaturalne ciepło promieniujące z jego ciała pomimo mroźnego powietrza.
Jego wzrok przeniósł się ze szczeniąt na moją twarz, badając mnie z intensywnością, która sprawiała, że czułam się przezroczysta. „Czym jesteś? ” – zapytał ledwo słyszalnym głosem. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, jedno ze szczeniąt wydało z siebie ciche, wysokie wycie.
Ten dźwięk zdawał się coś w nim przełamywać. Bez ostrzeżenia upadł na kolana w śniegu, sięgając drżącymi rękami po zawiniątko. Coś zmusiło mnie, bym opuściła szczenięta w jego wyciągnięte ramiona. Gdy nasze dłonie się zetknęły, poczułam dreszcz elektryczności przebiegający przez moje ramię.
Przez ułamek sekundy widziałam obrazy, które nie były moje – światło księżyca na śniegu, uczucie biegania szybciej, niż to możliwe dla człowieka, głęboki smutek i bolesna pustka grożąca pochłonięciem wszystkiego. On też to poczuł – widziałam to w jego rozszerzonych oczach, w źrenicach tak rozwartych, że bursztyn był tylko cienkim pierścieniem wokół czerni. „Omega” – wyszeptał. To słowo rozeszło się po tłumie jak fala uderzeniowa.
Powtarzali je z niedowierzaniem, inni z czymś, co brzmiało niemal jak cześć. Instynktownie cofnęłam się o krok, uświadamiając sobie, że wkroczyłam w coś znacznie przekraczającego moje zrozumienie. Rowan wstał, trzymając szczenięta przytulone do piersi. „Zostaniesz” – powiedział.
To nie była prośba. „Muszę wrócić do domu. Chciałam tylko bezpiecznie je odprowadzić. ”
„Nie rozumiesz, co zrobiłaś, przychodząc tutaj.
Nie jest bezpiecznie, żebyś teraz odchodziła. Burza się nasila, a ty jesteś wyczerpana. Opiekowałaś się naszymi młodymi, ponosząc ogromne koszty. Zatrzymaj się na noc.
”
Jedna z kobiet wystąpiła naprzód. „Przygotuję pokój w głównym budynku. ”
„Jak się nazywasz? ” – zapytał Rowan.
Zawahałam się, pamiętając przestrogi babci o imionach i mocy. Ale byłam już tutaj, otoczona. „Elise. Elise Winters.
”
W tłumie znów rozległo się szemranie. Rowan zacisnął szczękę. „Winters. Oczywiście, że tak.
Wracajcie do swoich obowiązków. Elise Winters będzie dziś naszym gościem. ”
Gdy zostaliśmy sami, zapytałam: „Dlaczego nazwałeś mnie Omegą? Co to znaczy?
”
„To znaczy, że nic tutaj nie będzie już takie samo. ”
Poprosiłam o odpowiedzi, a on obiecał mi je – ale dopiero po tym, jak odpocznę. Mira, miejscowa lekarka, zbadała szczenięta i potwierdziła, że są odwodnione, ale stabilne. Najmniejsze z nich – suczka z białymi końcówkami uszu – miało nieregularne bicie serca i walczyło o życie.
W gabinecie medycznym Mira przyglądała mi się badawczo. „Jak udało ci się utrzymać je przy życiu? ”
„Karmienie kroplomierzem co dwie godziny, ciepłe okłady, ciepło własnego ciała. Głównie instynkt.
”
Wymieniła z Rowanem spojrzenie, którego nie umiałam zinterpretować, po czym powiedziała: „Ona zostaje. Te szczenięta na nią reagują. ”
Rowan zaprowadził mnie do swojego gabinetu, nalał dwa drinki i zapytał, co wiem o wilkach. Potem o wilkołakach.
Prawie się roześmiałam, ale coś w jego wyrazie twarzy mnie powstrzymało. „A jeśli powiem ci, że prawda leży gdzieś pomiędzy? Nie jesteśmy ani dzikimi wilkami, ani potworami z ludzkiej wyobraźni. Jesteśmy czymś, co ewoluowało obok ludzkości przez tysiące lat.
”
„A kim ja jestem? ”
„Omega to rzadkie, wyjątkowe istoty. To serce stada. Empaci, którzy odczuwają emocje innych, leczą, pielęgnują i zapewniają równowagę.
Ludzkie omegi nigdy nie istniały. Ale twoja linia krwi nie jest tak ludzka, jak sądzisz. ”
Spojrzał na wisiorek mojej babci. „Rodzina Winterów zawsze żyła na granicy.
Niektórzy nazywają ich wrażliwcami – tymi, którzy potrafią dostrzegać świat nadprzyrodzony, nie będąc w pełni jego częścią. ”
W mojej głowie pojawiła się twarz babci – jej dziwne lekcje o księżycu, zioła zbierane tylko o określonych porach, sposób, w jaki zawsze wiedziała, kiedy zwierzęta cierpią. Część mnie zawsze wiedziała, że jestem inna. „Szczenięta nawiązały z tobą więź.
W naszym świecie takie więzi są święte. Potrzebują cię, przynajmniej dopóki nie staną się silniejsze. ”
„A potem? ”
Na jego twarzy pojawiło się coś złożonego.
„To będzie twój wybór. ”
Zanim zdążył powiedzieć więcej, w domu wybuchło zamieszanie. Nasz wpadła do gabinetu z paniką na twarzy: „Łowcy. Na północnym grzbiecie postrzelono Theo.
”
Rowan odwrócił się do mnie z nagłą podejrzliwością: „Jakie to wygodne, że pojawili się tej samej nocy, kiedy ty przybyłaś. ”
„Nie mam z tym nic wspólnego. ”
„Może nieświadomie. W naszym świecie rzadko zdarzają się zbiegi okoliczności.
”
Kazał Nasz pilnować mnie, a mnie – udowodnić słowa czynami. „Ocal to, co pozostało z mojej rodziny. ”
W gabinecie medycznym najmniejsze szczenię słabło. Mira spojrzała na mnie z mieszaniną rezygnacji i nadziei: „Trzymaj ją.
Jeśli naprawdę jesteś tym, w co wierzy Rowan, sama twoja obecność może ją wzmocnić. ”
Wzięłam szczenię do rąk, a moją dłoń przycisnęłam do wisiorka babci. Ciepło rozprzestrzeniło się z srebra przez moje palce. W umyśle pojawiły się nitki światła łączące mnie z każdym szczeniakiem – złote włókna pulsujące energią życia.
Nitka prowadząca do najmniejszego blakła. Nie rozumiejąc, skąd wiem, co robić, wyobraziłam sobie, że przepuszczam przez to połączenie własną energię. Poczułam ciągnięcie w środku, jakby coś było wyciągane z samego rdzenia mnie. Szczeniak wziął nagle głęboki oddech, potem kolejny.
Jego serce ustabilizowało się. Mira spojrzała na mnie z szacunkiem. „Energia omegi. Tak jak w starych opowieściach.
”
Zamieszanie przed domem przybrało na sile. Dwóch mężczyzn wniosło rannego Theo. „Srebro” – wychrypiał przez zaciśnięte zęby. Łowcy wiedzieli, na co polują.
Mieli srebrną amunicję, światła UV, a nawet wiedzieli, gdzie będą przebiegać trasy patroli. Rowan błyskawicznie zorganizował obronę. „Chroń ich” – rzucił mi na odchodne, po czym zniknął w ciemnościach. Z lasu dobiegło wycie – ostrzeżenie.
Potem seria strzałów i wycie nagle przerwane. „Rowan! ” – szepnęła blednąc Nasz. Nasz wybiegła, by dołączyć do walki.
Theo, mimo rany, wyciągnął broń. „Zabierz szczenięta w bezpieczne miejsce. W piwnicy jest ukryty pokój. ”
Zanim zdążyłyśmy uciec, usłyszałyśmy rozmowę łowców przeszukujących piwnicę.
Mówili o „samicy alfa”, którą schwytali – o Nasz. Mówili, że „Reynolds z nią skończy”. Théo wrócił po nas z zakrwawioną twarzą: „Mają Nasz i Kalea. Rowan ich powstrzymuje, ale jest ich zbyt wielu.
Po to tu przyszli – po szczenięta. Czystej krwi wilkołaki są rzadkością. Ich organy osiągają wysokie ceny na czarnych rynkach. ”
Ogarnęła mnie zimna furia.
„Nie pozwolę na to. ”
Théo chciał nas wyprowadzić tunelem ewakuacyjnym, ale odmówiłam pozostawienia reszty stada na pastwę losu. Miałam plan – użyć zdolności omegi nie tylko na szczeniętach, ale i na łowcach. Odwrócić ich uwagę, zalać ich emocjami tak, jak zrobiłam to ze szczeniakiem.
Mira zabrała szczenięta do starej chatki myśliwskiej, a ja poszłam za Theo w sam środek chaosu. Wielka sala była polem bitwy. Krew plamiła podłogi, a stworzenia będące czymś pomiędzy człowiekiem a wilkiem walczyły z uzbrojonymi mężczyznami. Pośrodku stał Rowan – bardziej wilk niż człowiek, powstrzymywał trzech łowców jednocześnie.
Krew sklejała jego ciemne futro, ale jego oczy płonęły buntem. Nasze spojrzenia spotkały się. W tym momencie poczułam między nami potężny impuls – gniew, strach, a pod spodem instynkt opiekuńczy. Gdy jeden z łowców wycelował w plecy Rowana, krzyknęłam ostrzegawczo i chwyciłam wisiorek.
Rozgrzał się na mojej skórze, a przeze mnie przepłynęła surowa energia. Wszyscy łowcy w pokoju zatoczyli się, łapiąc się za głowy – przytłoczeni emocjami, które wyrzuciłam z siebie. Stado wykorzystało zamieszanie i rozbroiło ich. Upadłam na kolana, wyczerpana.
Ostatnią rzeczą, jaką poczułam, były silne ramiona łapiące mnie w upadku i głos szepczący: „Trzymaj się, Omega. Po prostu wytrzymaj. ”
Obudziłam się trzy dni później w nieznanym pokoju. Rowan siedział przy kominku, obserwując mnie.
„Szczenięta są bezpieczne. Mira zabrała je do chatki myśliwskiej. Nawet najmniejsze dobrze się mają. ”
„Łowcy?
”
„Zniknęli. Niektórzy uciekli, gdy ich umysły się oczyściły. Nie jesteśmy potworami, za które nas uważają. ”
Dotarło do mnie, że już nie jestem tylko przypadkowym gościem.
Rada innych watach przybyła, by zobaczyć ludzką omegę. „Czego oni chcą? ”
„Sprawdzić, co się wydarzyło. Określić, co to oznacza dla przyszłości naszego gatunku.
Nie musisz się z nimi dziś spotykać. ”
„Najpierw muszę zobaczyć szczenięta. ”
Mira przyniosła koszyk, a szczenięta natychmiast zareagowały na mój zapach. Najmniejsza, z białymi końcówkami uszu, przycisnęła swój zimny nosek do mojej dłoni.
„Ona potrzebuje imienia” – powiedział Rowan. „Luna. Dla najmniejszej. A te dwa – Ash i Wilder.
”
Rowan uśmiechnął się szczerze, zmieniając swoją zwykle surową twarz. „Dobre imiona. ”
Zapytałam, czego chce ode mnie rada. „Twoje istnienie zmienia sytuację.
Mogą zażądać, byś wróciła z nimi na ich terytorium, by zbadać twoje zdolności. ”
„A czego ty chcesz? ”
Spojrzał mi prosto w oczy. „Chcę, żebyś została tutaj.
Z nami. Ale wybór należy do ciebie. Omega wybiera swoją drogę swobodnie. ”
„A jeśli zdecyduję się zostać?
”
„Oznaczałoby to stanie się prawdziwą częścią stada. Naukę naszych zwyczajów, rozwijanie umiejętności. A w końcu, kiedy będziesz gotowa, zajęcie miejsca omegi przy alfie. ”
Zrozumiałam, co oferuje – nie tylko rolę, ale więź.
Partnerstwo równych sobie. „Czy tego właśnie chcesz? ”
Jego dłoń znalazła moją, a palce splotły się z zaskakującą delikatnością. „Od momentu, gdy przekroczyłaś nasze bramy, niosąc w ramionach naszą przyszłość, pokryta śniegiem i nieustraszona – tak, tego właśnie chcę.
”
Spojrzałam na szczenięta wtulone we mnie, na wilczy świat, który przyjął mnie bez wahania. Pomyślałam o samotnym życiu w chatce, o pustce, której nie umiałam nazwać. Tutaj znalazłam cel. Rodzinę.
„Chcę zostać. Chcę dowiedzieć się, kim jestem i kim mogę się stać. Chcę pomagać w ochronie stada. ”
Ulga i coś głębszego pojawiło się na twarzy Rowana.
Podniósł moją dłoń do ust i pocałował moje kostki, a ciepło rozlało się po całym moim ciele. „W takim razie stawmy czoła radzie razem. ”
Gdy szliśmy przez dom, Luna siedziała na moim ramieniu jak mały strażnik, a członkowie stada kłaniali się nam z szacunkiem. Przed drzwiami wielkiej sali Rowan zatrzymał się.
„Cokolwiek się tam wydarzy, wiedz jedno – należysz tu już teraz. ”
Uśmiechnęłam się, dotykając wisiorka babci. Jego ciepło przypomniało mi jej słowa: „Ufaj temu, co czujesz, a nie temu, co widzisz. ”
Drzwi otworzyły się przed nami, odsłaniając salę pełną obcych, którzy czekali, by osądzić coś, czego nie mogli zrozumieć.
Ale gdy wchodziłam ramię w ramię z moją alfą – siła i serce, moc i współczucie – wiedziałam z absolutną pewnością, że w końcu znalazłam swój dom. Nie w samotnej chatce, w której ukrywałam się przed światem, ale tutaj, wśród tych, którzy dostrzegli we mnie coś, czego sama nigdy w pełni nie rozumiałam. Wśród tych, którzy stracili przyszłość, dopóki nie przekroczyłam ich bram, niosąc w ramionach ich szczenięta.
