Bukiet stanął przed nią, zanim zdążyła cokolwiek zrozumieć. Dwanaście czerwonych róż w białym pudełku, a między łodygami kartka: „Dla dziewczyny, której ten dom udaje, że nie widzi”. Luka Moretti zgniótł kartkę w dłoni, a w jego oczach zapłonął gniew. „Kto ci to przysłał?
” – zapytał. „Nie wiem” – odpowiedziała szeptem. Nie uwierzył jej. I w tym momencie zazdrość zapaliła ląd.
Poranek zaczął się jak każdy inny w posiadłości Morettich. Cicho, precyzyjnie, punktualnie. Emily Carter otworzyła magazyn kuchenny, sprawdziła tablice z zapasami i podpisała się za pierwszą dostawę. Chleb, warzywa, kawa, środki czystości.
Na dnie skrzyni leżało długie białe pudełko przewiązane satynową wstążką. Zmarszczyła brwi. Nie było naklejki dostawcy, nie było faktury. Tylko jej imię, napisane odręcznie: „Dla Emily”.
Nikt jej niczego nie wysyłał. Emily była pracownicą, która przygotowywała pokoje. O szóstej rano uruchamiała zmywarkę, prasowała koszule, żeby wisiały bez zmarszczek, i poruszała się po korytarzach jak cień. Rok spędzony tutaj nauczył ją najbezpieczniejszej zasady: bądź użyteczna, bądź cicha, znikaj, zanim pojawi się szef.
Mimo to podniosła pokrywkę. W środku było dwanaście czerwonych róż, głębokich i idealnych, z rosą na płatkach. Najpierw dotarł do niej zapach – czysty i słodki. Między łodygami leżała mała biała kartka.
Podniosła ją i przeczytała jedyne zdanie: „Dla dziewczyny, której ten dom udaje, że nie widzi”. Palce zacisnęły się wokół kartki. Słowa brzmiały zbyt trafnie, jakby ktoś stał z nią w kuchni przez cały rok, obserwując, jak znika. W korytarzu rozległy się kroki.
Odłożyła kartkę. „Kto to dostarczył? ” – głos był równy, niegłośny, ale wypełniał przestrzeń. Luka Moretti stał w drzwiach.
Biała koszula, podwinięte rękawy, ciemne włosy zaczesane do tyłu, luźny krawat w dłoni. Nie musiał podnosić głosu, żeby zmienić atmosferę w pokoju. Po prostu przyszedł – i wszystko ułożyło się na swoim miejscu. „Była w skrzynce dostawczej” – powiedziała Emily.
„Nie zamawiałam jej. ”
Jego wzrok przeniósł się na etykietę, potem na jej twarz, a następnie z powrotem na kwiaty. „Pokaż mi kartkę. ”
Podała mu ją.
Przeczytał raz, zaciskając szczękę, potem jeszcze raz. Między brwiami pojawiła się niewielka zmarszczka. Złożył kartkę na pół, a potem jeszcze raz. „Ten dom ma kamery na każdym podejściu” – powiedział.
„Nikt nie zostawia paczki bez bycia zauważonym. Wierzę ci. Nie o to chodzi. ”
Podniósł jedną różę, ścisnął jej główkę między palcami, aż płatki poluzowały się i spadły na marmur.
„Ryan. ”
Szef ochrony pojawił się niemal zanim skończył wypowiadać jego imię. Ryan Brooks miał na sobie czarną koszulę i emanował spokojem, który nie załamuje się pod presją. „Pobierz nagrania od północy do szóstej” – powiedział Luka.
„Wszystkie bramy, wszystkie ogrodzenia. Chcę wiedzieć, kto to przyniósł. ”
Ryan wziął pogniecioną kartkę w rękawiczkę, spojrzał na pudełko i skinął głową. Kiedy drzwi za nim się zamknęły, zapadła cisza.
Emily wpatrywała się w ladę, tak jak nauczono personel, ale czuła na sobie bezpośrednie i bliskie spojrzenie Luka. „Czy ktoś spoza tego domu wie, gdzie pracujesz? ” – zapytał. „Nie.
Rodzina? Mój brat studiuje. Nie dzieli się szczegółami. Przyjaciele?
” – zawahała się. „Trzymam się na uboczu. ”
Przyjął to krótkim skinieniem głowy. „Od teraz zostaniesz w głównym budynku.
Nie wychodź tylną bramą ani bocznymi drzwiami. Jeśli sprzedawca się do ciebie odezwie, najpierw wezwij ochronę. ”
„Nie zrobiłam nic złego. ”
„To nie jest kara” – powiedział.
„To ochrona. ”
Odwrócił się, zatrzymał i spojrzał jeszcze raz. Jego spojrzenie nie było łagodne. Była to ocena i obietnica w jednym.
Potem wyszedł. Emily odetchnęła dopiero, gdy zniknął. Zebrała opadłe płatki i wrzuciła je do pojemnika na kompost. Powinna była wyrzucić bukiet, ale pismo na kartce wciąż budziło w niej jakieś wspomnienie.
Stare biuro w Ohio. Notatki, które pojawiały się na jej biurku, napisane tym samym pochylonym pismem. Dwa tygodnie po pierwszej notatce jej kierownik zniknął wraz z funduszami klientów. Agenci zadawali pytania.
Plotki miały moc. Opuściła stan i nigdy nie oglądała się za siebie. Wsunęła róże na dolną półkę chłodni, za skrzynkami z ziołami. To, że ich nie widziała, nie oznaczało, że o nich zapomniała.
Ale pomagało. O dziesiątej Olivia Benet weszła z teczką pod pachą. Elegancki garnitur, kucyk, jasne oczy. Wewnętrzny prawnik zawsze dostrzegał to, co inni przeoczyli.
„Dzień dobry. Wyglądasz, jakbyś miała jakąś tajemnicę. ”
„Były kwiaty” – powiedziała Emily. „Dla mnie.
”
Olivia uniosła brwi. „A szef to zauważył. Przeczytał kartkę. ”
Emily zatrzymała się.
„Nie był zadowolony. ”
„Nigdy nie jest. Kiedy coś nieoczekiwanego dotyka domu…” – ton Olivii złagodniał. „Nazwę to bezpieczeństwem.
Będzie to jak smycz. Jeśli chcesz, żebym się za tobą wstawiła, mogę to zrobić, ale przegram. ”
„Nie chcę walczyć” – powiedziała Emily. „Chcę spokoju.
”
„Dzisiaj go nie dostaniesz” – odpowiedziała Olivia. „Ryan już chodzi wzdłuż ogrodzenia. ”
Podczas lunchu w pobliżu półki z przyprawami pojawiło się małe urządzenie w aksamitnym woreczku. Notatka napisana drukowanymi literami: „Trzymaj to przy sobie.
Nie kłóć się. ”
Nie było podpisu. Nie był potrzebny. Emily włożyła go do kieszeni i poczuła niewielką ulgę, do której nie chciała się przyznać.
Pod koniec popołudnia w domu zaszły zmiany. Dwóch nieznanych mężczyzn w koszulach z nadrukiem kręciło się w pobliżu korytarza służbowego. Ekipa ogrodnicza przycinała żywopłoty wzdłuż podjazdu. W pobliżu kamery przy bramie pojawiła się drabina.
Atmosfera w domu zmieniła się i wszyscy to czuli. Tuż po szóstej Ryan przybył z tabletem pod pachą. Drzwi gabinetu Luka zamknęły się. Słychać było powolne głosy, skrzypienie krzesła, a potem ciszę.
Emily nalała kawę, ustawiła talerz z owocami i czekała na telefon, który zwykle dzwonił, gdy spotkania się przedłużały. Nie zadzwonił. Zamiast tego Luka ponownie pojawił się w drzwiach kuchni. „Dzisiaj przenosisz się do wschodniego apartamentu gościnnego” – powiedział.
„Główne piętro, wzmocnione drzwi, prywatny alarm. ”
„To zbyt wiele” – powiedziała Emily i przełknęła ślinę. „W moim pokoju jest dobrze. ”
„To nie podlega dyskusji.
”
Przyjrzał się jej twarzy. „Zamek w oknie na strychu jest stary. Zauważyłaś? ”
„Zauważyłam, co się psuje.
”
„A co można wykorzystać? ” – powiedział. Poszła za Oliwią długim korytarzem, gdy nadeszła karta dostępu. Apartament na wschodzie był prosty i cichy.
Miękkie, szare ściany, czyste linie, światło oceanu wpadające przez jedno okno. Na stoliku nocnym leżała druga aksamitna torebka z identycznym urządzeniem i wydrukowaną wiadomością: „Dwukrotnie dotknij w dowolnym miejscu w domu. Znajdziemy cię. ”
„Jest dokładny” – szepnęła Emily.
„Tak” – powiedziała Olivia. „Nie zawsze był tak ostrożny. Praca sprawiła, że stało się to normą. ” Uśmiechnęła się lekko.
„Jeśli będziesz czegoś potrzebować, zadzwoń do mnie, zanim zadzwonisz do niego. Przetłumaczę. ”
Zapadła noc. Emily wzięła prysznic, ubrała miękką bawełnianą piżamę i usiadła na łóżku z książką, której nie mogła śledzić.
O jedenastej gdzieś zatrzasnęły się drzwi. O drugiej ocean wydawał się bliższy. O trzeciej zasnęła na kilka minut i śniła, że znów stoi przy skrzynce pocztowej w Ohio, czekając na list, który nigdy nie dotarł. O trzeciej dwanaście mężczyzna w ciemnej kurtce poruszał się wzdłuż żywopłotu na granicy posesji i umieścił białe pudełko w miejscu widocznym dla kamery.
Światło latarni oświetliło pierścień na jego dłoni. Kamień błysnął czernią, a potem pochłonął światło. Emily tego nie zauważyła. Przespała minutę, która miała zdefiniować ten dzień.
Poranek przywrócił dom do normalności. Ubrała się, upięła włosy i o siódmej wróciła do kuchni. Świeża kawa, stos talerzy, szum lodówki. Luka przyszedł bez słowa, sprawdził klamrę okienną, wyjął śrubokręt z szuflady i dokręcił zawias, który skrzypiał od tygodnia.
Kiedy zawias się zatrzymał, skinął głową, odłożył narzędzie i w końcu spojrzał na nią. „Zamek się zacina, jeśli klamra się obraca. Naciskaj, kiedy ją przesuwasz. ”
„Tak zrobię.
Dziękuję. ”
Patrzył na nią jeszcze przez chwilę. „Rozpoznałaś pismo na kartce? ”
Zastanowiła się nad kłamstwem, ale zrezygnowała.
„Przypominało mi notatki, które znajdowałam w pracy, zanim się tu przeprowadziłam. To samo pismo, ten sam skos, ten sam nacisk na pociągnięcia w dół. ”
„Myślisz, że ta osoba cię śledziła? ”
„Nie wiem.
Wyjechałam i nie podałam adresu do korespondencji. ”
„Jeśli twoja przeszłość dosięga cię w moim domu” – powiedział – „odetniemy jej rękę. ”
To zdanie zabrzmiało mocno i prosto. Nie była to gra.
To był plan. Intercom kliknął. Głos Ryana: „Szefie, mam coś, co musi pan zobaczyć. ”
„Przynieś to.
”
Ryan przyniósł tablet i antystatyczną torbę z dyskiem. Położył tablet na wyspie i dotknął ekranu. „Brama trzecia, północny słupek, godzina trzecia dwanaście. Podczerwień wykryła ruch.
Kąt nie jest idealny, ale mamy biżuterię. ”
Otworzyła się ramka – ziarnisty obraz noktowizora, światło słupka, żywopłot, postać poruszająca się blisko krawędzi. Mężczyzna schylił się, położył coś w kształcie białego pudełka, a następnie podniósł lewą rękę, poprawiając rękaw. „Nie ruszaj się” – powiedział Luka.
Ryan dotknął ekranu. Ręka zatrzymała się w połowie ruchu. Pierścień odbił światło słupka. Srebrna obrączka, kwadratowa oprawa, wysoki czarny onyks, małe wyszczerbienie szpeciło spód oprawy.
Ryan powiększył obraz, aż piksele zmiękły. Pierścień pozostał wyraźny. „Widziałem ten pierścień na jednym mężczyźnie” – powiedział Ryan. „Ja też” – odpowiedział Luka.
Jego głos stracił ciepło i pozostała w nim tylko stanowczość. „Victor Kane. ”
Emily nie znała tego nazwiska poza szeptami na korytarzu dla personelu. Ktoś z pieniędzmi i wpływami, kto lubił, gdy inni ponosili konsekwencje.
Ale potrafiła odczytać nastrój w pomieszczeniu. A teraz w pomieszczeniu zapadła cisza. „Zamknąć posiadłość” – powiedział Luka. „Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi beze mnie.
Co trzydzieści minut zmieniać ekipę przy bramie. Przenieś samochód na drogę serwisową i zaparkuj go tak, żeby nie był widoczny. Olivia, bądź w moim biurze za dziesięć minut. Chcę listę kurierów Kane’a, jego kierowców, jego ulubionych restauracji, gdzie kupuje garnitury, kto czyści mu buty.
”
„Zajmę się tym” – powiedziała Olivia. Luka spojrzał na Emily. „Jeśli się z tobą skontaktuję, przyjdź do mnie. Jeśli wyślą kolejną paczkę, nie dotykaj jej.
Przekaż ją Ryanowi. Trzymaj urządzenie przy sobie. ” Zrobił pauzę. „Dzisiaj nie będziesz w tle.
Ani dla niego, ani dla mnie. ”
Zatrzymała oddech. Przez rok żyła jak cień, ponieważ chroniło ją to przed światem. Bycie widzianą było dla niej jednocześnie gorącem i ryzykiem.
Skinęła głową. „Rozumiem. ”
Kiedy wyszedł, kuchnia wydawała się mniejsza i jaśniejsza, jakby powietrze się przesunęło, aby zrobić miejsce dla tego, co miało nadejść. Emily opłukała dzbanek do kawy, mimo że był już czysty.
Wypolerowała wyspę, mimo że już lśniła. Potrzebowała ruchu. Olivia weszła pięć minut później z włosami upiętymi w kok i skupionym wzrokiem. „Mamy do czynienia z Kanem” – powiedziała bez wstępów.
„To wyjaśnia kartkę. ”
„Znasz go? ”
„Znam akta. ” Olivia zniżyła głos.
„Preferuje ruchy, które wyglądają jak prezenty. Chce reakcji, które może zmierzyć. ”
„W takim razie ją uzyskał” – powiedziała Emily. „Tak” – zgodziła się Olivia.
„Ale następnym razem to my ustalimy warunki. ” Spojrzała na kieszeń Emily. „Trzymaj to urządzenie przy sobie. Jeśli coś będzie nie tak, naciśnij dwa razy.
Nawet jeśli uważasz, że przesadzasz – ostrożność nie jest karana. ”
„Czy on często to robi? ”
„Wysyła wiadomości przez inne osoby. ” Olivia zacisnęła usta.
„Lubi sprawiać, że cel czuje się obserwowany. Uważa, że to sprawia, że stają się nieostrożni. ”
Emily ponownie pomyślała o słowach z kartki. „Dziewczyna, której ten dom udaje, że nie widzi.
” On nie zgadł. On wiedział. Wiedział dokładnie, jak poruszała się po tych pokojach. Ta myśl przyprawiała ją o gęsią skórkę.
O dziesiątej Ryan wrócił z wydrukiem z kwiaciarni na Madison. „Płatność gotówką” – powiedział w biurze. „Karton pasuje do ich zapasów, ale wiadomość nie została wydrukowana w sklepie. Napisana ręcznie gdzie indziej.
Kamera na ulicy miała awarię przez osiem minut podczas sprzedaży. ”
„Dogodne” – powiedział Luka. „Albo zaplanowane” – odpowiedział Ryan. Emily wniosła tacę z wodą do biura i zatrzymała się w progu.
Luka podniósł na nią wzrok. Spojrzenie było bezpośrednie i pełne presji. „Zjedz coś. ”
„Nie, dziękuję.
”
„Zjedz coś” – powtórzył, wydając polecenie bez gniewu. Wzięła winogrono z talerza i mały kawałek chleba. To uziemiło ją bardziej, niż chciała przyznać. Ryan położył zdjęcie kwiaciarni na stole.
„Te same przycięte łodygi. Ktokolwiek je przyciął, wie, co robi. ”
„Skataloguj bukiet” – powiedział Luka. „Będziemy potrzebować łańcucha dowodowego, jeśli sprawa potoczy się tak, jak myślę.
”
„Gdzie to będzie? ” – zapytała Olivia. „Do końca” – odparł Luka. Wstał i przez chwilę Emily myślała, że odejdzie, ale zamiast tego zatrzymał się obok niej.
„To nie twoja wina” – powiedział. „Jeśli poczujesz winę, próbując dostać się do twojej głowy, zamknij drzwi. ”
Ścisnęło ją w gardle. „Nie jestem przyzwyczajona do takich słów.
”
„Przyzwyczaj się do nich tutaj” – powiedział. Następnie zwrócił się do Ryana. „Przenieś ją wieczorami do wschodniego korytarza. Zmieńcie kod do jej drzwi.
Umieśćcie kamerę w starym pokoju na poddaszu, dopóki nie wymienię zamków. ”
„Tak jest, szefie. ”
Do południa posiadłość funkcjonowała jak małe centrum dowodzenia. Sprzątanie przeniesiono na parter.
Ekipa przy bramie zmieniała się co pół godziny. Na drodze serwisowej stał sedan z wyłączonymi światłami. Dostawy były kierowane do drugiego wejścia, gdzie Ryan mógł je rozładować. Przez cały ten czas Emily pracowała.
Wymieniła pościel w dwóch pokojach gościnnych, zarejestrowała dostawę do spiżarni i zadbała o to, by na stołach kuchennych stały czyste szklanki i świeże serwetki. Nie była już tłem, ale nie była też na widoku. Była osobą realizującą plan. O czwartej stanęła przy oknie wykuszowym i obserwowała, jak samochód z serwisu carpet liningowego powoli przejeżdża przed frontowym podjazdem.
Zatrzymał się, a potem ruszył dalej. Poczuła urządzenie w kieszeni i nacisnęła je raz, żeby poczuć kliknięcie. Nie nacisnęła dwa razy. Jeszcze nie.
Olivia dołączyła do niej. „Wszystko w porządku. Będzie dobrze” – powiedziała Emily. „Użył słowa ochrona.
Mówił poważnie” – powiedziała Olivia. „Tak” – powiedziała Emily. „Powiedział też coś innego. Że nie lubi, gdy ludzie patrzą na to, co należy do niego.
”
Olivia spojrzała na nią, a potem znów na podjazd. „Mówi tak, gdy ktoś przekracza granice. Jakie granice przekroczyły róże? ”
„Granice między jego domem a terenem należącym do kogoś innego” – powiedziała Olivia.
„Kane miał rację. Luka wykorzysta to, by go złamać. Trzymaj się blisko. ”
Zbliżała się noc.
Wiatr znad oceanu stał się chłodny. Emily dwukrotnie sprawdziła nowy kod do drzwi, zanim zamknęła za sobą wschodnią część apartamentu. Spała bez snów. Następnego dnia o siódmej rano Ryan przyniósł tablet z powrotem do kuchni.
Luka stał obok niego. Emily wytarła ręce ręcznikiem i podeszła bliżej, ponieważ nie poprosili jej, żeby wyszła. Ryan nacisnął przycisk odtwarzania. Postać poruszała się wzdłuż żywopłotu.
Pudełko opadło, podniosła lewą rękę. Pierścień odbił światło. Wszyscy troje patrzyli na to. Głos Luka był cichy i monotonny.
„Victor Kane. ” Imię nie wybrzmiało echem, ale nie było to konieczne. Zostało w powietrzu jak oczekiwanie. „Zablokuj to” – powiedział.
„Zaczynamy. ”
Teraz Emily spojrzała na ekran, a potem na Luka. W tym momencie zrozumiała coś jasno. Róże nie miały nic wspólnego z romansem.
Były środkiem nacisku, sposobem, aby zmusić Luka do zwrócenia na nią uwagi, wykorzystania jej, sprawdzenia go. On zwrócił uwagę, ale nie tak, jak planował nadawca. Skinęła głową – nikomu i wszystkim. Zrobi dokładnie to, co powiedział Luka.
Zostanie tam, gdzie będzie mógł ją znaleźć. A jeśli Kane spróbuje wspiąć się przez okna tego domu, dowie się, co to znaczy być zauważonym przez niewłaściwego mężczyznę. Klip na tablecie zatrzymał się na kadrze z dłonią z czarnym kamieniem. Małe wyżłobienie na ramce odbijało światło jak blizna.
Dzień toczył się dalej na tym obrazie. Od momentu, gdy nagranie zatrzymało się na tym pierścieniu, posiadłość Morettich przestała być domem i zamieniła się w system. Drzwi, które kiedyś pozostawały otwarte, teraz zatrzaskiwały się za Emily. Zmieniono kody do bramy.
Okna zamykały się o północy. Nawet powietrze wydawało się obserwowane. Luka Moretti nie składał obietnic. Wydawał rozkazy, a jego rozkazy otaczały ją jak niewidzialna klatka.
Tego ranka Ryan Brooks dał jej wydrukowaną plakietkę. Było na niej jej imię, zdjęcie i kod kreskowy, który otwierał określone drzwi. „Będziesz ją nosić przy sobie” – powiedział. „Skanery już działają.
”
„Sprzątam, a nie hakuję” – odparła Emily, próbując żartować. Nie uśmiechnął się. „Zasady to zasady. ”
Kiedy podniosła wzrok, zobaczyła Luka na drugim końcu korytarza rozmawiającego z Oliwią.
Jego ręka wykonała jeden precyzyjny, ostry gest. Wszyscy wokół niego poruszali się szybciej. Już odbudowywał świat, aby ją w nim zatrzymać. Tego popołudnia Olivia odprowadziła Emily do jej nowego apartamentu.
Wschodni korytarz lśnił. Świeża farba, dyskretne kamery bezpieczeństwa w rogach, nowe czujniki wzdłuż okien. „On traktuje zagrożenia osobiście” – powiedziała Olivia, gdy szły. „Oznacza to większy komfort niż ten, do którego jesteś przyzwyczajona, i mniejszą swobodę.
”
Emily wypuściła powoli powietrze. „A więc więzienie z lepszym oświetleniem. ”
Olivia drgnęła ustami. „Dokładnie.
”
Apartament miał nową pościel, świeże kwiaty i małe biurko. Na nim leżała czarna aksamitna torebka, identyczna jak poprzednia. W środku znajdował się kompaktowy telefon z jednym kontaktem oznaczonym jako kanał alarmowy. „On chce, żebyś to też miała przy sobie” – powiedziała Olivia.
„Jest bezpośrednio połączony z Ryanem. ”
„Czy robi tak ze wszystkimi swoimi pracownikami? ”
„Nie. Tylko z tymi, którzy trafiają na celownik innych osób.
”
Kiedy Olivia wyszła, Emily stała na środku pokoju, wpatrując się w telefon. Jej odbicie patrzyło na nią z ciemnego szkła. Małe, ostrożne, osaczone. Tego wieczoru kolacja była napięta.
Luka jadł z typową dla siebie precyzją, milcząc między kolejnymi kęsami, czasami podnosząc wzrok w jej stronę. Stała przy kredensie, czekając na sygnały – kiedy napełnić mu szklankę, kiedy sprzątnąć talerze. Zwykle podczas posiłków była niewidoczna. Teraz zauważał każdy jej ruch.
Kiedy sięgnęła po tacę, jego głos ją zatrzymał. „Usiądź. ”
Zamrugała. „Proszę pana?
”
„Usiądź” – wskazał na puste miejsce obok siebie. Jej puls zwolnił. Pozostali pracownicy szybko odwrócili wzrok, udając, że nic nie widzą. Powoli wykonała polecenie, siadając na krawędzi krzesła.
Luka sam nalał jej wody. „Jadłaś dzisiaj? ”
„Tak. ”
„Zjesz jeszcze raz.
”
Jego ton brzmiał jak rozkaz, a nie troska. Między nimi zapadła cisza – zapach jedzenia, cichy szum odległych fal, dźwięk widelców. Wszystko wydawało się wzmocnione. W końcu przemówił, nie podnosząc wzroku.
„Myślisz, że chodzi o kwiaty? ”
„Nie wiem, co o tym myśleć. ”
„Więc pomyśl o tym. Ktoś chce mi przypomnieć, że mogę krwawić.
” Podniósł wzrok i spojrzał jej prosto w oczy. „Wykorzystali cię, żeby przekazać tę wiadomość. ”
Żołądek jej się skurczył. „Dlaczego ja?
”
„Bo jesteś cicha. Bo wtapiasz się w otoczenie. Bo nie wyglądasz na kogoś, kto może mieć znaczenie – dopóki ktoś nie sprawi, że staniesz się ważna. ”
Emily spojrzała na swój talerz.
„Może nie powinnam tu być. ”
„Jesteś tu teraz” – powiedział beznamiętnie. „A każdy, kto dotknie tego, co moje – pożałuje. ”
Słowo „moje” sprawiło, że znów zaparło jej dech.
Nie należała do nikogo. Ale sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że po raz pierwszy – być może po raz pierwszy w życiu – poczuła się dostrzeżona. Później tej nocy posiadłość wydawała się zbyt spokojna. Leżała na łóżku, obserwując cienie palm kołyszące się na zasłonach.
Nowe urządzenie alarmowe leżało na stoliku nocnym obok telefonu. O dwudziestej trzeciej czterdzieści trzy ciszę przerwał delikatny dźwięk powiadomienia o wiadomości. Serce zaczęło jej mocno bić. Podniosła telefon z biurka – ten, który dał jej Ryan.
Ale ekran był ciemny. Dźwięk dochodził z karty pokojowej przed jej drzwiami. Otworzyła ją powoli. Na górnej półce pod złożonymi ręcznikami leżała mała brązowa koperta.
Bez adresu, bez pieczęci. Tylko jej imię napisane tym samym pochylonym pismem. Emily zesztywniała, rozejrzała się po korytarzu – był pusty. Zamknęła drzwi, zareglowała je i rozdarła kopertę.
W środku znajdował się tani czarny telefon na kartę. Zapalił się, gdy tylko znalazł się w jej dłoni. Na ekranie pojawiła się jedna wiadomość:
„Powiedz mu, co zabrałaś. ”
Zamarła.
Kolana ugięły się pod nią, gdy przypomniała sobie wszystko. Pendrive. Firma księgowa. Pliki, które ukryła w wydrążonej książce wiele lat temu.
Uciekła od tego, zakopała to, zapomniała. Skąd ktoś tutaj mógł o tym wiedzieć? Pojawiła się kolejna wiadomość: „On cię nie ochroni, jeśli dowie się prawdy. ”
Ręce jej drżały.
Położyła telefon na łóżku i cofnęła się. „Powiedz mu, co zabrałaś. ” Nic nie ukradła. Jej dawny szef poprosił ją o przechowanie zapasowego dysku, zanim zniknął.
Nigdy nie zajrzała do środka. Nigdy nawet nie wiedziała, co zawiera. Pokój wydawał się coraz mniejszy. Sięgnęła po urządzenie alarmowe i nacisnęła je dwukrotnie.
Kilka sekund później w korytarzu rozległy się ciężkie kroki. Drzwi otworzyły się z sygnałem dźwiękowym i Luka wszedł pierwszy, a za nim Ryan. „Co się stało? ” – zapytał natychmiast.
Emily wskazała na telefon. „Został w kopercie na zewnątrz. ”
Ryan podniósł go i przeskanował powierzchnię. „Na razie nie ma odcisków palców” – mruknął.
Luka zrobił krok do przodu. „Co było napisane? ”
Zawahała się. „Napisano: »Powiedz mu, co zabrałaś«.
”
Jego oczy stały się bardziej wyraziste. „Nic nie zabrałam” – powiedziała szybko. „Wiele lat temu w mojej poprzedniej pracy ktoś dał mi dysk do przechowania. Potem zniknął.
Wyjechałam z miasta. Przysięgam, że nigdy go nie otworzyłam. ”
Ryan podniósł głowę. „Firma z Ohio?
”
Skinęła głową. Luka zniżył głos. „Nadal go masz? ”
„Chyba tak.
Jest schowany. ”
„Gdzie? ”
„W Queens” – powiedziała ledwo słyszalnym szeptem. „W kościele, w którym pracuję jako wolontariuszka.
Schowałam go do pudełka ze starymi darowiznami. ”
Ryan spojrzał na Luka. „Możemy go dziś wieczorem odzyskać. ”
Luka spojrzał na Emily.
„Idziesz z nami. ”
„Co? Nie powiem wam, gdzie to jest. ”
„Nie musisz” – powiedział.
„Jedziesz z nami. ”
Jego ton nie pozostawiał miejsca na dyskusję. „Jeśli tego chce Kane, wspólnie dowiemy się, dlaczego. ”
Wyjechali tuż po północy.
Światła miasta rozmywały się przez przyciemniane szyby, gdy czarny SUV przejeżdżał przez most. Emily siedziała na tylnym siedzeniu obok Luka, a Ryan prowadził. Zaczęło padać – deszcz smugał po szybach. W końcu przerwała ciszę.
„Myślisz, że to ma coś wspólnego z Kanem? ”
„Nie sądzę, żeby w mojej branży istniały przypadki” – powiedział Luka. „Weszłaś w moje życie z czymś, czego ktoś pragnie. To nie jest przypadek.
”
„Nawet nie wiedziałam, że coś mam. ”
„To nie ma znaczenia. Teraz jesteś częścią tego. ”
Jego ton nie był okrutny, tylko rzeczowy.
Obserwowała jego odbicie w szybie. Spokojny, z zaciśniętą szczęką, myślący już trzy ruchy do przodu. Wyglądał bardziej jak żołnierz niż szef. Kiedy dotarli do kościoła, deszcz padał coraz mocniej.
Parking był pusty. Ryan pozostawił włączony silnik, a Luka poszedł z Emily po schodach. Poprowadziła go na bok, do szopy na datki. Jej ręce drżały, gdy otwierała kłódkę.
Wewnątrz rzędy wysoko ułożonych pudeł. Uklękła z tyłu i wyciągnęła jedno z nich oznaczone jako „książki – zima 2022”. „Tutaj” – szepnęła. Sięgnęła do środka, przesuwając książki w miękkiej oprawie, aż znalazła jedną, która wydawała się zbyt ciężka.
Wydrążona kopia „Dumy i uprzedzenia”. Podała ją Luka. Otworzył ją. W środku znajdowała się mała czarna pamięć flash.
Nieoznakowana. „Idealnie” – powiedział i wsunął ją do kieszeni. Wiatr na zewnątrz zmienił kierunek, trzaskając bocznymi drzwiami. Emily wzdrygnęła się.
Luka sięgnął po broń. „Nie ruszaj się” – rozkazał. Sekundę później noc rozdarł dźwięk. Trzask podobny do grzmotu, ale ostrzejszy.
Kula uderzyła w framugę drzwi. W powietrze posypały się drzazgi. Luka chwycił ją, pociągnął na podłogę i osłonił swoim ciałem. „Dwóch strzelców po wschodniej stronie” – krzyknął Ryan do mikrofonu.
Luka lekko odwrócił głowę i szepnął jej do ucha: „Nie ruszaj się. ”
Jej serce biło tak mocno, że aż bolało. Jego ramię otaczało ją solidne, ochronne. W powietrzu unosił się zapach deszczu, prochu i jego wody kolońskiej – czysty, ciemny, niemożliwy do zapomnienia.
Kolejny strzał uderzył w szybę, potem jeszcze dwa. Ryan odpowiedział ogniem z parkingu. Opony zapiszczały. Cisza.
Sekundy się dłużyły. Potem znów rozległ się głos Ryana, wyraźny. Luka powoli podniósł się z ziemi. „Nic ci nie jest?
”
Skinęła głową, choć całe jej ciało drżało. „Wiedzieli, że przyjedziemy” – powiedział, pomagając jej wstać. „Wiedzieli, czego chcą. ” Zrobił pauzę.
„A teraz wiem, za co warto zabijać. ”
Wracali w milczeniu. Luka przez całą drogę trzymał pendrive w dłoni, przesuwając po nim kciukiem, jakby był to spust. Kiedy dotarli do posiadłości, Olivia czekała przy drzwiach w szlafroku, z włosami upiętymi do tyłu i ostrym spojrzeniem.
„Co się stało? ”
„Zasadzka” – odpowiedział Luka. „Znali lokalizację, co oznacza, że ktoś ją ujawnił. ”
„Ktoś z wewnątrz lub z zewnątrz.
Na razie to nie ma znaczenia. ” Spojrzał na Emily. „Idź na górę, weź prysznic. Nie wychodź z apartamentu, dopóki nie powiem.
”
Zawahała się. „A co z pendrivem? ”
„Zajmę się tym” – powiedział i minął ją, kierując się do swojego biura. Emily stała w holu, przemoczona, drżąca, patrząc, jak znika za szklanymi drzwiami.
Ryan skinął jej lekko głową. „On ma wszystko pod kontrolą. ”
„Nie jestem pewna, czy ktokolwiek jeszcze ma” – szepnęła. Kilka godzin później Emily siedziała owinięta ręcznikiem na łóżku, wpatrując się w urządzenie alarmowe.
Róże już dawno zniknęły, ale pozostało ich echo. Początek wszystkiego, co teraz kręciło się wokół niej. Gdzieś w domu, za zamkniętymi drzwiami, Luka podłączył pendrive do zabezpieczonego laptopa. Ekran wypełniły linie zaszyfrowanych danych – konta bankowe, przelewy zagraniczne, płatności dla funkcjonariuszy policji.
Zacisnął szczękę. „Więc to właśnie ukrywałaś, Emily Carter” – mruknął. „Po prostu nie wiedziałaś o tym. ”
Po raz pierwszy od lat Luka Moretti uśmiechnął się zimnym, cichym uśmiechem, który nie dotarł do jego oczu.
Burza tak naprawdę nigdy nie minęła. Po prostu czekała przed posiadłością Morettich, uderzając o okna, jakby chciała wrócić do środka. Emily prawie nie spała po zasadzce. Za każdym razem, gdy zamykała oczy, widziała błysk wystrzału.
Sposób, w jaki Luka przykrył jej ciało swoim ciężarem, chroniąc ją całkowicie. Wmawiała sobie, że to tylko adrenalina sprawia, że jej serce bije tak szybko. Ale w głębi duszy wiedziała, że to nie jest takie proste. O świcie dom był już rozbudzony.
Strażnicy zmieniali się na zmianę. Głos Ryana dochodził z radiotelefonów. Kawa była mocniejsza niż zwykle. Za zamkniętymi drzwiami głównego biura Luka Moretti siedział przed laptopem, wpatrując się w pendrive, który ukrywała od lat.
Nie odezwał się do niej od czasu powrotu. Ani jednym słowem – co przerażało ją bardziej niż strzały. Kiedy Olivia znalazła ją w kuchni, Emily wycierała blat, który był już nieskazitelnie czysty. „Nie odezwał się ani słowem” – zapytała Olivia.
„Od kiedy wróciliśmy. Czyta wszystko, co jest na tej pamięci” – odpowiedziała. „A jeśli milczy, to zła wiadomość” – powiedziała Olivia. „Bo ktoś umieścił na niej twoje imię.
”
Emily spuściła wzrok. „A jeśli to zła wiadomość dla mnie? ”
Ton Olivii złagodniał. „Gdyby tak myślał, nie stałabyś tu nadal.
”
Emily chciała w to wierzyć. Kilka godzin później z interkomu rozległ się głos Luka. „Emily, do mojego biura. ”
Po raz pierwszy zwrócił się do niej po imieniu.
Serce jej podskoczyło. Wytarła ręce ręcznikiem i przeszła długim korytarzem do jego drzwi. Ryan stał na zewnątrz, skinął głową i otworzył jej drzwi. W pokoju unosił się delikatny zapach dymu i deszczu.
Zasłony były w połowie zasunięte, a miasto za szybą wyglądało jak szara plama. Luka siedział za biurkiem z podwiniętymi rękawami, bez krawata, wpatrując się w monitor. Dysk był podłączony. Nie podniósł wzroku, gdy weszła.
„Zamknij drzwi. ”
Zrobiła to. W końcu obrócił ekran, aby mogła zobaczyć linie liczb, nazwiska, kody transferowe, zagraniczne banki. „Widziałem to już wcześniej” – powiedział cicho.
„Firmy przykrywki Kane’a. Pieniądze przepływające przez konta zadłużenia, wszystko prowadzące do polityków, którzy uważają się za nietykalnych. ” Zrobił pauzę. „Trzymałaś klucz do jego imperium.
”
Emily przełknęła ślinę. „Nie wiedziałam. Mój szef dał mi to dzień przed zniknięciem. Powiedział, że to kopia zapasowa na wypadek, gdyby coś poszło nie tak.
”
„Poszło nie tak” – powiedział Luka beznamiętnie. „Dla niego, dla ciebie, dla wszystkich, którzy mieli z tym kontakt. ”
Zbliżyła się. „Co teraz?
”
„Teraz” – powiedział, odchylając się do tyłu – „ja zdecyduję, jak to wykorzystać, żeby nie narazić cię na śmierć. ”
Sposób, w jaki to powiedział – cicho, z determinacją i pewnością – sprawił, że poczuła gorączkę na twarzy. „Mogę zniknąć” – zaproponowała. „Opuścić miasto.
”
„Nie musisz tego robić. ” Nagle wstał. „Nie powtarzaj tego. ” Jego głos rozbrzmiał w całym pokoju.
„Jesteś pod moją ochroną. Nie uciekaj. Zostaniesz tam, gdzie będę mógł cię znaleźć. ”
Zatrzymała oddech.
„To brzmi jak rozkaz. ”
„Tak jest” – powiedział, zbliżając się. „Bo jeśli Kane zorientuje się, że mam ten pendrive, będziesz jego pierwszym celem. A ja nie tracę tego, co chronię.
”
Jego słowa paliły – nie z powodu groźby, ale z powodu tego, jak je wypowiedział. Luka sięgnął po papierosa, ale po namyśle odłożył paczkę na bok. „Ryan już przygotowuje bezpieczne schronienie. Zostaniesz w domu.
Żadnych sprawunków, żadnych telefonów na zewnątrz. Olivia zajmie się stroną prawną. ”
„A co z moim bratem? ” – zapytała nagle.
„Noah jest na studiach. Jeśli Kane wie o mnie, on już jest na jego radarze. ”
Luka przerwał. „Ryan wysłał dziś rano ludzi na kampus.
Przywiozą go tutaj. ”
Emily szeroko otworzyła oczy. „Tutaj? ”
„Tak.
Będzie bezpieczny. ” Zrobił pauzę, a potem złagodniał. „Będziesz czuła się bezpieczniej, mając go blisko. ”
Chciała mu podziękować, ale słowa utknęły jej w gardle.
Wdzięczność wydawała się zbyt mała w porównaniu z tym, co dla niej robił. Tego wieczoru znów zaczęło padać. Ryan wrócił około dziewiątej z nerwowym, szeroko otwartymi oczami młodym mężczyzną, który wyglądał dokładnie tak, jak Emily wyglądałaby wiele lat temu – pełen nadziei, nieprzygotowany do życia w tym świecie. „Noah Carter” – przedstawił go Ryan.
Emily podbiegła do brata i mocno go uściskała. „Tak mi przykro, że wciągnęliśmy cię w to. ”
On również ją uściskał i szepnął: „Nawet nie wiem, co to jest. ”
Luka obserwował ich z kilku kroków, nie dając po sobie poznać swoich uczuć.
„Na razie zostaniesz w zachodnim skrzydle” – powiedział Ryan. „Poinformuję cię o zasadach bezpieczeństwa. ”
Noah spojrzał na niego z góry na dół. „To dla niego ona pracuje?
”
Usta Luka drgnęły w czymś, co przypominało uśmiech. Emily rzuciła bratu ostrzegawcze spojrzenie. „Nie zaczynaj. ”
„Nie zaczynam” – powiedział Noah.
„Po prostu to miejsce wygląda jak z filmu. ”
„Nie dotykaj niczego” – odparł sucho Luka, po czym zwrócił się do Emily. „Wyślę jedzenie do waszego apartamentu. Oboje potrzebujecie odpoczynku.
”
Kiedy odchodzili, Noah szepnął: „Ten facet jest intensywny. ”
Emily odpowiedziała szeptem: „Uratował mi życie. ”
Następnego ranka burza ustąpiła na dobre. Promienie słońca wpadały przez wysokie okna.
Dom znów wyglądał prawie normalnie, ale nowi strażnicy przy każdym wyjściu świadczyli o czymś innym. Luka prawie nie spał. Całą noc spędził na studiowaniu danych, łączeniu kont i wykonywaniu cichych telefonów. Kiedy Ryan wszedł z kawą, powiedział: „To jest większe, niż myśleliśmy.
”
„Jak duże? ” – zapytał Luka. „Połowa miasta” – odpowiedział Ryan. „Kane płaci urzędnikom, kupuje głosy, przemyca broń za pomocą fikcyjnych kontraktów.
Jeśli to wycieknie, będzie skończony. ”
Luka spojrzał na pendrive. „Jeśli to wycieknie, najpierw zabije ją. ”
Ryan skinął głową.
„Więc jaki mamy plan? ”
„Znajdziemy coś, co będzie naszą kartą przetargową. Coś gorszego niż pendrive. Coś, co powstrzyma go przed dotknięciem jej.
”
Ryan uniósł brew. „Łamiesz własną zasadę. ”
„Jaką zasadę? ”
„Nigdy nie mieszać w to spraw osobistych.
”
Luka nie odpowiedział. Milczenie było wystarczającą odpowiedzią. Na dole Emily próbowała uspokoić Noaha w bibliotece, podając mu śniadanie, ale jej nerwy nie dawały jej spokoju. Ciągle spoglądała w stronę przedpokoju, spodziewając się, że pojawi się Luka.
Kiedy w końcu przyszedł, nie miał na sobie swojego zwykłego garnituru. Czarne dżinsy, ciemny sweter, podwinięte rękawy. Wyglądał bardziej niebezpiecznie, a nie mniej. „Musimy wyjść na kilka godzin” – powiedział jej.
„Dokąd idziecie? ”
„Znowu do kościoła. Chcę się upewnić, że niczego nie przeoczyliśmy. ”
Noah wstał.
„Ja też idę. ”
Luka pokręcił głową. „Zostajesz tutaj. ”
„Nie jestem dzieckiem.
”
„Jesteś, dopóki nie powiem inaczej” – przerwał ostrym głosem Luka. „Poruszasz się, kiedy Ryan się porusza. Zrozumiano? ”
Noah spojrzał na niego, a potem w końcu skinął głową.
„Zrozumiano. ”
Luka zwrócił się do Emily. „Chodźmy. ”
Podróż powrotna do Queens przebiegła w ciszy.
Światła sygnalizacji odbijały się na mokrym asfalcie. Miasto wciąż było w półśnie. Emily siedziała obok Luka w SUV-ie, starając się nie gapić, ale nie udawało jej się to. Skupiał się na drodze, trzymając ręce pewnie na kierownicy.
Wydawało się, że bezpieczeństwo i niebezpieczeństwo łączą się w jedno. W końcu przerwała ciszę. „Nie musiałeś mnie zabierać. ”
„Musiałem” – powiedział.
„Jeśli jest coś jeszcze związanego z tobą, chcę, żebyś to zobaczyła, zanim zrobi to Kane. ”
Kiedy dotarli do kościoła, Ryan zajął pozycję przy drzwiach. W środku magazyn darowizn był pusty. Taśma policyjna powiewała na wietrze.
Luka przeszedł powoli, rozglądając się po wszystkim. „Czego szukasz? ” – zapytała. „Wzorów.
Czegoś, co zostało pozostawione. ”
Przykucnął przy skrzyni, przesunął palcem po smugach oleju na podłodze. „Ślady opon. Nie z samochodu – prawdopodobnie z generatora.
” Wstał i zamyślił się. „Mieli włączony monitoring. Przenośne kamery. ”
„To znaczy, że nas filmowali?
”
Spojrzał jej w oczy. „Chcieli dowodu, że byłem tam z tobą. Nie chodzi tylko o pendrive. Chodzi o przewagę.
”
Głos Emily drżał. „Oni mnie wykorzystają. ”
„Już próbowali” – powiedział, zbliżając się. „I nie udało im się.
”
Wypuściła drżąco powietrze. „Brzmisz tak pewnie. ”
„Muszę być pewien” – powiedział. „Jeśli zacznę wątpić, oboje przegramy.
”
Jego słowa zawisły w powietrzu. Był tak blisko, że czuła zapach deszczu na jego ubraniu. Spojrzała w górę, próbując odczytać jego myśli. Przez chwilę w jego oczach pojawiło się coś nieostrożnego – zaniepokojenie, może nawet uczucie – ale potem odwrócił wzrok.
Głos Ryana dobiegł ze słuchawki. „Wszystko czyste. Ruszajmy. ”
Luka skinął głową.
„Wróćmy do samochodu. ”
Kiedy wrócili do posiadłości, Olivia czekała z dokumentami. „Dane pasują do ksiąg z zeszłorocznej akcji” – powiedziała. „Sieć Kane’a sięga głębiej, niż sądziliśmy.
Ma na swojej liście płac urzędników miejskich. ”
Luka spojrzał na Emily. „Rozumiesz, co to oznacza? ”
„Że jestem zamieszana w coś, o co nigdy nie prosiłam.
”
„Oznacza to” – powiedział cicho – „że jesteś teraz jedyną osobą posiadającą dowody, które mogą go zniszczyć. A to sprawia, że jesteś cenna. ”
Spojrzała mu w oczy. „Dla ciebie?
”
„Dla was dwojga. ”
„Zwłaszcza ode mnie” – powiedziała. Nie odwrócił wzroku. Ścisnęło ją w piersi.
Chciała się cofnąć, ale nie mogła. Odległość między nimi była już zbyt mała. Olivia odchrząknęła. „Dam wam chwilę.
”
Opuściła pokój, uśmiechając się lekko. Luka oparł się o stół, krzyżując ręce. „Powiedziałaś, że jesteś niewidzialna. Może tak było, ale już nie jest.
”
„To nie jest pocieszające. ”
„To prawda” – powiedział. „Im szybciej to zaakceptujesz, tym będziesz bezpieczniejsza. ”
Zawahała się.
„A jeśli nie dam rady? ”
Zbliżył się, ściszając głos. „Wtedy ja się tym zajmę. ”
Ich spojrzenia spotkały się, a atmosfera znów stała się napięta.
Czuła to. Przyciąganie, którego nie chciała. Ciepło kryjące się za jego opanowaniem. Zmusiła się, by odwrócić wzrok.
„Nie wiem, co to jest” – powiedziała cicho. „Cokolwiek dzieje się między nami, nie powinno. ”
„Nic z tego nie powinno mieć miejsca” – powiedział. „Ale to jest prawdziwe.
”
Nie odpowiedziała. Nie była w stanie. Tej nocy stała na balkonie swojego apartamentu, a morska bryza rozwiewała jej włosy. Niebo było wyjątkowo czyste.
Poniżej strażnicy spacerowali po ścieżkach z powolną precyzją. Po raz pierwszy od początku tej sytuacji poczuła coś w rodzaju spokoju. Jej telefon zawibrował. Podniosła go, spodziewając się, że to Ryan.
Nieznany numer. Jedna wiadomość:
„Myślisz, że on może cię uratować? ”
Emily zaparło dech. Pojawiła się kolejna wiadomość:
„To przez niego zginął twój szef.
”
Jej palce zesztywniały. Czytała ją raz po raz, nie mogąc oddychać. Potem pojawiło się zdjęcie. Jej stary biurowiec, policyjna taśma, a w rogu zamazana postać, która wyglądała zbyt podobnie do Luka.
Prawie ugięły się pod nią kolana. Chwyciła się poręczy. Pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyła. „Emily.
” To był głos Luka. Schowała telefon za plecy. „Tak? Otwórz.
”
Zawahała się, po czym otworzyła drzwi. Stał tam z włosami potarganymi przez wiatr, bez kurtki, z podwiniętymi rękawami. „Chciałem sprawdzić, co u ciebie” – powiedział. „Jesteś taka cicha.
”
„Wszystko w porządku. ”
„Kłamiesz. ”
Wymusiła uśmiech. „Jestem zmęczona.
To wszystko. ”
Przyglądał się jej przez dłuższą chwilę, po czym skinął głową. „Prześpij się. Rano mamy pracę do wykonania.
”
Odwrócił się, żeby wyjść. Prawie zawołała go, prawie powiedziała mu o wiadomościach, ale się powstrzymała. Jeśli to, co napisał w SMS-ie, było prawdą – czy mogła mu zaufać? Kiedy wyszedł, Emily usiadła na skraju łóżka, trzymając ciężki telefon w dłoniach.
Zdjęcie nadal świeciło na ekranie. Powiększyła je. Postać była odległa, zamazana, ale na tyle znajoma, że serce jej się ścisnęło. „Proszę” – wyszeptała.
„Niech to nie będziesz ty. ”
Na zewnątrz znów rozległ się grzmot. Słaby, ale powracający. A gdzieś w ciemności Victor Kane uśmiechał się z satysfakcją z sukcesu swojego kolejnego posunięcia.
Zdjęcie nie dawało jej spokoju. Emily próbowała zasnąć, ale za każdym razem, gdy zamykała oczy, znów widziała ten obraz. Niewyraźny mężczyzna w tle, stojący w pobliżu żółtej policyjnej taśmy w dniu, w którym zniknął jej stary szef. Ten sam wzrost, te same ramiona, ta sama postawa.
To mógł być każdy. Ale co, jeśli to nie był on? Następnego ranka wykonała swoje codzienne czynności na autopilocie. Umyła filiżanki, zaparzyła kawę, udawała, że jej świat się nie rozpada.
Kiedy Luka wszedł do kuchni, nie podniosła wzroku. Poczuła go, zanim go zobaczyła. Ciężar jego obecności wypełniał każde pomieszczenie, do którego wchodził. „Dzień dobry” – powiedział.
Jej głos zabrzmiał cienko. „Dzień dobry. ”
Przyglądał się jej sekundę dłużej niż zwykle, po czym nalał sobie kawę. „Nie spałaś?
”
„Wszystko w porządku. ”
„Przestań tak mówić” – powiedział cicho. „Nie jest z tobą dobrze. ”
Jej ręka zatrzymała się na blacie.
Nie odpowiedziała. Podszedł bliżej i zniżył głos. „Jeśli coś jest nie tak, powiedz mi. ”
Odwróciła się do niego.
„Powiedziałbyś mi prawdę, gdybym cię o coś zapytała? ”
Zamarł na pół sekundy. „To zależy od pytania. ”
Ścisnęło ją w gardle.
„Byłeś w Ohio w dniu, kiedy zniknął mój szef? ”
Cisza, która się rozciąga i wypełnia pokój, aż trudno oddychać. Luka lekko poruszył szczęką, odstawił kawę. „Dlaczego mnie o to pytasz?
”
„Bo widziałam zdjęcie” – powiedziała, zmuszając się, by utrzymać jego wzrok. „I dlatego, że ktoś ciągle wysyła mi wiadomości, że masz z tym coś wspólnego. ”
Jego wyraz twarzy nie zmienił się, ale w jego oczach pojawiło się coś. Ból, może gniew, a może jedno i drugie.
„Niech zgadnę” – powiedział spokojnym tonem. „Victor Kane. ”
Zawahała się. „Nie podpisał wiadomości.
”
„Więc już wiesz, że to on” – powiedział Luka. „Tak właśnie działa. Zasiewa ziarno i pozwala mu rosnąć. Chce, żebyś we mnie wątpiła, bo jeśli we mnie wątpisz, nie mogę cię chronić.
”
„Nie odpowiedziałeś” – szepnęła. Wypuścił gwałtownie powietrze, kontrolując oddech. „Byłem w Ohio. Tak.
Ale nie z powodu, o którym myślisz. ”
Jej serce zabiło mocniej. „Więc z jakiego powodu? ”
Pochylił się bliżej, mówiąc cicho i chłodno.
„Twój szef ukradł miliony z firmy Kane’a. Uciekł. Kane zatrudnił mnie, żebym odnalazł pieniądze. Kiedy znalazłem tego człowieka, był już martwy.
”
„Pochowałem to, co pozostało, i odszedłem” – powiedział Luka. Spojrzała na niego. „Pochowałeś go? ”
Skinął głową.
„Są granice, których nawet ja nie przekraczam. Tego dnia przekroczyłem jedną z nich. Chcesz znać prawdę? To wszystko.
”
Oczy Emily płonęły. „Dlaczego mi nie powiedziałeś? ”
„Bo uciekłabyś” – powiedział cicho. „A ja potrzebowałem, żebyś została na tyle długo, żebym mógł utrzymać cię przy życiu.
”
Pokój wydawał się mniejszy. Jej serce biło głośno. „Myślisz, że możesz decydować za mnie? ”
„Już to zrobiłem” – powiedział.
„A ty nadal tu jesteś. ”
Opuściła kuchnię, zanim powiedziała coś, czego mogłaby żałować. Luka pozwolił jej odejść. Patrzenie, jak odchodzi, było dla niego jak kara.
Całe życie poświęcił na opanowanie kontroli nad swoim temperamentem, strachem, sercem. A ona jakoś przełamała to wszystko. Minutę później wszedł Ryan. „Ona wie.
”
„Domyśliłem się” – powiedział Luka. „Mam zablokować linie telefoniczne? ”
„Nie. Nie daj jej odetchnąć.
Jeśli zacisnę klatkę, znienawidzi mnie jeszcze szybciej. ”
Ryan skrzyżował ramiona. „Kane gra długofalowo. Wykorzystuje emocje, a nie siłę.
”
Luka skinął głową. „Więc my też gramy. ”
W południe niebo znów pociemniało. Wiatr niósł zapach soli z oceanu.
Emily siedziała we wschodniej sypialni dla gości, wpatrując się w fale i próbując uporządkować myśli. Nie wiedziała, czy wierzyć wersji Luka, czy tej, która nie dawała jej spokoju. Ktoś zapukał do drzwi. Olivia weszła, trzymając teczkę.
„Powiedział ci, prawda? ”
Emily podniosła wzrok. „O Ohio? ”
Olivia skinęła głową.
„Jeśli to ma jakieś znaczenie – nie kłamał. Widziałam akta sprawy. Kane zlecił zabójstwo twojego szefa po tym, jak ten go okradł. Luka znalazł ciało przed ludźmi Kane’a.
Pochował go, żeby nie wciągać w to rodziny tego człowieka. ”
„Taki właśnie jest” – powiedziała Olivia. „Ktoś, kto sprząta bałagan. Ktoś, kto próbuje zatrzymać krwawienie.
Czasami to wszystko, co można zrobić w tej branży. ”
Emily nie odpowiedziała. Nie wiedziała jak. Olivia usiadła obok niej.
„Nie jest świętym, Emily. Ale nie jest twoim wrogiem. ”
„Po prostu nie wiem już, komu mogę ufać. ”
„Więc zaufaj swoim przeczuciom” – powiedziała Olivia.
„Twoja intuicja zazwyczaj nie myli się. ”
Tego wieczoru kolacja przebiegała w ciszy. Luka siedział na czele stołu, a Olivia i Ryan naprzeciwko niego. Emily siedziała dalej.
Noah poszedł na spacer po posiadłości z jednym ze strażników. Kiedy światła zaczęły migotać, Ryan zmarszczył brwi. „Skok napięcia. ”
Luka zmrużył oczy.
„Zapasowe zasilanie powinno już zadziałać. ”
Cały dom pogrążył się w ciemności. „Wszyscy zostają tutaj” – rozkazał Luka. W korytarzu rozległy się kroki.
Najpierw ciche, potem coraz głośniejsze. Ryan wyciągnął broń. Luka również sięgnął po swoją. Z kuchni dobiegł odgłos trzasku.
Luka ruszył pierwszy z latarką w jednej ręce i bronią w drugiej. „Ryan, zajmiesz się tym. ”
Emily podążyła za nim mimo woli. Drzwi kuchni były otwarte, a zasłony powiewały na wietrze.
Jedno z tylnych okien było rozbite, wszędzie leżały odłamki szkła. Luka zaklął pod nosem. „Byli w środku. ”
„Kto?
” – szepnęła Emily. „Ktoś, kto miał dostęp. ” Odwrócił się do niej. „Idź do swojego pokoju.
”
„Nie idę. ”
„Emily. ” Jego głos zabrzmiał jak grzmot. Wzdrygnęła się, a potem pobiegła.
Zanim Ryan przywrócił częściowo zasilanie, zniknęło dwóch strażników. Drzwi do magazynu były wyłamane, a na blacie ktoś zostawił kolejną różę – świeżą, krwisto-czerwoną. Luka podniósł ją i obrócił w dłoń. „On się ze mnie naśmiewa.
”
Olivia zmarszczyła brwi. „Jak przedostali się przez bramę? ”
Luka spojrzał na podłogę, zaciskając szczękę. „Ktoś otworzył je od wewnątrz.
”
Emily siedziała na łóżku z bijącym sercem. Światła znów zamigotały. Słyszała krzyki na dole i kroki w korytarzu. Potem drzwi się otworzyły.
Nie byli to ludzie Kane’a. To był sam Luka. Z bronią w ręku i płonącymi oczami. „Chodź.
”
„Co się stało? ” – zapytała. „Do bezpiecznej kryjówki. ”
Chwycił ją za nadgarstek i pociągnął do siebie.
Przeszli przez korytarz, schodami dla służby, przez podziemne przejście prowadzące pod posesją. Ledwo nadążała. Kiedy dotarli do stalowych drzwi, wpisał kod. Zamek kliknął i wepchnął ją do środka.
Pomieszczenie było małe, wzmocnione, zaopatrzone w żywność i zapasy. Odwrócił się do niej z szybkim oddechem. „Zostań tu, dopóki nie sprawdzę sytuacji. ”
„Luka.
”
„Ktoś w tym domu otworzył okno. Nie zaryzykuję, żebyś była blisko nich. ”
„Myślisz, że to jeden z twoich ludzi? ”
„Myślę, że nie ma znaczenia, co myślę, dopóki się nie dowiem” – powiedział.
„Nie otwieraj tych drzwi nikomu poza mną lub Ryanem. ”
Zaczął się odwracać, ale ona złapała go za rękaw. „Bądź ostrożny. ”
Spojrzał na jej dłoń spoczywającą na jego ramieniu.
Na jego twarzy pojawił się surowy wyraz. „Martwisz się teraz o mnie? ”
„Nie chcę, żeby ktoś jeszcze zginął przeze mnie. ”
„Więc przestań się obwiniać” – powiedział cicho.
„Nie prosiłaś o to. ”
Skinęła głową. Wyciągnął rękę i dotknął jej policzka. Ledwo go musnął, a potem zniknął.
Minuty zamieniły się w godziny. Emily siedziała oparta o ścianę, słuchając stłumionych odgłosów dochodzących z góry – niskiego ryku pojazdów, głosów, trzaskania drzwiami. W końcu zamek wydał sygnał dźwiękowy. Podskoczyła na równe nogi.
Drzwi się otworzyły. Stał tam Ryan. „To jasne, co się stało. Robota kogoś z wewnątrz” – powiedział ponuro.
„Kontakt z piekarni. Sprzedał informacje o trasach ochrony. ”
„Piekarnia? ” – powtórzyła.
„Stary przyjaciel ojca szefa. Luka mu ufał. ”
Emily poczuła dreszcz. „Czego chcieli?
”
„Nie dysku” – powiedział Ryan. „Ciebie. ”
Zamarła. „Mnie?
”
Skinął głową. „Chcieli cię wymienić, żeby uzyskać przewagę. Kane jest zdesperowany. ”
Kiedy Luka wrócił, miał podartą koszulę na ramieniu i cienką smugę krwi wzdłuż ramienia.
Zignorował to. „Jesteś ranny” – powiedziała Emily, robiąc krok do przodu. „To nic takiego. ”
„Pokaż mi.
”
„To nic takiego. Powiedziałem” – powiedział tym razem stanowczym głosem. Zatrzymał się. Ich spojrzenia spotkały się na chwilę.
Wydawało się, że wszystkie dźwięki świata ucichły. Wypuścił powietrze i usiadł na kanapie. Uklękła obok niego i oczyściła ranę wilgotną ściereczką z apteczki. Nie drgnął, po prostu patrzył na nią w milczeniu.
Atmosfera między nimi była ciężka. „Nie powinnaś tego robić” – powiedział cicho. „Nie powinnaś ciągle mnie ratować. ”
„Może ja tego chcę.
”
Jej ręce lekko drżały. Dlaczego nie odpowiedział? Od razu spuścił wzrok na jej usta, a potem znów spojrzał jej w oczy. „Ponieważ już dawno przestałem postrzegać cię jako część problemu.
”
Zamarła. „A kim ja teraz jestem? ”
Uśmiechnął się lekko, smutno. „Jedyną osobą, która sprawia, że zapominam, kim jestem.
”
Przez chwilę żadne z nich się nie poruszyło. Atmosfera stała się gęsta. Jego dłoń musnęła jej dłoń. Powoli, celowo.
Poczuła to jak prąd elektryczny. Ale potem wstał, przerywając zaklęcie. „Odpocznij trochę. Wyjeżdżamy przed świtem.
”
„Dokąd? ”
„W bezpieczniejsze miejsce. Z dala od wszystkich, którzy są winni Kane’owi przysługę. ”
Skinęła głową, choć serce bolało ją z powodu rzeczy, których nie mogła wypowiedzieć.
Kilka godzin później, przed wschodem słońca, jechali w milczeniu. Drogi były puste. Ryan jechał za nimi innym samochodem z Noah i Oliwią. Bezpieczna kryjówka znajdowała się nad starą piekarnią – cicha, zamknięta z powodu remontu.
W środku unosił się delikatny zapach chleba i kurzu. Luka sprawdził wszystkie drzwi i wyjścia. W końcu pozwolił sobie odetchnąć. Emily oparła się o ladę i obserwowała go.
„Zawsze tak żyjesz? ”
Spojrzał na nią. „Zawsze gotowy do działania? ”
„Tak.
To brzmi samotnie. ”
„Tak jest” – odpowiedział po prostu. Zawahała się. „I sam to wybrałeś?
”
Spojrzał jej w oczy. „Łatwiej jest chronić ludzi, kiedy nie zbliżają się do ciebie. ”
Jej głos złagodniał. „Na to już za późno.
”
Odwrócił wzrok, zaciskając szczękę. „Idź się przespać. ”
Otworzyła usta, ale on już odwrócił się w stronę okna i obserwował ulicę. Poszła na górę z bijącym sercem.
Nie wiedziała, co jest gorsze – ufać mu czy nie ufać mu. Na dole Luka pozostał przy oknie, aż świt pokrył ulicę złotem. Pierwsze promienie światła padły na jego twarz i pomyślał o jej słowach. „Na to już za późno.
”
Wiedział, że miała rację. W bezpiecznej kryjówce nad starą piekarnią nie było zegarów, ale każda sekunda wydawała się głośna. Emily siedziała przy oknie, obserwując ulicę poniżej. Ludzie przechodzili obok, prowadząc zwyczajne życie, nieświadomi świata, w którym się znalazła.
Zazdrościła im – bez strażników, bez kłamstw, żadnego mężczyzny takiego jak Luka Moretti, który krwawił w każdym uderzeniu serca. Odkąd przybyli, nie mówił zbyt wiele. Ciągle sprawdzał wyjścia, przeglądał wiadomości, rozmawiał cicho z Ryanem. Jego skupienie miało teraz cel, ostrzejszy niż wcześniej.
Cisza przed kolejną burzą. Noah, niespokojny jak zawsze, chodził po małej kuchni. „Jak długo mamy się tu ukrywać? ”
„Tak długo, jak będzie trzeba” – odpowiedziała cicho Emily.
„Tak, bo to nie jest przerażające. ” Przesunął dłonią po włosach. „Jesteśmy łatwym celem. ”
„Noah, Luka wie, co robi.
”
Parsknął. „Tak bardzo mu ufasz? ”
Ponownie spojrzała przez okno. „Nadal żyje.
Na razie to wystarczy. ”
Na dole Luka i Ryan przeglądali plany rozłożone na drewnianym stole. „Kane przenosi ładunki przez Pier Nine” – powiedział Ryan. „Spodziewa się, że skontaktuje się z nim w sprawie umowy.
”
Luka zacisnął szczękę. „Więc mu ją damy. ”
„Naprawdę to robisz? ” – zapytał Ryan.
„Wymieniasz siebie za dziewczynę? ”
„To nie jest wymiana” – odparł chłodno Luka. „To przynęta. ”
Ryan odchylił się do tyłu.
„On sam się nie pojawi. Wyśle kogoś. ”
„Nie potrzebuję, żeby się pojawił. Chcę, żeby uwierzył, że jestem zdesperowany.
” Luka zniżył głos. „Myśli, że zrobię dla niej wszystko. ”
„Nie myli się całkowicie. ”
Ryan spojrzał znacząco, ale nie skomentował tego.
„Jaki jest plan? ”
„Jutro wieczorem powiem, że oferuję mu transport w zamian za jej bezpieczeństwo. Kiedy się po to sięgnie, zabierzemy wszystko. Jego kuriera, dane, trasę.
”
„A dziewczyna? ”
„Zostanie tutaj” – powiedział Luka. „Jeśli jest mądra. ”
Tego popołudnia Emily znalazła Luka przy oknie z założonymi rękami, pogrążonego w myślach.
„Coś planujesz? ” – powiedziała cicho. Nie odwrócił się. „Zawsze coś planuję.
”
„Tym razem coś, co pozwoli ci żyć? ”
Podeszła bliżej. „Nie mówisz mi wszystkiego. ”
„Nie musisz wiedzieć wszystkiego” – powiedział.
„Jestem zmęczona byciem chronioną, jakbym była problemem do rozwiązania. ”
„Jesteś problemem” – powiedział, w końcu odwracając się do niej. „Jesteś jedyną rzeczą, którą Kane może wykorzystać przeciwko mnie. ”
Ścisnęło ją w piersi.
„Dlaczego ja? ”
„Bo sprawiłaś, że stałem się widoczny. ” Jego głos złagodniał. „Bo patrzyłem zbyt długo.
”
Cisza wypełniła przestrzeń między nimi. Przez chwilę żadne z nich się nie poruszyło. „Nie możesz decydować, czym ryzykuję” – szepnęła. Podszedł bliżej, a jego oczy stały się ciemne.
„Myślisz, że robię to, bo lubię kontrolować? Robię to, bo nie mogę patrzeć, jak ktoś inny umiera z powodu moich błędów. ”
„Może nie jestem osobą, którą musisz ratować” – powiedziała. „Teraz jesteś.
”
Słowa uderzyły jak burza. Zanim zdążyła odpowiedzieć, głos Ryana przebił się przez interkom. „Szefie, mamy ruch na zewnątrz. ”
Luka odwrócił się w stronę monitora.
Po drugiej stronie ulicy zatrzymała się furgonetka. Wysiadło z niej dwóch mężczyzn w cywilnych ubraniach i okularach przeciwsłonecznych, udających mechaników. „Zostań tutaj” – rozkazał, chwytając broń. „Luka.
”
„Zamknij drzwi. ”
Wyszedł, zanim zdążyła się sprzeciwić. Na dole Ryan stał już przy oknie z lornetką. „To nie są miejscowi.
”
„Sprawdź tablice rejestracyjne” – powiedział Luka. „Już sprawdziłem. Wynajęty samochód. Nie ma pasujących danych.
”
Luka zmrużył oczy. „Sprawdzają nas. Chcą zobaczyć, kto jest w środku. ”
Ryan podniósł wzrok.
„Co chcesz zrobić? ”
Głos Luka był spokojny, ale zabójczy. „Pokażemy im, kogo obserwują. ”
Wyszedł frontowymi drzwiami.
Dwaj mężczyźni zamarli, gdy się zbliżył. Luka nie musiał krzyczeć. Jego milczenie wystarczyło. „Jesteście daleko od domu” – powiedział.
„Kto was przysłał? ”
Jeden z mężczyzn uśmiechnął się złośliwie. „To tylko konserwatorzy. ”
Luka przyłożył broń do klatki piersiowej mężczyzny, zanim ten zdążył wziąć kolejny oddech.
„W takim razie naprawcie to miejsce szybciej. ”
Drugi mężczyzna sięgnął ręką do kurtki. Luka wystrzelił raz – nisko, ostrzegawczy strzał, który rozbił chodnik obok jego stopy. „Spróbuj jeszcze raz.
”
Ryan pojawił się za nimi z wyciągniętą bronią. Fałszywi pracownicy powoli podnieśli ręce. „Zadzwoń do Kane’a” – powiedział Luka do jednego z nich. „Powiedz mu, że pendrive jest gotowy.
Spotkanie odbędzie się o północy w Pier Nine. ”
Mężczyzna zawahał się. Ton Luka stał się mroczny. „Teraz.
”
Telefon został wykonany. Umowa została zawarta. Kiedy Luka wrócił na górę, Emily czekała na szczycie schodów, blada. „Słyszałam strzał.
”
„Oni zniknęli” – powiedział. „Jesteś bezpieczna. ”
„Obiecałeś, że nie będzie więcej kłamstw. ”
Zawahał się, a potem powiedział: „Kane spotka się ze mną jutro wieczorem.
”
Serce jej zamarło. „Idziesz sam? ”
„Tak. ”
Zrobiła krok do przodu, teraz już zła.
„Nie możesz. To nie jest negocjacja. Nie pozwolę ci samemu wpaść w pułapkę. ”
Jego usta wygięły się w uśmiechu, który był czymś pomiędzy frustracją a czułością.
„Co zamierzasz zrobić? Przekonać go do śmierci? ”
Skrzyżowała ramiona. „Jeśli będzie to konieczne.
”
Podszedł bliżej, aż musiała unieść podbródek, aby spotkać jego wzrok. „Nie rozumiesz, prawda? To skończy się albo mną, albo nim. Nie ma kompromisu.
”
„W takim razie ja go znajdę” – powiedziała. Spojrzał na nią, jakby była jednocześnie niemożliwa i nieunikniona. „Doprowadzasz mnie do szaleństwa. ”
„Dobrze” – powiedziała.
„Teraz jesteśmy kwita. ”
Wypuścił powietrze, starając się nie uśmiechać. „Nie ułatwiasz mi tego. ”
„Ty też nie.
”
Przez chwilę atmosfera między nimi złagodniała. Podniósł rękę i odgarnął kosmyk włosów z jej twarzy. „Jeśli coś mi się stanie, nie…” – zaczęła. „Nie kończ tego zdania.
”
Zawahał się, po czym cicho powiedział: „Żyj, Emily. Bez względu na wszystko. ”
Następnej nocy nabrzeże pachniało solą, olejem napędowym i zdradą. Padał drobny deszcz.
Czarna woda falowała w świetle latarni. Ryan czekał z zespołem wsparcia po drugiej stronie mola, gotowy do działania. Luka stał pod nawisem z ociekającym płaszczem i pendrivem w kieszeni. Ludzie Kane’a przybyli punktualnie.
Trzy samochody, ciche silniki. Tylne drzwi się otworzyły i po raz pierwszy wyszedł Victor Kane. Wysoki, srebrne włosy, zimny uśmiech. „No proszę” – powiedział Kane, podchodząc do niego.
„Słynny Luka Moretti. Zaczynałem już myśleć, że zmiękłeś. ”
Luka nie ruszył się. „Chciałeś pendrive i dziewczynę.
Oboje dostaniemy to, czego chcemy. ”
Kane uśmiechnął się szerzej. „Gdzie ona jest? ”
„Na razie jest bezpieczna.
”
Luka zniżył głos. „Ona nie była częścią tego. ”
„Stała się częścią tego w momencie, gdy spojrzałeś na nią, jakby miała znaczenie. ” Oczy Kane’a zabłysły.
„To twoja słabość, Luka. Zacząłeś się troszczyć. ”
Luka wyciągnął pendrive z kieszeni. „Dostaniesz to, kiedy ona będzie bezpieczna.
”
Kane zachichotał. „Och, myślę, że zrobimy to po mojemu. ”
Pstryknął palcami. Drzwi furgonetki otworzyły się.
Serce Emily zamarło. Nie było jej tam. Zamiast tego był Noah – jej brat, związany i zakneblowany. Luka poczuł, jak krew mu ziębnie w żyłach.
„Popełniłeś błąd. ”
Kane przechylił głowę. „Wyraziłem swoją opinię. ”
Luka zrobił jeden powolny krok do przodu.
„Puść go. ”
„Najpierw przynieś mi pendrive. ”
Głos Ryana syknął w jego słuchawce. „Szefie, możemy ich pokonać.
”
„Jeszcze nie teraz” – mruknął Luka. Sięgnął do płaszcza i rzucił pendrive między nich. Człowiek Kane’a schylił się, aby go podnieść. Luka strzelił.
Jeden czysty strzał w nogę mężczyzny. Wybuchła panika. Drużyna Ryana wyskoczyła z cienia. Kule przecinały deszcz.
Kane schował się za samochodem. Luka pobiegł w kierunku furgonetki, strzelając podczas biegu. Otworzył drzwi, przeciął więzy Noaha i wepchnął go za opony. „Nie ruszaj się” – warknął.
Noah miał szeroko otwarte oczy. „Emily jest bezpieczna” – powiedział Luka, chociaż nie był tego pewien. Samochód Kane’a z piskiem opon odjechał od mola. Ryan krzyknął coś do jego słuchawki, ale sygnał się urwał.
Kiedy strzelanina ucichła, w powietrzu unosił się zapach metalu i deszczu. Luka wyprostował się, rozglądając się za Kanem. Zniknął. Ryan podszedł, przemoczony i ciężko oddychający.
„Uciekł. ”
Luka schował broń. „Nie ucieknie daleko. ”
Ryan wskazał na Noaha.
„Trzęsie się, ale nie jest ranny. ”
„Zabierz go do kryjówki” – powiedział Luka. Kiedy Luka wrócił kilka godzin później, świtało. Niebo nad panoramą miasta było jasnoniebieskie.
Emily stała na balkonie, owinięta kocem, czekając. Gdy tylko go zobaczyła, podbiegła do niego. „Noah? Nic mu nie jest?
”
„Śpi” – powiedział Luka. Jej oczy wypełniły się łzami. „Poszedłeś za nim. ”
Skinął głową.
„Kane złapał się na fałszywą przynętę. ”
„A ty dostałeś za to kulę? ”
Spojrzał na zadrapanie na ramieniu i wzruszył ramionami. „Nie trafił.
”
Patrzyła na niego, a łzy mieszały się z deszczem. „Dlaczego ciągle to robisz? Dlaczego ryzykujesz wszystko? ”
Podszedł bliżej i powiedział cicho: „Bo wolę krwawić za ciebie, niż cię pochować.
”
Zatrzymała oddech. Przez długą chwilę żadne z nich nie odezwało się. Miasto budziło się wokół nich – samochody, syreny, odległe fale. Wyciągnął rękę, otarł łzę z jej policzka.
Świat jakby się zatrzymał. „Luka…” – wyszeptała. Pochylił się tak blisko, że czuła jego oddech. „Mówiłem ci” – szepnął.
„Nie jesteś już niewidzialna. ”
A potem ją pocałował. Nie był to delikatny pocałunek. Było w nim wszystko, co próbował powstrzymać – gniew, strach, pożądanie, ulga.
Jej dłonie chwyciły jego koszulę, przyciągając go bliżej. Burza w końcu wybuchła w nich obojgu. Kiedy się rozstali, szepnęła: „Co teraz? ”
Spojrzał na nią, a jego oczy były łagodniejsze niż kiedykolwiek.
„Teraz to zakończymy. ”
W posiadłości Morettich nigdy nie panowała taka cisza. Po strzelaninie na molo Luka przeniósł wszystkich z powrotem do swojego głównego domu – miejsca, w którym wszystko się zaczęło. Miało być bezpiecznie.
Zmodernizowane kamery, nowi strażnicy, wzmocnione bramy. Ale bezpieczeństwo było iluzją. I wszyscy w tym domu o tym wiedzieli. Emily stała w wielkim salonie, wpatrując się w swoje odbicie w wysokich szklanych oknach.
Ocean rozciągał się za nimi, tym razem spokojny, ale jej serce nie było. Noah spał na górze, wyczerpany i przerażony. Ryan chodził po korytarzu z telefonem w ręku, przekazując rozkazy. A Luka… Luka nie przestał się ruszać od dwudziestu godzin.
Rozmawiał ze swoimi ludźmi, sprawdzał plany, przeprogramowywał system bezpieczeństwa. Każdy ruch był przemyślany, każdy oddech kontrolowany. Ale kontrola trwała tylko przez chwilę. W południe zespół zebrał się przy stole w gabinecie.
Ryan położył wydrukowaną mapę. „Kane krwawi. Stracił ludzi, pieniądze i twarz. Ale nie skończył.
Ktoś podaje mu informacje z wewnątrz. ”
Olivia rozejrzała się. „Twierdzisz, że jest wtyczka? ”
Ryan skinął głową.
„Ktoś bliski. Wiedzieli, gdzie jest kryjówka. Wiedzieli o spotkaniu na molo. ”
Luka pochylił się do przodu.
„Kto miał dostęp do obu miejsc? ”
Ryan zawahał się. „Połowa najbliższego otoczenia. ”
„Połowa to za dużo” – powiedział chłodno Luka.
„Zmniejsz liczbę do pięciu. Znajdź mi dowody. ”
Jego głos był spokojny, ale w jego oczach płonęło coś innego. Strach o nią.
Emily poczuła to z drugiego końca pokoju. Kiedy spotkanie się skończyło, wyszła za nim. „Myślisz, że ktoś z twojego własnego domu cię zdradził? ”
Nie spojrzał na nią.
„Wiem. ”
„Kto? ”
„Dowiem się przed zachodem słońca. ”
Dotknęła jego ramienia.
„Nie możesz walczyć o wszystko sam. ”
Odwrócił się do niej i spojrzał na nią ostro. „Zobaczysz. ”
Tej nocy dom rozjaśniały czujniki ruchu i cicha, napięta atmosfera.
Emily próbowała czytać w swoim pokoju, ale każdy skrzyp w korytarzu sprawiał, że serce podskakiwało jej do gardła. Kiedy usłyszała głosy na dole – ciche i pilne – podążyła za dźwiękiem. Luka i Olivia stali w kuchni, a jedyne światło pochodziło z małej lampy nad blatem. „Ona zasługuje, żeby wiedzieć” – powiedziała Olivia.
„Jeszcze nie teraz” – odparł Luka. „Nie możesz jej chronić wiecznie. ”
„Nie próbuję chronić jej przed Kanem” – powiedział cicho. „Chronię ją przed sobą.
”
Emily zamarła w drzwiach. Olivia skrzyżowała ramiona. „Myślisz, że ukrywanie przed nią prawdy czyni cię szlachetnym? Robisz z niej więźnia.
”
„Jest bezpieczniejsza, jeśli mnie nienawidzi. ”
„Ona cię nie nienawidzi, Luka” – powiedziała Olivia. „W tym właśnie problem. ”
Nie odpowiedział.
Położył ręce na blacie, napiął ramiona, potem powiedział coś, co sprawiło, że Emily wstrzymała oddech. „Ona nie wie, kto zabił jej szefa. ”
Olivia obniżyła ton głosu. „Powiedziałeś mi, że to Kane.
To było jego polecenie. ”
„Tak” – odparł Luka. „Ale to ja pociągnąłem za spust. ”
Świat się zachwiał.
Emily cofnęła się, zanim zdążyła się powstrzymać, a jej obcas uderzył o podłogę. Odgłos rozbrzmiał jak wystrzał z pistoletu. Luka natychmiast się odwrócił. Emily uciekła.
Dogonił ją w połowie schodów. „Pozwól mi wyjaśnić” – powiedział szorstkim głosem. „Okłamałeś mnie! ” – krzyknęła.
„Powiedziałeś mi, że znalazłeś go martwego. ”
„Tak było” – odparł. „Ponieważ dla świata był martwy w chwili, gdy okradł Kane’a. Wysłano mnie, żebym to posprzątał.
”
Potrząsnęła głową, a łzy piekły ją w oczach. „Zabiłeś go. ”
„Zakończyłem coś, co już się skończyło” – powiedział, zbliżając się do niej. „Nie rozumiesz, co by się stało, gdybym tego nie zrobił.
”
„Myślisz, że to sprawia, że jest lepiej? ” – Jej głos się załamał. „On mi ufał. Ufał mi i tobie.
”
Delikatnie chwycił ją za nadgarstek, zmuszając, by spojrzała mu w oczy. „On cię wykorzystał, Emily. Zostawił ci ten dysk, bo wiedział, że Kane po niego przyjdzie. Byłaś przynętą na długo przed tym, zanim cię znalazłem.
”
Zatrzymała oddech. „Więc dlaczego mi nie powiedziałeś? ”
„Bo uciekłabyś. A potrzebowałem, żebyś żyła wystarczająco długo, żeby mi wybaczyć.
”
Łzy spływały jej po policzkach. „Nie masz prawa o to prosić. ”
Puścił ją, a jego głos był ledwie szeptem. „Wiem.
”
Zamknęła się w swoim pokoju, przyciskając dłonie do ust, żeby powstrzymać szloch. Na zewnątrz ocean ryczał, jakby rozumiał. Minęły godziny. Gniew zamienił się w zmieszanie, a złamane serce w wyczerpanie.
Kiedy ktoś zapukał, nie wiedziała, czy chce otworzyć. „Emily” – głos Olivii zabrzmiał cicho. „Proszę, otwórz drzwi. ”
Zawahała się, po czym przekręciła zamek.
Olivia weszła, trzymając mały tablet. „Musisz to zobaczyć. ”
„Co znowu? ” – zapytała Emily.
„To nagranie z kamer bezpieczeństwa z ostatniej nocy” – powiedziała Olivia, podając jej urządzenie. „Luka kazał mi przejrzeć wszystkie nagrania z mola. Nie widział tej części. ”
Na filmie widać było furgonetkę, w której przetrzymywano Noaha.
W rogu kadru mężczyzna w chaosie wkładał coś do kieszeni płaszcza Luka. „Chip śledzący” – powiedziała Olivia. „Ktoś go oznaczył. W ten sposób znaleźli dziś wieczorem posiadłość.
”
Emily zmarszczyła brwi. „Dzisiaj? ”
Zanim Olivia zdążyła odpowiedzieć, rozległ się alarm. Korytarze rozbłysły czerwonym światłem.
Głos Ryana rozbrzmiał w komunikatorze: „Wielu wrogów przedostało się przez zachodnie ogrodzenie. Natychmiast zamknąć budynek. ”
Olivia chwyciła Emily za ramię. „Chodź.
”
Pobiegły przez hol, podczas gdy na zewnątrz rozlegały się strzały. Rozbito szyby. Alarmy wyły. Strażnicy wydawali rozkazy.
Głos Luka rozbrzmiał w interkomie: „Wszyscy do bezpiecznego pomieszczenia. Ruszajcie się. ”
Skręciły za róg i zamarły. Na końcu korytarza stała postać z bronią w ręku.
„Nie stój” – syknęła Olivia, ciągnąc Emily za sobą. Ale mężczyzna nie wycelował w nie. Podniósł wolną rękę. To był jeden z ludzi Luka – Jason, członek zespołu ochrony.
„Rzuć to” – rozkazała Olivia. Głos Jasona drżał. „Nie chciałem tego. Kane powiedział, że zabije moją siostrę.
”
Zanim którekolwiek z kobiet zdążyło zareagować, rozległ się pojedynczy strzał – czysty i ostateczny. Jason upadł. Luka stał za nim, z bronią wciąż dymiącą. Emily sapnęła.
„Nie musiałeś tego robić. ”
„Musiałem” – powiedział Luka. „Kupuje czas. ”
„Czas na co?
”
„Na spalenie tego miejsca doszczętnie. ”
Pobiegli. Ryan spotkał ich w holu, krzycząc ponad hałasem. „Dwie ciężarówki przy bramie.
Musimy się ruszać. ”
„Noah! ” – krzyknęła Emily. „Już na dole!
” – powiedział Ryan. „Idźcie. ”
Dotarli do bezpiecznego pomieszczenia w piwnicy. Noah stał w środku, blady i przerażony.
Luka zatrzasnął za nimi stalowe drzwi. „Wentylacja zamknięta” – powiedział. „Jeśli będzie trzeba, wytrzymamy godzinę. ”
„Godzinę?
” – szepnęła Emily. Ryan sprawdził tablet. „Wzmocnienie będzie za pięć minut. ”
Luka spojrzał na Emily.
„Nie ruszaj się. ”
Ale ona nie mogła. „Krwawisz. ”
Spojrzał w dół na ranę na boku.
„To tylko zadrapanie. ”
Wyjęła ręcznik z półki i przycisnęła go do rany. „Przestań tak mówić. ”
Uśmiechnął się lekko.
„Przestań się martwić. ” Potem łagodniejszym tonem: „Nadal mnie nienawidzisz? ”
Ścisnęło ją w gardle. „Chcę.
”
„Więc mnie nienawidź później” – powiedział. „Teraz potrzebuję cię żywej. ”
Odgłos silników stawał się coraz głośniejszy. Wybuchy wstrząsnęły ziemią.
Z sufitu spadł pył. Ryan krzyknął. „Uderzają we wschodnią ścianę. ”
Luka chwycił broń i sprawdził magazynek.
„Kiedy się przedrą, ruszamy. ”
„Dokąd? ” – zapytała Olivia. Spojrzał na Emily.
„Tunele. ”
Zamrugała. „Jakie tunele? ”
„Pod klifami.
Zbudował je mój ojciec. Stare szlaki przemytnicze. Kane nie wie o ich istnieniu. ” Zwrócił się do Ryana.
„Ty osłaniasz tyły. ”
Ryan skinął głową. „Rozumiem. ”
Drzwi wygięły się raz, dwa razy.
Potem zamek pękł. Pokój wypełnił dym. Luka pociągnął Emily za sobą, strzelając w mgłę. Dwóch mężczyzn upadło.
Ryan i Olivia podążyli za nimi, osłaniając wyjście. Biegli betonowym tunelem, a latarki przecinały ciemność. Powietrze pachniało solą i pyłem. „Jak długo to trwa?
” – krzyknęła Emily. „Pół mili” – odpowiedział Luka. „Kończy się w pobliżu klifów. ”
Tunel znów zadrżał.
Kolejna eksplozja. Sufit pękł. Luka chwycił ją za rękę. „Biegnij.
”
Wybiegli na zewnątrz w zimne nocne powietrze. Morze rozbijało się poniżej. Wiatr wył wśród skał. Za nimi posiadłość płonęła.
Emily odwróciła się, ogarnięta przerażeniem. Rezydencja. Jego imperium. Zniknęło.
Luka stał obok niej, zaciskając szczękę, wpatrując się w płomienie. „Mój ojciec zbudował ten dom, aby wyglądał na nietykalny” – powiedział cicho. „Teraz pozostały tylko szkło i popiół. ”
Spojrzała na niego z bólem w sercu.
„Co teraz? ”
Odwrócił się do niej, a deszcz spływał po jego twarzy. „Teraz odbudujemy. I Kane… skończymy to.
”
Później, w małej chatce, do której zaprowadził ich Ryan, Emily objęła dłońmi filiżankę kawy, wciąż drżąc. Luka siedział naprzeciwko niej, milcząc. Pomiędzy nimi migotało światło ognia. W końcu się odezwała.
„Straciłeś wszystko. ”
Spojrzał jej w oczy. „Nie wszystko. ”
Jej głos był cichy.
„Myślisz, że potrafisz sobie wybaczyć? ”
„Być może nie” – odpowiedział. „Ale postaram się, żebyś ty nigdy więcej nie musiała mi wybaczać. ”
Zapadła cisza – ciężka, ale tym razem inna.
Nie była to cisza gniewu, ale czegoś innego. Wyciągnął rękę przez stół, muskając jej palce. Tym razem nie cofnęła dłoni. Chata na klifie pachniała dymem i solą morską.
Po raz pierwszy od wielu dni zapadła cisza – taka, jaka pojawia się tylko po chaosie. Ale spokój był złudzeniem. W świecie Luka Morettiego spokój nigdy nie trwał długo. Emily siedziała przy małym oknie, obserwując wschód słońca.
Horyzont zabarwił się na złoto i przez chwilę wyglądało to prawie jak wolność. Prawie. Noah spał na kanapie, zwinięty pod kocem. Ryan drzemał przy drzwiach z bronią na kolanach.
A Luka… Luka w ogóle nie spał. Stał przy kominku z rozpiętą koszulą i zaschniętą krwią na ramieniu z poprzedniej nocy. W dłoni trzymał świecący telefon. Wiadomości.
Współrzędne. Plany. Zawsze plany. Kiedy Emily w końcu się odezwała, jej głos był cichy.
„Idziecie po niego, prawda? ”
Luka nie odwrócił się. „Bez tego nie ma przyszłości. ”
„Masz na myśli Kane’a?
”
„Mam na myśli koniec” – powiedział. „Tym razem jeden z nas nie odejdzie. ”
Wstała z krzesła i podeszła bliżej. „Możesz zniknąć.
Wyjechać z kraju. Nikt nie będzie cię winił. ”
Spojrzał na nią zmęczonymi, ale wciąż bystrymi oczami. „Nie jestem taki.
”
„Nie musisz pozostać tym, kim byłeś” – powiedziała. Prawie się uśmiechnął. „Powtarzasz to, jakbym miał wybór. ”
Do południa Ryan zebrał resztki ich zespołu.
„Kane zatrzymał się w dokach Wildwood” – powiedział, wskazując na mapę rozłożoną na stole. „Prywatny hangar. Trzech strażników, może więcej w środku. Przygotowuje się do zniknięcia.
”
„Nie bez pożegnania” – powiedział Luka. Ryan zmarszczył brwi. „Wpadamy w kolejną pułapkę? ”
„Prawdopodobnie” – odpowiedział Luka.
„To sprawia, że jest to sprawiedliwe. ”
Emily wystąpiła naprzód. „W takim razie idę z wami. ”
Luka zacisnął szczękę.
„Nie proszę o pozwolenie” – powiedziała. „On zaczął to przeze mnie. Ja też to zakończę. ”
Ryan spojrzał na nich, ale mądrze milczał.
Luka długo się na nią patrzył, a powietrze między nimi było gęste od niewypowiedzianych słów. W końcu powiedział: „Trzymaj się za mną. Rób, co mówię. ”
„Zgoda” – powiedziała.
Potrząsnął lekko głową, mrucząc pod nosem. „Będziesz moją śmiercią albo powodem, dla którego przeżyję. ”
Powiedziała cicho: „W takim razie sprawię, że przeżyjesz. ”
Nocne doki były pełne stali i cieni.
Wiatr znad wody niósł zapach oleju i rdzy. Znów zaczęło padać – najpierw lekko, potem coraz mocniej, bębniąc o faliste, metalowe dachy. Ryan i dwóch mężczyzn okrążyło teren. Luka i Emily zbliżyli się do hangaru od tyłu.
Każdy krok odbijał się echem, jakby mógł być ostatnim. Wewnątrz słychać było cichy szum generatorów, a nad biurem świeciło pojedyncze światło. Był tam Kane. Chciał, żeby go znaleźli.
Luka podniósł rękę. Emily zamarła za nim. Nagle z cienia dobiegł głos. „Zastanawiałem się, kiedy wypełzniecie ze swojej nory.
”
Kane wyszedł na światło dzienne. Te same srebrne włosy, ten sam zimny uśmiech. Jego garnitur był nieskazitelny, jakby świat nie próbował go zabić poprzedniej nocy. „Przyprowadź ją bliżej” – powiedział Kane, patrząc na Emily.
„Chcę, żeby to usłyszała. ”
Luka nie drgnął, z bronią w dłoni. „Masz pięć sekund, żeby wyjaśnić, dlaczego nie powinienem tego teraz zakończyć. ”
Kane zachichotał.
„Bo nawet nie wiesz, czego bronisz. ”
Luka zacisnął szczękę. „Sprawdź mnie. ”
Kane sięgnął do kieszeni i wyciągnął złożoną kartkę papieru.
Rzucił ją w ich stronę. Przesunęła się po mokrej podłodze do stóp Emily. „No dalej” – powiedział. „Powiedz mu, kim naprawdę jesteś.
”
Zawahała się, schyliła się i podniosła kartkę. Był to stary, oficjalny, wyblakły dokument z pieczęcią. Jej akt urodzenia. Ale nazwisko obok pola „Ojciec” nie było tym, czego się spodziewała.
Victor Kane. Zaniemówiła. Głos Luka był cichy, zabójczy. „Co to jest?
”
Uśmiech Kane’a poszerzył się. „Ona jest moja, Moretti. Córka człowieka, którego przysiągłeś zniszczyć. Ukrywałem ją.
Dałem jej inne nazwisko, kiedy była dzieckiem. Jej matka uciekła, myśląc, że może zacząć od nowa – dopóki twój stary przyjaciel z Ohio nie znalazł jej i nie próbował sprzedać mi informacji o jej miejscu pobytu. Dlatego zginął. ”
Emily zamgliło się przed oczami.
„Kłamiesz. ”
„Naprawdę? ” – powiedział Kane. „Zapytaj go.
To on pociągnął za spust. ”
Luka nie zaprzeczył. Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią. Serce Emily pękło dwukrotnie.
Raz z powodu mężczyzny, któremu ufała. Drugi raz z powodu krwi, która łączyła ją z jej najgorszym koszmarem. „Nie! ” – szepnęła.
„Nie, to niemożliwe. ”
Kane zbliżył się. „Chroniłeś moje dziedzictwo, Moretti. Moją krew.
Dlatego pozwoliłem jej żyć. Jest zarówno kartą przetargową, jak i potomkiem. ”
Luka ponownie podniósł broń. „Już nie.
”
Ton Kane’a stał się ostrzejszy. „Jeśli mnie zastrzelisz, ona nigdy nie dowie się prawdy. ”
„Wystarczy” – powiedział Luka. Strzelił.
Kula trafiła Kane’a w ramię, odrzucając go na ścianę. Strażnicy natychmiast ruszyli do akcji, ale ekipa Ryana strzelała z belek stropowych, powalając ich jednego po drugim. Strzały rozbrzmiały echem w hangarze. Metal zderzył się z grzmotem.
Emily schowała się za skrzynią, drżąc. Słyszała, jak Luka wydaje rozkazy. Ryan się poruszał, ludzie upadali, a potem zapadła cisza. Kane leżał, krwawiąc, uśmiechając się przez ból.
„Nigdy tego nie powstrzymasz. Akta, pieniądze, ludzie. Wszystko to teraz należy do niej. ”
Luka przykucnął obok niego.
„W takim razie dopilnuję, żeby tylko ona została. ”
Po raz kolejny pociągnął za spust. Ciało Kane’a zamarło. Na zewnątrz deszcz padał coraz mocniej, zmywając krew.
Emily stała na świeżym powietrzu, drżąc. Luka podszedł do niej powoli, trzymając ciężką broń w dłoni. Spojrzała na niego, a jej oczy były pełne bólu. „Wiedziałeś?
”
Zatrzymał się. „Podejrzewałem. ”
„A ty mi nie powiedziałeś. ”
„Nie mogłem” – odpowiedział.
„Gdybyś wiedziała, wykorzystałby ten strach przeciwko tobie. ”
Jej głos się załamał. „Już nawet nie wiem, kim jestem. ”
Podszedł bliżej.
„Nie jesteś nim. Nie jesteś do niego podobna. ”
Potrząsnęła głową. „Mam jego imię.
Jego krew. ”
„Masz moją ochronę” – powiedział stanowczo. „Teraz tylko to się liczy. ”
Patrzyła na niego przez dłuższą chwilę, po czym szepnęła: „Zabiłeś mojego ojca.
”
Skinął głową. „Zrobiłbym to ponownie, gdyby to oznaczało uratowanie ciebie. ”
Łzy popłynęły jej po twarzy. „Jak mogę kochać kogoś, kto zniszczył wszystko, z czego pochodzę?
”
„Ponieważ wszystko, z czego pochodzisz, zostało zbudowane na kłamstwach” – powiedział cicho. „Jesteś teraz wolna. Po prostu jeszcze tego nie wiesz. ”
Zatrzymała oddech.
„Wolna? ”
Wyciągnął rękę, obejmując jej twarz, a deszcz kapał z jego palców. „Wolna, by wybrać, kim jesteś. I kim chcesz być.
”
Spojrzała na niego, szukając jego wzroku. „A kim jesteś, Luka Moretti? ”
Uśmiechnął się lekko. Nie był to zimny, wyćwiczony uśmiech, który widziała wcześniej, ale coś prawdziwego.
„Człowiek, który w końcu wie, za co jest gotów umrzeć. ”
A potem znów ją pocałował. Nie tak jak za pierwszym razem – desperacko i głodnie – ale powoli, pewnie, stabilnie. Świat wokół nich zamazał się w deszczu i ciszy.
Kiedy się rozdzielili, szepnęła: „Co teraz? ”
Spojrzał na burzę. „Teraz zaczynamy od nowa. ”
Kilka dni później nagłówki wypełniły wiadomości.
„Imperium mafijne upada po anonimowym wycieku informacji. ” „Skandal korupcyjny powiązany z przedsiębiorcą Victorem Kanem. ” „Źródła podają, że wewnętrzne dowody pochodziły od byłej pracownicy. ”
Emily oglądała to z małej chatki, otulona kurtką Luka.
Ryan spalił ostatnie dokumenty Kane’a. Olivia przygotowywała nowe dokumenty tożsamości. Sieć Morettiego zniknęła, rozmontowana kawałek po kawałku. Z własnego wyboru.
Luka podszedł do niej i włożył jej do ręki filiżankę kawy. „Świat myśli, że to ty go zdemaskowałaś. ”
„Być może tak było” – powiedziała. Uśmiechnął się lekko.
„Zdajesz sobie sprawę, kim się stałaś? ”
Spojrzała na niego. „Wolną? ”
Skinął głową.
„Wolną. ”
Uśmiechnęła się lekko, bezradnie. Zachichotał. Dźwięk rzadki, ale prawdziwy.
„Dobrze. Przyda mi się przerwa. ”
Stali razem w promieniach porannego słońca, a ciężar wszystkiego, co stracili, równoważył to, co znaleźli. Tej nocy, gdy słońce zachodziło, a morze pokryło się srebrną poświatą, Emily stała na pokładzie.
Wiatr rozwiewał jej włosy. Poczuła, jak podszedł do niej, zanim się odezwał. „Myślałaś kiedyś o tym, co będzie dalej? ” – zapytał.
„Cały czas” – odpowiedziała. „I nadal nie wiem. ”
Objął ją w talii. „W takim razie dowiemy się tego razem.
”
Oparła się o niego, zamknęła oczy i w końcu pozwoliła sobie odetchnąć. „Czy kiedykolwiek tego żałowałeś? ” – zapytała. „Życia, które prowadziłeś wcześniej?
”
Przez chwilę milczał. „Codziennie. Ale potem spotkałem ciebie. I po raz pierwszy żal nie zwyciężył.
”
Odwróciła się i spojrzała mu w oczy. „To już koniec historii? ”
Luka uśmiechnął się. „Nie.
To dopiero początek. ”
Fale rozbijały się poniżej, nieustannie i bez końca. Nad nimi gwiazdy przecinały ciemność niczym nadzieja, która nie chciała umrzeć. I po raz pierwszy w swoim długim, niebezpiecznym życiu Luka Moretti pozwolił sobie uwierzyć w coś, co nigdy nie wydawało mu się możliwe.
Pokój. Rok później. Mała kawiarnia w Santa Monica. Dwie filiżanki kawy, śmiech, cicha poranna bryza.
Emily otarła mąkę z rąk, uśmiechając się, gdy klient jej podziękował. Za ladą Luka oparł się o ekspres do kawy, podwinął rękawy i udawał, że nie patrzy na nią. Co mu się zupełnie nie udawało. „Nie patrz tak na mnie” – drażniła się.
„Jak? ”
„Jakbyś wciąż czekał na koniec świata. ”
Uśmiechnął się. „Stare nawyki.
”
Podeszła do niego i wsunęła dłoń w jego. Ścisnął ją w odpowiedzi. „To? ” – powiedziała.
„To jest lepsze. ”
Dzwonek nad drzwiami zadzwonił. Na zewnątrz ocean lśnił. Miasto tętniło normalnym życiem.
Dla wszystkich innych był to kolejny zwykły dzień. Dla nich było to wszystko, czego nigdy nie sądzili, że doczekają.
