Dzwonek do drzwi rozległ się punktualnie o szóstej wieczorem. Natalia otworzyła szeroko, spodziewając się uśmiechniętej twarzy swojego dziadka Zygmunta, który co roku przyjeżdżał na Wigilię z torbą prezentów i butelką swojego ulubionego czerwonego wina. W progu stał jednak mężczyzna w eleganckim, granatowym płaszczu, trzymający skórzaną teczkę. — Dzień dobry.
Szukam Natalii Lewandowskiej — powiedział oficjalnym tonem, ale jego oczy były ciepłe. — To ja — odpowiedziała, czując nagły ucisk w żołądku. — Jestem doktor Adam Wilk, prawnik. Niestety, mam dla pani przykre wieści.
Pani dziadek, Stanisław Lewandowski, zmarł wczoraj w nocy. Zawał serca. Tu jest testament. Słowa zawisły w powietrzu.
Natalia chwyciła się framugi drzwi, a jej świat zatrzymał się na ułamek sekundy. Dziadek zawsze był skałą. Ona i jej matka przeprowadziły się do niego, gdy Natalia miała trzynaście lat, po rozwodzie rodziców. To on uczył ją jeździć na rowerze, pomagał w matematyce i opowiadał historie ze swojej młodości.
Nigdy nie wątpiła, że ma w nim oparcie, nawet gdy jej ojciec zniknął z ich życia, a matka pogrążyła się w pracy, byle tylko nie myśleć o przeszłości. W salonie pachniało wigilijnymi potrawami. Natalia stała nieruchomo, ściskając w ręku kopertę, którą wręczył jej prawnik. Bała się jej otworzyć.
Dziadek był bogaty. Prowadził dobrze prosperujące gospodarstwo rolne na obrzeżach miasta, które przekazał jej w spadku, gdy kupiła mieszkanie. Ale była pewna, że testament nie będzie dotyczył tylko ziemi. Że w tych słowach kryje się coś więcej.
— Proszę usiąść — powiedział prawnik, wskazując kanapę. — To nie jest zwykły testament. Pana Stanisława odwiedziłem dwa tygodnie temu. Miał świadomość, że jego czas się kończy.
Chciał, żeby pani wiedziała, że zostawił pani coś o wiele cenniejszego niż ziemia i pieniądze. Natalia usiadła ciężko, a jej wzrok spoczął na kolorowych lampkach choinki, które migotały w rogu pokoju. Z trudem przełknęła ślinę. W kopercie znalazła zdjęcie.
Było stare, wyblakłe. Przedstawiało jej dziadka jako młodego mężczyznę stojącego obok eleganckiej kobiety w długiej sukni. Ona trzymała na rękach niemowlę. Na odwrocie widniał odręczny napis: „Z miłością, Helena”.
— Poznajesz ją? — zapytał cicho prawnik. — Nie — wyszeptała Natalia, czując, jak serce zaczyna jej bić szybciej. — Kim ona jest?
— To pani babcia. Zmarła, zanim pani się urodziła. Natalia wychowała się w przekonaniu, że jej babcia umarła, gdy jej matka była jeszcze mała. Dziadek nigdy o niej nie mówił.
A teraz ten obcy mężczyzna siedzi w jej salonie i opowiada jej historię, którą znała tylko z fragmentów. — W testamencie pan dziadek zostawia pani list — prawnik wyciągnął zapieczętowaną kopertę. — I klucz do sejfu w swoim domu. Powiedział, że pani będzie wiedziała, co z nim zrobić.
Natalia wzięła kopertę do ręki. Była ciężka, jakby zawierała coś więcej niż tylko słowa. Przez chwilę siedziała w milczeniu, wpatrując się w zdjęcie. Kim była ta kobieta?
I dlaczego dziadek ukrywał ją przez całe życie? — Jest jeszcze coś — doktor Wilk zawahał się. — Pana Stanisław prosił, żeby pani nie otwierała tego listu sama. Powiedział, że pani będzie potrzebowała wsparcia.
— Jakiego wsparcia? — To dotyczy pani matki.
