Słońce paliło niemiłosiernie, gdy moja mama i tata po raz pierwszy jechali zobaczyć naszą nową działkę. Ich twarze promieniały radością, wdychali powietrze pełne obietnic. Odwróciłam się do nich z uśmiechem. „No i jak podoba się okolica?
” Mama przytuliła torbę z ciastem i powiedziała: „Jak to dobrze mieć własną ziemię”. Ale już przy bramie poczułam, że coś jest nie tak. Brama była zamknięta, a przy furtce stali mój mąż Olek i teściowa Warwara Pietrowna. Leniwie jedli czereśnie z wiader i wypluwali pestki wprost na drogę.
Gdy mama wyszła z samochodu i zachwyciła się okolicą, teściowa rzuciła złośliwie: „Przyjechali na gotowe. My tu grzbiety zginaliśmy, a oni sobie przyjechali”. Jej głos ociekał sarkazmem. Rodzice spojrzeli po sobie w milczeniu.
Widząc grządkę z pietruszką, mama nieśmiało zapytała, czy może urwać trochę do kolacji. Warwara Pietrowna natychmiast zareagowała: „Jeszcze młoda, niech podrośnie. Nie dotykać”. Olek zamiast stanąć w obronie, tylko prychnął śmiechem.
Mój tata zauważył czereśnię w kącie ogrodu, ale teść z kosiarką wyjechał zza rogu. „Czereśni nie ma, ptaki wydziobały” – mruknął, po czym uruchomił kosiarkę tuż przy nogach moich rodziców. Smród spalin i hałas były nie do zniesienia. Nie wytrzymałam.
Szarpnęłam teścia za rękaw. „Paweł Wasiljewicz, przestańcie! Czy wy nie widzicie, że mamy gości? ” Na sekundę wyłączył kosiarkę, spojrzał na mnie lodowato, po czym z demonstracyjnym uporem włączył ją z powrotem, kosząc trawę tak, że drobinki leciały w twarz moim rodzicom.
Mama z trudem powstrzymywała łzy, a tata pobladł. Podczas obiadu prawie nie tknęli jedzenia. W końcu mama powiedziała cicho: „Córeczko, chyba czas do domu”. W jej głosie brzmiała głęboka krzywda.
Wtedy podeszłam do Olega i powiedziałam wprost: „Działka została kupiona za pieniądze moich rodziców, a twoi gospodarzą tu jak u siebie. Jeśli nie powiesz im, żeby przestali, zastanowię się, czy warto ich tu wpuszczać”. Olek wzruszył ramionami: „Mama jest po prostu oszczędna. Oni to wszystko sadzili”.
Gdy odprowadzałam rodziców do samochodu, tata zatrzymał się i powiedział z goryczą: „Córeczko, nie pozwól im traktować nas w ten sposób. Pokaż zęby, inaczej wejdą ci na głowę. Sprawdź dokumenty działki, skonsultuj się z prawnikiem. Pokaż mu wyciągi bankowe”.
Następnego dnia, zgodnie z radą ojca, skontaktowałam się z prawnikiem. W południe zadzwonił Olek, beztroski jakby nic się nie stało. „Kochanie, u nas na działce piękno, ptaszki śpiewają. Przyjedziesz wieczorem?
” Poczułam, jak coś we mnie zamarza. „Wczorajszej gościnności miałam powyżej uszu” – odpowiedziałam chłodno. „Rozmawiałam już z prawnikiem w sprawie działki”. Po drugiej stronie zapadła cisza.
Olek wymamrotał coś niewyraźnie i pospiesznie się rozłączył. Jak przewidziałam, kilka godzin później teściowa i Olek stali w progu mojego mieszkania. Warwara Pietrowna od razu przeszła do ataku: „Nagadałaś swojemu prawnikowi? Coś ty wymyśliła, niewdzięcznico?
” W milczeniu wyjęłam z teczki wyciągi bankowe i położyłam je na stole. Teściowa prychnęła: „Co to za makulatura? ” Ale Olek wziął kartki do ręki. Zobaczył przelewy od moich rodziców, zaznaczone przy zakupie działki.
Jego twarz się zmieniła. „Mamo, uspokój się” – przerwał jej nagle. „Nie wiedziałem, że to tak wygląda. Te pieniądze twoi rodzice podarowali tylko tobie, a nie nam”.
Teściowa rzuciła się na niego z wrzaskiem: „Zdrajco! Żona będzie cię trzymać pod pantoflem! ” Olek, widząc, że matka jest nieobliczalna, powiedział stanowczo: „Mamo, zawiozę cię na działkę do ojca. Masz chore serce”.
Wypchnął ją za drzwi. Kiedy wrócił, usiadł naprzeciwko mnie i po długim milczeniu powiedział: „Miałaś rację. Nie powinienem był się tak zachowywać. Musimy zdecydować, co dalej”.
Pojechaliśmy na działkę. Na ganku stał teść, czerwony ze złości. „No i co, synu? Żona ci nagadała głupot?
” Ale Olek spojrzał mu prosto w oczy: „Tato, przyjechaliśmy porozmawiać”. Z domu dobiegł jęk. Na kanapie leżała teściowa, teatralnie przykładając szmatkę do głowy, ale spod półprzymkniętych powiek bacznie obserwowała wszystko. „Oj, umieram, umieram!
Synowa żmija mnie do grobu pędzi! ” Nagle Olek powiedział twardo: „Przestań, mamo. Chcemy, żebyście wyprowadzili się z działki. Macie tydzień na spakowanie rzeczy”.
Warwara Pietrowna zerwała się z kanapy jak oparzona. „A ty żmijo! ” – syknęła, rzucając się w moją stronę. Ale Olek stanął między nami.
„Mamo, czy ty jesteś zdrowa na umyśle? To moja żona i to jest nasza działka. Przyjeżdżajcie w weekendy, ale mieszkać tu na stałe nie pozwalamy”. Teściowa odskoczyła, jakby dostała w twarz.
Teść, widząc, że sprawa jest przesądzona, mruknął do żony: „Pakuj się. Jedziemy teraz”. Przez kilka dni było cicho, ale w końcu zadzwoniła teściowa, przymilnie: „Oleczku, a jagody się osypują! Malina przepada, pomidory dojrzewają!
” Olek włączył głośnik, żebym słyszała. „Mamo, wszystko już omówiliśmy. Możecie przyjeżdżać w weekendy po wcześniejszym uzgodnieniu, ale działka należy do nas”. Teść próbował się oburzać, ale Olek był nieugięty: „To nasz dom.
Przyjeżdżajcie jako goście, ale granice muszą być”. W końcu się zgodzili, bo nie chcieli stracić działki całkowicie. Życie się ułożyło. Moi rodzice przyjeżdżali, kiedy chcieli, cieszyli się ogrodem.
Teściowie pojawiali się rzadziej i zachowywali się zupełnie inaczej. Olek stał się bardziej uważny i nie pozwalał rodzicom ingerować w nasze życie. Działka, która o mało nie zniszczyła naszego małżeństwa, w końcu je umocniła, stawiając wszystko na właściwym miejscu.
