Tomasz Langowski, prezes, który nigdy się nie uśmiechał, obserwował na monitorze, jak jego nowa asystentka zawzięcie walczy z raportem, zamiast po prostu go podnieść. Ochroniarz pomógł jej zebrać papiery, a ona, mówiąc sama do siebie, wspomniała o swoim niemożliwym marzeniu. „Nie skompromitować się publicznie każdego jednego dnia. To wszystko.
Tylko jeden dzień, w którym nie zrobię czegoś, co sprawia, że chcę wykopać dziurę i w niej zamieszkać. ”
W biurze istniała gra zwana „Łowcy zaginionego uśmiechu”. Stawką było 12 300 złotych. Przez trzy lata nikt nie wygrał.
Kiedy Hanna Lewicka weszła do jego gabinetu z papierem we włosach, Tomasz poczuł, że coś drgnęło w kąciku jego ust. Gdy próbowała się zalogować, nieświadomie głośno zastanawiała się, czy jego życie jest „wyczerpujące” i czy jest „pięknym i drogim robotem”. Tomasz podszedł do jej biurka i położył kartkę z hasłem. „I Hanno, nie mówisz cicho.
”
Następnego dnia, podczas awarii windy, Hanna wyznała mu, że pracownicy obstawiają, kto sprawi, że się uśmiechnie. Zapytała, kiedy ostatnio naprawdę się śmiał. „Nie pamiętam” – przyznał. Okazało się, że w dawnych czasach, gdy nie mógł spać, liczył pociągi.
Hanna powiedziała mu, że gryzła poduszkę. Tej nocy Hanna dowiedziała się, że filmik z jej pierwszego dnia w holu stał się wiralem. Prezes pokazał się na nim w kompromitujący sposób. Wkrótce zarząd zażądał, by trzymał się od niej z daleka.
Wtedy odkryła sfałszowane dokumenty, które miały oskarżyć Tomasza o defraudację 200 milionów złotych. Wspólnie znaleźli dowody w opuszczonym archiwum. Tam, podczas przejeżdżającego pociągu, po raz pierwszy poczuła coś do niego, gdy złapał ją w talii i nie chciał puścić. „Bo jeśli mnie nie puścisz, zrobię coś głupiego.
Przywiążę się. ”
Ryszard Donimirski zwołał nadzwyczajne zgromadzenie, by publicznie upokorzyć Tomasza. Hanna przypadkowo ujawniła wszystko przez włączony mikrofon. Donimirski zaczął uciekać i został aresztowany.
Znalazł się w nim pendrive z dowodami jego winy. „Wybierz żółty kamień. To twój ulubiony kolor. Wspomniałaś o tym raz.
” Tomasz klęczał obok porwanego z biura ekspresu do kawy, ozdobionego żółtą kokardą. Hanna wybrała żółty kamień, który nazwała słońcem. Po chwili westchnęła: „Wybrałeś żółty kamień. To twój ulubiony kolor.
” „Wspomniałaś o tym raz. ” Odpowiedział. „To najbardziej oczywiste tak w historii taków. To tak, które chciałam dać od dnia w windzie.
” Powiedziała, gdy łzy płynęły jej po policzkach. Pociąg przejechał, ekspres do kawy zasyczał, a płatki, które Tomasz ułożył, poleciały wszędzie. Dwoje nieprawdopodobnych ludzi, którzy odnaleźli się w środku chaosu. Kiedy w końcu wrócili do swojego nowego domu, Hanna wciąż nie mogła uwierzyć w pierścionek na swoim palcu.
„Masz nauczyć mnie rytuału ekspresu do kawy, jeśli ma być teraz częścią rodziny. ” Tomasz zaśmiał się głośno, naprawdę. „Kocham cię. ” Powiedział.
„Ja też cię kocham. ” Odpowiedziała, patrząc na złoty kamień. „I kocham ten pierścionek, i ten ekspres do kawy, i to miejsce. I prawdopodobnie pokocham nawet te irytujące pociągi, bo teraz są częścią naszej historii.
”
Uśmiechnęła się do niego, a on odwzajemnił uśmiech. W Warszawie, między stalowymi mostami a starymi torami, prezes, który nigdy się nie uśmiechał, i asystentka, która mówiła sama do siebie, rozpoczęli kolejny rozdział swojego życia. Razem.
