Renata Grzesik odchrząknęła i spojrzała na zebrane kobiety. „Chcę wam kogoś przedstawić” – powiedziała. „To jest Aleksander Wroński”. Zrobiła pauzę.
„Jest właścicielem tego hotelu”. Zapadła cisza, tak gęsta, że aż bolała w uszach. Marta poczuła, jakby ktoś usunął jej podłogę spod nóg. Właściciel hotelu.
Aleksander Wroński, właściciel Królewskiej i ośmiu innych obiektów. Aleksander Wroński, który przez trzy tygodnie nosił mundur portiera i plakietkę z cudzym nazwiskiem, żeby wnosić walizki do wind. Aleksander Wroński, który pytał o Zosię i słuchał o kursie kosmetologii, który mówił „może kiedyś”. Kobiety zaczęły szeptać.
Kasia, ta z jasnym warkoczem, która zawsze nosiła własną kawę w termosie, szepnęła do Marty: „On chyba mówi poważnie”. Marta nie odpowiedziała. Patrzyła na niego. „Wiem, że możecie być zdezorientowane” – powiedział spokojnie Aleksander.
„Wszystko wam wyjaśnię. Przez ostatnie trzy tygodnie pracowałem tu jako portier, bo chciałem zrozumieć, jak naprawdę wygląda praca w tym hotelu. Nie zarządzanie, nie podpisywanie dokumentów, tylko praca”. Zamilkł na chwilę.
„I zrozumiałem. Zrozumiałem, że pracujecie więcej, niż powinien pracować jakikolwiek człowiek, że dźwigacie ciężar, który nie jest sprawiedliwy, że jesteście niewidzialne dla tych, którzy powinni was widzieć. I to się zmieni”. Od przyszłego miesiąca pensje wzrastają o trzydzieści pięć procent – jego głos był spokojny, ale stanowczy, jakby to była decyzja, a nie propozycja.
„Grafiki się zmieniają. Pięć dni pracy, dwa dni wolnego, regularnie. Każdy pracownik z dzieckiem ma pierwszeństwo w wyborze wolnej soboty lub niedzieli. To nie jest propozycja.
To decyzja”. Szepty. Kasia otworzyła usta i zamknęła je. Inna kobieta, starsza, z siwymi włosami spiętymi w ciasny kok, ściskała torebkę obiema rękami.
„Ale dlaczego? ” – zapytał ktoś z tyłu sali. „Dlaczego pan to robi? ”
Aleksander zawahał się na ułamek sekundy, wystarczająco długo, by Marta to zauważyła.
„Bo ktoś pokazał mi, że żyłem w świecie, w którym ludzie się nie liczyli”. Jego wzrok zatrzymał się na Marcie. „I nie chcę już tak żyć”. Spotkanie się skończyło.
Pracownice wyszły. Część w milczeniu, część szeptając. Jedna cicho płakała przy drzwiach, udając, że nie płacze. Marta nie ruszyła się z miejsca.
Aleksander czekał, aż sala opustoszeje. Kiedy zostali sami, podszedł do niej. „Okłamałeś mnie” – powiedziała. „Wiem”.
„Przez cały czas rozmawiałeś ze mną, pytałeś o Zosię, słuchałeś o kursie i salonie, a przez ten cały czas byłeś właścicielem. Ty decydujesz, ile zarabiam, ile mam dni wolnych, czy w ogóle tu pracuję”. Aleksander stał nieruchomo. „Wiem, że to niesprawiedliwe”.
„Niesprawiedliwe”. Marta wydała z siebie cichy śmiech. Nie śmiech, tylko jego echo. „Jak mam ci teraz zaufać?
Skąd mam wiedzieć, co było prawdą, a co tylko sprawdzaniem gruntu? ”
„Wszystko było prawdą” – powiedział. „Każde słowo, które wypowiedziałem, że warto, że „może kiedyś””. Umilkł na chwilę.
„Skłamałem tylko w jednej sprawie: co do tego, kim jestem. We wszystkim innym nie”. Marta patrzyła na niego przez chwilę. Szukała w jego twarzy fałszu, wyrachowania, litości, czegokolwiek, co dałoby jej powód, by się odwrócić i odejść.
Nie znalazła. „Zosia ma w sobotę urodziny” – powiedziała w końcu. Aleksander podniósł wzrok. „Wiem.
Słyszałem przez ścianę pierwszego dnia, w szatni”. Marta zmrużyła oczy. „Słyszałeś? ”
„Stałem w magazynie przez przypadek i… no cóż”.
Urwał. „Usłyszałem cię i od tamtej pory nie mogłem przestać o tym myśleć”. Marta milczała długo. Za oknem Kraków zapalał kolejne latarnie.
Okna kamienic, światła na Floriańskiej, światła samochodów sunących po mokrym chodniku. Świat toczył się dalej, niezmienny i obojętny. „Przyjdziesz? ” – zapytała w końcu.
Aleksander nie zrozumiał przez chwilę. „Na urodziny, jeśli chcesz”. „Serio? To będzie skromnie.
Tort, balony, herbata, nic więcej”. Wzruszyła ramionami, starając się wyglądać na spokojną, ale coś w środku biło jej szybciej. „Ale Zosia mówi, że chce, żebym kogoś miała, że zasługuję też na przyjaciela”. Aleksander spojrzał na nią przez moment, po czym się uśmiechnął.
Nie tym uśmiechem, który miał w mundurze portiera, nie uprzejmym. Prawdziwym. „Będę”. Plac zabaw był pusty o tej porze.
Marta siedziała na ławce, obserwując Zosię na hustawce, gdy jej telefon zawibrował. Nieznany numer. Odebrała z wahaniem. „Pani Marto?
” – głos po drugiej stronie był młody i niepewny. „Nazywam się Patryk. Jestem synem… pana Aleksandra”. Marta wyprostowała się.
Serce zabiło jej mocniej. Zosia zamachała do niej z hustawki. Marta machnęła do niej automatycznie. „Zmarł w zeszłym tygodniu” – powiedział Patryk.
„Wiem, że to dziwne, że dzwonię tak późno. Ale znalazłem coś, co chciałbym pani przekazać. To dotyczy pani i Zosi”. Marta milczała.
Wiatr poruszał liśćmi. Gdzieś szczekał pies. „Czy mogę się z panią spotkać? ” – zapytał Patryk.
Marta spojrzała na Zosię. Jej córka huśtała się wysoko, śmiejąc się do słońca. Świat był piękny i okrutny w tej samej chwili. „Tak” – powiedziała.
„Mogę”.
