Nadia Urbanowicz wracała z Mediolanu zmęczona i niewyspana, marząc tylko o gorącej kąpieli w swoim krakowskim mieszkaniu. Lotnisko Chopina w Warszawie było zatłoczone, a jej brat Adam, jak zwykle, się spóźniał. Zanim zdążyła sprawdzić telefon, dostrzegła sylwetkę mężczyzny w czarnej kurtce i zielonej czapce – dokładnie tak, jak opisał go Adam. Podeszła i z radością objęła go od tyłu.
– Adam, ty spóźnialski! – zawołała. Mężczyzna odwrócił się. To nie był jej brat.
Stała twarzą w twarz z nieznajomym o intensywnie niebieskich oczach i kilkudniowym zaroście, który patrzył na nią z rozbawieniem. – Przepraszam, ale chyba pomyliła mnie pani z kimś innym – powiedział spokojnie. Nadia chciała zapaść się pod ziemię. Wyjąkała przeprosiny, tłumacząc, że ma taką samą kurtkę i czapkę jak jej brat.
Mężczyzna uśmiechnął się szeroko. – Żaden problem. Niecodziennie tak piękna kobieta mnie przytula, więc właściwie to miła odmiana. Przedstawił się jako Dorian Szulc, a ona machinalnie podała mu rękę.
Wtedy telefon znów zawibrował. Adam napisał, że utknął w korku i będzie za dwadzieścia minut. Dorian zaproponował, żeby napiła się z nim kawy, bo i tak na kogoś czeka. Zawahała się, ale coś w jego spojrzeniu było ujmujące.
Zgodziła się, pod warunkiem że przestanie mówić do niej „pani”. Kawiarnia była przytulna. Dorian zamówił dla niej cappuccino, jakby wiedział, co lubi. Rozmowa popłynęła naturalnie.
Opowiedział jej, że pracuje w branży nieruchomości, ale w jego słowach było coś zagadkowego. Ona zdradziła, że jest projektantką wnętrz i wraca z targów designu. Śmiał się z jej poczucia humoru, a ona łapała się na tym, że odpowiada uśmiechem. Gdy Adam zadzwonił, by powiedzieć, że w ogóle nie da rady przyjechać, Nadia poczuła irytację.
Dorian, słysząc rozmowę, zaproponował, że podrzuci ją do hotelu Bristol, gdzie miała zarezerwowany pokój. Zgodziła się, choć wiedziała, że to szaleństwo. Przed kawiarnią czekał elegancki mężczyzna, który zwrócił się do Doriana z szacunkiem: „Panie Szulc, samochód czeka”. Nadia zobaczyła czarnego Mercedesa klasy S.
W środku pachniało ekskluzywnymi perfumami, a wnętrze było luksusowe. Zaczęła się zastanawiać, kim naprawdę jest ten mężczyzna. W samochodzie zaproponował, że zabierze ją na kolację do kameralnej restauracji z nowoczesną kuchnią polską. Kiedy się zawahała, roześmiał się i powiedział, że to najlepszy sposób, żeby się lepiej poznać.
Uległa. Umówili się na dwudziestą. W hotelowym pokoju, patrząc na widok z dziewiątego piętra, wyciągnęła telefon i sprawdziła go w internecie. Dorian Szulc był prezesem i właścicielem Schulz Investments, potężnej firmy deweloperskiej, która rewitalizowała zabytkowe budynki w całej Polsce.
Magazyn Business Poland umieścił go na liście trzydziestu najbardziej wpływowych przedsiębiorców przed trzydziestką. Milioner. Przytuliła na lotnisku milionera. Zadzwoniła jej przyjaciółka Magda.
Kiedy Nadia przyznała, że szykuje się na kolację z mężczyzną pozna-nym tego samego dnia, Magda wybuchnęła śmiechem. Gdy usłyszała nazwisko Doriana, krzyknęła, żeby przestała szukać problemów i po prostu poszła się dobrze bawić. Po rozstaniu z Marcinem Nadia nie była na żadnej randce od pół roku. O dwudziestej Dorian wszedł do lobby hotelu w idealnie skrojonym granatowym garniturze.
Wyglądał jeszcze lepiej niż na lotnisku. Zaprowadził ją do restauracji Stara Kamienica, mieszczącej się w odrestaurowanej dziewiętnastowiecznej kamienicy. Kelner od razu go rozpoznał. Przy winie i wyśmienitej kaczce Nadia w końcu zapytała wprost, dlaczego jej nie powiedział, kim jest.
– Chciałem, żebyś poznała najpierw Doriana, a dopiero potem pana prezesa – odpowiedział szczerze. Opowiedział jej o ojcu, utalentowanym architekcie, który stracił projekt, bo inwestor zniszczył jego wizję. To właśnie wtedy Dorian postanowił, że kiedyś będzie realizował takie projekty na własnych warunkach. Słuchała go, widząc w jego oczach autentyczne emocje.
On z kolei wypytywał o jej studio w Krakowie, o to, jak projektuje przestrzenie, które mają duszę. Kolacja przeciągnęła się do późna. Wyszli z restauracji jako ostatni, a Dorian zarzucił jej na ramiona swoją marynarkę. Poszli na spacer po Starym Mieście.
Na Rynku stanął naprzeciw niej i powiedział cicho, że chętnie pokaże jej Warszawę, jeśli zechce zostać. Czuła jego zapach, patrzyła w jego oczy i nagle wszystko inne przestało się liczyć. Odprowadził ją pod hotel. Przy wejściu zatrzymali się.
Wymienili się numerami telefonów, a potem Delikatnie pocałował ją w policzek, a następnie w usta. Pocałunek był lekki, prawie niewinny, ale Nadia poczuła, jak przeszywa ją ciepło. – Dobranoc, Nadio. Powodzenia jutro na spotkaniu – powiedział.
Rano, podczas śniadania, dostała od niego wiadomość z życzeniami powodzenia. Spotkanie z właścicielem sieci hoteli Baltica przebiegło znakomicie. Podpisała kontrakt na zaprojektowanie restauracji w zabytkowym spichlerzu w Gdańsku. To był największy projekt w jej karierze.
Natychmiast zadzwoniła do Doriana. – Mam kontrakt! – oznajmiła z radością. – Gratulacje.
Ani trochę mnie to nie dziwi. Jesteś niesamowicie utalentowana. Umówili się na kawę przed jej odjazdem pociągu. Spotkali się w przytulnej kawiarni.
Rozmawiali swobodnie, jakby znali się od lat. Tuż przed wyjściem Dorian zaprosił ją na otwarcie jego najnowszego projektu – odrestaurowanej kamienicy przy ulicy Foksal. Chciał, żeby przyszła jako jego towarzyszka. – To dość daleka podróż z Krakowa – powiedziała, zyskując na czasie.
– Wiem. I rozumiem, jeśli odmówisz. Ale chciałbym cię znowu zobaczyć. Jest w tobie coś wyjątkowego – odpowiedział, delikatnie dotykając jej dłoni.
– Dobrze. Przyjadę. Uśmiech, który rozjaśnił jego twarz, był wart każdego kilometra podróży. Sześć miesięcy później Nadia pakowała ostatnie kartony w swoim krakowskim mieszkaniu.
Restauracja w Gdańsku zdobyła uznanie w branży, a jej studio otrzymało kolejne prestiżowe zlecenia. Ale największą zmianą było to, że przeprowadzała się do Warszawy, do mieszkania, które dzieliła z Dorianem. Ich relacja rozwijała się stopniowo: cotygodniowe podróże, długie rozmowy telefoniczne, wspólne weekendy. – Gotowa?
– zapytał Dorian, wchodząc do salonu z dwoma kubkami kawy. – Tak – odpowiedziała z uśmiechem. – Jestem gotowa. Objął ją ramieniem i pocałował w skroń.
– Wiesz, chyba powinniśmy być wdzięczni twojemu bratu za spóźnienie się na lotnisko – powiedział. – I za to, że nosił taką samą kurtkę i czapkę jak ty. – Dokładnie. To był najszczęśliwszy przypadek w moim życiu.
Oparła głowę o jego ramię, czując spokój i pewność. Czasem największe szczęście czeka tam, gdzie najmniej się go spodziewamy. W jej przypadku – na zatłoczonym lotnisku, w objęciach nieznajomego, którego pomyliła z bratem.
