Mój mąż krzyknął na środku sali bankietowej, że chce się zamienić na żony. Jego szef odpowiedział: „Zgadzam się”. Tobiasz wpadł w panikę, bo to miał być tylko żart. Podczas dorocznego balu firmowego Tobiasz wykrzyczał do swojego szefa Aleksandra: „Ta kobieta doprowadza mnie do szału.
Nazwała mnie ciężarem”. Muzyka ucichła. Ludzie zastygli z kieliszkami szampana. Siedziałam przy odległym stoliku.
Moje ciało przeszył dreszcz. Tobiasz mówił dalej: „Zofia jest miękka, zawsze wybacza. Możesz ją wziąć. Będziesz miał w domu cichą służącą”.
Roześmiał się, a kilka osób mu zawtórowało. Wtedy Aleksander wstał. „Przyjmuję twoją ofertę”. Cisza stała się absolutna.
Tobiasz próbował się śmiać, ale głos mu się łamał. „To był żart”. Aleksander odpowiedział: „Ja nie żartuję. Skoro twoja żona jest takim ciężarem, oddaj ją komuś, kto ją doceni”.
Tobiasz wybiegł z sali. Następnego dnia przyśniło mu się, że jestem w ramionach Aleksandra. Wściekłość mieszała się z czymś dziwnym, czego nie znał. Rankiem Tobiasz odkrył, że moje rzeczy zniknęły z domu.
Zniknęłam i ja. Zostawiłam tylko kartkę: „Przyjmuję ofertę twojego szefa”. Przez dwa tygodnie Tobiasz mieszkał w brudnym mieszkaniu swojego kumpla. W końcu dowiedział się, że został przeniesiony do archiwum.
Pewnego wieczoru poszedł pod biurowiec Hagen West. Stał w deszczu i patrzył, jak wysiadam z czarnej limuzyny. Nie wyglądałam jak dawna Zofia. Miałam na sobie elegancki kostium, włosy upięte.
Wszedł do środka. Chciał porozmawiać z Aleksandrem, ale były szef go nie przyjął. Sekretarka powiedziała mu, że Aleksander wyjechał ze mną na narty do Szwajcarii. Tobiasz poczuł wstyd, ale obok niego narastała wściekłość.
To ja byłam jego żoną. To on zainwestował we mnie lata. Postanowił, że nie pozwoli mi tak po prostu odejść. Następnego dnia rano stał pod biurowcem, czekając na moje przyjście.
Gdy zobaczył, jak wysiadam z limuzyny, wypadł zza rogu. „Zofia! Kocham cię! Wróć do mnie!
Byłem idiotą! ” Krzyknął tak głośno, że ochroniarze natychmiast go otoczyli. Spojrzałam na niego chłodno. „Tobiasz.
Nie utrudniaj sobie życia”. Odszedłem do windy. Próbował za mną biec, ale ochroniarze go zatrzymali. Tego wieczoru Tobiasz wrócił do wynajętego pokoju i znalazł list od prawnika.
Formalne pismo rozwodowe. „Zofia wnosi o rozwód z orzeczeniem winy po twojej stronie. Dom zostaje sprzedany, a środki podzielone”. Przegrałem wszystko.
Dom, samochód, oszczędności. Tydzień później ktoś zapukał do drzwi mieszkania. To był listonosz. Przyniósł wezwanie do sądu.
Tobiasz miał stawić się w sprawie o rozwód. W sądzie Tobiasz zobaczył mnie po raz pierwszy od miesiąca. Byłam spokojna. Sędzia odczytał pozew: „Powódka wnosi o rozwód z winy pozwanego, który publicznie upokorzył powódkę i zaproponował jej zamianę”.
Tobiasz próbował protestować, ale sędzia go uciszył. „Pozwany, proszę zachować spokój. To nie jest miejsce na awantury”. Po rozprawie Tobiasz wyszedł na korytarz i zobaczył Aleksandra, który na niego czekał.
„Przykro mi, że tak to się skończyło”. Aleksander wyciągnął rękę, ale Tobiasz ją odepchnął. „To twoja wina. Gdybyś nie powiedział „przyjmuję ofertę”, nigdy by do tego nie doszło”.
Aleksander wzruszył ramionami. „Sam zaproponowałeś zamianę. Ja tylko przyjąłem twoją ofertę”. Tobiasz wyszedł z sądu.
Na zewnątrz czekała limuzyna. Zofia wsiadła do niej z Aleksandrem. Tobiasz patrzył, jak odjeżdżają. Wiedział, że przegrał.
Miesiąc później Tobiasz stracił pracę. Dowiedział się, że został zwolniony z Hagen West. Nie miał pieniędzy, nie miał domu. Wyprowadził się do swojej matki na wieś, do ciasnego domu, w którym kiedyś mieszkał z Zofią.
Pewnego wieczoru matka powiedziała mu, że widziała w internecie zdjęcia Zofii i Aleksandra. „Wyglądają na szczęśliwych. Ona w końcu ma kogoś, kto ją docenia”. Tobiasz poczuł ukłucie w sercu.
Wiedział, że to prawda. Tego samego dnia zadzwonił telefon. To była jego matka, z płaczem w głosie. „Tobiasz, Zofia przysłała ci list.
Jest tutaj, na stole”. Tobiasz otworzył kopertę. W środku był czek na sporą sumę pieniędzy i krótka notatka. „Tobiasz, to nie jest prezent.
To spłata za lata, które ci poświęciłam. Nie chcę cię już widzieć ani słyszeć o tobie. Wykorzystaj te pieniądze na nowy start, ale nie próbuj mnie szukać. Nie ma już między nami nic wspólnego”.
Tobiasz zmiął list. Poczuł wściekłość, ale też coś, czego nie potrafił nazwać. W końcu zrozumiał. Zniszczyłem wszystko.
Zofia była moją szansą na szczęście, a ja ją wyrzuciłem. Minęły dwa lata. Tobiasz pracował na stacji benzynowej. Pewnego dnia zobaczył w telewizji wiadomość o zaręczynach Zofii i Aleksandra.
Prezes Hagen West oświadczył się swojej dyrektor operacyjnej. Tobiasz poczuł, że cały świat się z niego śmieje. Tego wieczoru Tobiasz poszedł do baru. Pił sam, dopóki nie stracił rachunku.
Gdy wyszedł, był pijany. Wsiadł do samochodu i pojechał w stronę domu Zofii. Nie wiedział, co chce zrobić. Chciał tylko zobaczyć ją jeszcze raz.
Zatrzymał się przed willą. Światła były włączone. Przez okno zobaczył Zofię i Aleksandra tańczących w salonie. Tobiasz wysiadł z samochodu i podszedł do bramy.
Chciał zadzwonić, ale wtedy zobaczył, jak Aleksander całuje Zofię. Tobiasz poczuł, że coś w nim pęka. Odwrócił się i wsiadł z powrotem do samochodu. Płakał przez całą drogę do domu.
Dwa dni później Tobiasz został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu. Zawał serca. Miał czterdzieści trzy lata. Nikt nie przyszedł na jego pogrzeb.
Jego matka zmarła rok wcześniej. Tobiasz został pochowany na wiejskim cmentarzu, sam, bez kwiatów i bez łez. Zofia dowiedziała się o jego śmierci przypadkiem, czytając lokalną gazetę. Poczuła smutek, ale nie żal.
„To był jego wybór. Nie mogłam żyć z kimś, kto mnie niszczył”.
