Wiktor Zacharowicz, dyrektor zakładów piekarniczych, stał przed drzwiami mieszkania syna. Głęboki oddech. W końcu odważył się zapukać. Po dwóch latach ciszy, dumy i milczenia nadszedł czas, by powiedzieć to, co powinien był powiedzieć dawno temu.
Aleksiej otworzył drzwi i zamarł. Przed nim stał ojciec – potężny, wpływowy człowiek, który kiedyś próbował zaplanować mu całe życie. Cóż za niespodzianka – powiedział cicho dyrektor. Uliana, stojąca w tle, powstrzymała wzburzenie i zaprosiła gościa do stołu.
Wyjęła z piekarnika cytrynowy placek, pokroiła go i zaparzyła herbatę. Wiktor Zacharowicz usiadł ciężko i zaczął mówić. Przyszedłem przyznać, że nie miałem racji – powiedział. Dwa lata temu, gdy skończyłeś uniwersytet z wyróżnieniem, zachowywałem się jak wariat.
Próbowałem narzucić ci bogatą partię. Myślałem, że wiem lepiej, jak masz żyć. Kiedy wybuchłeś i wyszedłeś, złorzeczyłem ci w sercu. Czekałem, aż wrócisz na ciepłą posadkę z podkulonym ogonem.
Poszedłeś do zakładu jako zwykły ustawiacz i nie poprosiłeś ani razu o pomoc. Szanuję to. Aleksiej popijał herbatę spokojnie. Tato, nie o ciebie chodziło – odpowiedział.
Chciałem udowodnić samemu sobie, że coś znaczę bez twoich milionów. Wiktor Zacharowicz nagle sięgnął i z ojcowską dumą potarł syna po policzku. Widziałem, jak z upartego młodzieńca przemieniasz się w mężczyznę. Drużyna cię lubi, piekarze szanują.
I to, że zdobyłeś uwagę Uliany – mądrej, pięknej kobiety, która nawet nie wiedziała, czyim jesteś synem – świadczy o tym, że nie jesteś byle kim. Jestem z ciebie dumny. Aleksiej rozluźnił się i ścisnął dłoń Uliany. Dyrektor popił herbaty i spoważniał.
Potrzebuję zastępcy, któremu będę mógł ufać jak samemu sobie. Przechodź do zarządu, Liocha. Pora na prawdziwą robotę. Aleksiej spojrzał na Ulianę, ta skinęła głową.
Dobrze, tato. Pomogę ci w biznesie. Ale z jednym warunkiem. Z Ulianą będziemy mieszkać osobno.
Nasz dom. Umówiliśmy się. Wiktor Zacharowicz z ulgą się uśmiechnął i skinął głową. Aleksiej wyszedł do przedpokoju, a dyrektor z przyjemnością włożył do ust kawałek cytrynowego placka.
Uliano Borisowno – powiedział z satysfakcją – jest pani nie tylko wspaniałą kobietą, ale też doskonałą gospodynią. Mojemu synowi można tylko pozazdrościć. W tym momencie Aleksiej gwałtownie wszedł z powrotem do kuchni i padł przed Ulianą na jedno kolano. Dziewczyna nie od razu zrozumiała, co się dzieje.
Chłopak otworzył dłoń – w niej spoczywało małe aksamitne pudełeczko. Gdy je otworzył, Uliana westchnęła i przycisnęła palce do ust. Wewnątrz błyszczał elegancki pierścionek. Uliano, kocham cię.
Wyjdziesz za mnie? – powiedział z czułością. Tak, Liocha. Oczywiście, tak – odpowiedziała, a łzy szczęścia napłynęły jej do oczu.
Aleksiej ostrożnie wsunął pierścionek na jej palec. Wiktor Zacharowicz wyciągnął chusteczkę i otarł mokre oczy. W przeddzień Międzynarodowego Forum Uliana wiedziała od matki, że ojciec planuje osobiście odwiedzić zakłady piekarnicze. Oficjalnie miał omówić dostawy deserów na przyjęcie w merostwie, ale Uliana doskonale rozumiała prawdziwą przyczynę – tata po prostu za nią tęsknił.
Chciał choć kątem oka zobaczyć córkę, wciąż udając, że nie akceptuje jej decyzji. Wchodząc do sekretariatu z porannymi raportami, dziewczyna zauważyła ojca kroczącego korytarzem. Obok niego szedł jego protegowany Innokientij, nadymając piersi jak koło. Dogadam się w najlepszy sposób – usłyszała jego słowa.
Wszystko podadzą nam na tacy. Uliana chciała zawołać ojca, ale wtedy zobaczyła Aleksieja. Kończył ostatni tydzień jako ustawiacz, niósł skrzynkę z narzędziami. W pewnym momencie zagadany Innokientij natknął się na niego ramieniem.
Skrzynka wyślizgnęła się z rąk, a ciężkie narzędzia z brzękiem rozsypały się po podłodze. Aleksiej spokojnie przykucnął i zaczął zbierać narzędzia. Innokientij, rozpoznawszy dawnego dręczyciela, rzucił się: Patrz, gdzie łazisz, idioto! Wstań, kiedy przełożeni do ciebie mówią!
Przez takich jak ty cały kraj jest w upadku! Zbieraj swój złom i znikaj! Uliana wściekle przyspieszyła, ale Aleksiej wyprostował się i spojrzał mu w oczy z lekkim uśmiechem. Oszczędzaj głos, Innokientiu, bo w zakładzie pomyślą, że włączyła się syrena strażacka.
Zatrzymujesz produkcję. Chleba jutro nie będzie. Mytnikow skamieniał. Szczęka mu opadła z oburzenia.
W tym momencie drzwi gabinetu dyrektora otworzyły się i na hałas wyjrzał Wiktor Zacharowicz. Innokientij rzucił się do niego: Wiktorze Zacharowiczu, oto pański pracownik! Popycha oficjalnych gości z merostwa! Wyciągnijcie konsekwencje, aż do zwolnienia!
Dyrektor milcząco spojrzał na rozgorączkowanego urzędnika, po czym zwrócił się do syna: Liocha, co tu za łoskot? Zostaw żelastwo i wchodź do gabinetu. Poprowadzisz negocjacje z gośćmi z merostwa. A pan, Borysie Leontiewiczu, zapraszam.
Przy okazji się poznacie – to mój syn Aleksiej, oficjalny zastępca dyrektora generalnego do spraw modernizacji produkcji. Uliana ledwo powstrzymała śmiech. Mytnikowowi dosłownie opadła szczęka. Wyciągnął chusteczkę i zasłonił nią twarz.
Borys Leontiewicz gęsto poczerwieniał, domyślając się, w jaką żenującą sytuację wciągnął go arogancki pracownik. Bez ceremonii popchnął pomocnika w stronę schodów. Jesteś wolny, Innokientiju. Czekaj w samochodzie.
Urządzę ci zwolnienie. Mytnikow powlókł się precz. Borys Leontiewicz podał rękę Aleksiejowi, uznając go za równego sobie. Chłopak odpowiedział mocnym uściskiem dłoni i zauważył stojącą niedaleko Ulianę.
Uśmiechnął się do niej zachęcająco. Ojciec również odwrócił się, śledząc jego spojrzenie, i krzywo uśmiechnął się, domyślając się, że córka widziała całą scenę. Mężczyźni weszli do gabinetu. Uliana postanowiła poczekać w sekretariacie, by dowiedzieć się, jak wszystko poszło.
Ojciec, narzeczony i przyszły teść siedzieli tam za zamkniętymi drzwiami. Po pewnym czasie drzwi się otworzyły. Borys Leontiewicz wyszedł zadowolony jak słoń. Zauważywszy dziewczynę, zachichotał.
No córcia, dopięłaś swego. Gratuluję. Dogadaliśmy się nie tylko o dostawach chleba w świetnej cenie, ale i o czymś jeszcze. Figlarnie mrugnął i poklepał po ramieniu zmieszanego Aleksieja.
Wkrótce przestronna sala miejskiej restauracji szumiała od weselnych toastów. Goście rozmawiali, dzwoniąc kieliszkami. Uliana i Aleksiej siedzieli przy stole młodej pary, przyjmując gratulacje. W samym środku święta Borys Leontiewicz wstał, wysoko trzymając kieliszek.
Drodzy przyjaciele – powiedział głośno, patrząc na nowożeńców – chcę wznieść toast za nieugięty upór mojej ukochanej córki i za jej wybór. Życie pokazało, że nasze dzieci bywają mądrzejsze od nas, rodziców. Za was, młodzi! Wiktor Zacharowicz z żoną poparli toast.
Galina Michajłowna czule spoglądała na zięcia. Jak wspomnę, jak się martwiłam, kiedy moja dziewczynka spakowała walizkę – wyszeptała do koleżanek. Myślałam, że przepadnie, a tu proszę, jak się odwróciło. Jak dobrze, że Lioszeńka okazał się mieć taką mądrą głowę na karku.
Uliana usłyszała słowa mamy i cichutko trąciła Aleksieja łokciem, ledwo powstrzymując śmiech. Chłopak czarująco się uśmiechnął. Czas płynął, przynosząc obu rodzinom nowe radości.
Już po roku Galina Michajłowna i Borys Leontiewicz z zapartym tchem doczekali się powiększenia rodziny i z przyjemnością zajęli się niańczeniem krzykliwego, ruchliwego wnuka.
