Zdarzało się, że wracałem do domu tak wyczerpany, że jadłem kolację w roboczych spodniach i zasypiałem przed telewizorem. Lubiłem patrzeć, jak z ciężkiej płyty granitu powstaje coś, co będzie komuś służyć przez dziesięciolecia. To była moja praca, moje rzemiosło, mój spokój. „Witek, ty nawet ziemniaki do garnka wkładasz tak, jakbyś mierzył schody do kościoła” – mówiła kiedyś Elżbieta.
Śmiałem się wtedy. Po jej śmierci odstawiłem samochód do garażu i już nim nie wyjechałem. Aż do tamtego dnia, kiedy poczułem, jakby ktoś przyłożył mi do klatki piersiowej płytę granitu i powoli dociskał ją coraz mocniej. Zawał.
W szpitalu pomyślałem, że dziwnie brzmi słowo „szczęście”, kiedy człowiek leży podpięty do kabli. Ktoś do pana przyjedzie? – zapytała pielęgniarka. Zadzwoniłem do syna.
Byłem wtedy w zakładzie do późna, bo poprawialiśmy blat dla klienta z Piaseczna. Wróciłem do domu po dziewiątej. A potem przyszła chwila, która nie pcha człowieka do krzyku, tylko odbiera mu głos. Przejrzałem wyciągi z karty.
Wynajem samochodu, ponad trzy i pół tysiąca. Drobniejsze wydatki, razem około dwudziestu dziewięciu tysięcy złotych. W Monaco. Na mojej karcie.
Prawie sto tysięcy. Zadzwoniłem do banku, potem do Damiana. „Tato, ja codziennie jeżdżę do klientów” – powiedział, kiedy zapytałem go o rachunki. „Dostaniesz dokumenty do podpisu” – dodał, jakby to miało załatwić sprawę.
Potem przeszliśmy do domu. Chciałem tylko przestać udawać, że to wszystko należy do niego. Napisałem do niego prywatnie. Uśmiechnąłem się pierwszy raz od momentu, kiedy trafiłem do szpitala.
Po chwili wysłał mi numer do warsztatu pod Warszawą. Zadzwoniłem do obsługi parkingu, podałem numer rejestracyjny, czekałem. Potem znowu przyłożyłem telefon do ucha. Warsztat potwierdził: samochód stał u nich od tygodni.
Damian zadzwonił do mnie niedługo potem. „Potrzebuję go do pracy” – powiedział. Kiedy skończył, powiedziałem tylko: „Jedź do domu, tato. Jedź do domu, Damian”.
Do domu wrócili taksówką. Nieruchomość należała do mnie. Kilka dni później pojechałem do garażu sam. Wróciłem z uczuciem, którego długo nie umiałem nazwać.
Nie dzwoniłem do niego. Zamiast tego zadzwoniłem do kwiaciarni. „Ja dochodzę do siebie po zawale” – powiedziałem do sprzedawczyni. Nie miałem pojęcia, ile z tej historii Damian opowiadał wprost, a ile zostawiał ludziom do dopowiedzenia.
Niecodziennie facet dostaje wielkie białe kwiaty do pracy. „No proszę, rocznica” – skomentował ktoś z jego biura. Damian podobno chciał schować kartkę do kieszeni, ale było już za późno. Podszedł do niego Łukasz, który odwrócił się do monitora, ale oczywiście słyszał wszystko.
„Hamulce do wymiany, uszczelnienia też. Wszystko, co trzeba, żeby był bezpieczny i gotowy do drogi” – przeczytał na głos. Odłożyłem telefon ekranem do dołu. Do firmy Damiana pojechałem dwa dni później.
Powiedziałem, do kogo przyszedłem. Potem odwróciłem się do Roberta, jego wspólnika. „Czy w czasie swojej ostatniej nieobecności Damian był wysłany przez firmę za granicę do Monaco albo Francji? ” – zapytałem.
Ewa otworzyła notes. „Zadzwoniłem do niego ze szpitala” – ciągnąłem. Damian odwrócił się do mnie. „Ale to, że okłamał was, należy już do was” – dodałem.
Agnieszka napisała do mnie trzy dni po tym, jak Damian złożył wypowiedzenie. Wybrałem stolik przy oknie, z dala od głośnika i ekspresu do kawy. Zawsze mówiła do mnie po imieniu, ale tego dnia wróciło „pan”. „Nie będę cię namawiał ani do odejścia, ani do zostania” – powiedziałem.
Dwadzieścia dziewięć tysięcy złotych. A potem przyzwyczaiłem się do tego, że coś mu dokładam. Pojechałem do warsztatu, gdzie stał kamper. Wytłumaczyli mi, do czego auto będzie używane.
Popatrzyłem na samochód i pomyślałem: dobrze, od początku powinien do czegoś służyć. Nie robiłem zdjęć, nie wrzucałem niczego do internetu, nie powiedziałem Damianowi. Później dowiedziałem się, że Link trafił do dawnej firmy Damiana. Agnieszka powiedziała mi później, że tego dnia wrócił do domu wyjątkowo cichy.
Nie próbował dzwonić, nie żądał wyjaśnień, nie zrobił awantury. Czasem po prostu przestaje należeć do historii, którą sobie opowiadał. Ojciec zadzwonił do mnie któregoś wieczoru. Pod koniec lata pojechałem do domu.
Następnego ranka spakowałem kilka rzeczy do kampera. Włożyłem kluczyk do stacyjki. „Dziękuję, że byłeś ze mną do końca” – powiedziałem cicho.
I ruszyłem przed siebie.
