Adrian uśmiechał się profesjonalnie do obiektywów aparatów, ale każde takie zdanie wywoływało w nim ukryty gniew. „Musimy pamiętać”, powiedział do zgromadzonych gości, „że sukces należy do tych, którzy są gotowi go tworzyć, a nie do tych, którzy zadowalają się jedynie staniem z boku i przyglądaniem się”. Choć zdanie nie było skierowane do niej, niosło ze sobą znajome ukłucie bycia ocenianą jedynie przez pryzmat noszonego munduru. Zofia rozejrzała się po sali balowej, a potem wróciła wzrokiem do niego.
Przed świtem zadzwonił do działu bezpieczeństwa korporacyjnego i zażądał jej teczki pracowniczej. Wtedy jednak jego wzrok padł na dane osoby do kontaktu w razie wypadku. Jakub spędził blisko 2 lata, badając oskarżenia, że zakład chemiczny należący do Miller Global pod okolicami Tczewa wyciekał odpady przemysłowe do wód gruntowych wykorzystywanych przez okoliczne społeczności. Adrian pamiętał ojca wracającego do domu ze spotkań z tym dziennikarzem wyglądającego na wyjątkowo zaniepokojonego.
Tego ranka Brook Hay, szefowa komunikacji korporacyjnej, wpadła do jego biura. Tego wieczoru Zofia wróciła ze zmiany w kawiarni i zastała drzwi do swojego mieszkania lekko uchylone. Weszła po schodach w stronę swojego budynku, a Adrian poszedł za nią tylko do krawędzi chodnika. „Chcesz, żebym weszła z tobą do Miller Global?
” – zapytała, wsiadając do jego auta, niosąc tylko telefon i papierowy kubek taniej kawy. Na ostatniej stronie widniała specjalna prośba udzielająca mu dostępu do niezależnej oceny środowiskowej. Do tego ranka Zofia opłakiwała zmarłego człowieka. Adrian pojechał prosto do swojego apartamentu, gdzie powiększyli podpis na ekranie.
Pojechali do skromnego domu Jakuba na wyspie Sobieszewskiej. Zofia pochyliła się do przodu. „Robert przyszedł do mnie” – powiedziała. Adrian poprowadził Zofię przez wejście dla kadry zarządzającej i do swojego gabinetu wysoko nad Gdańskiem.
Przypomniał sobie stary administracyjny system odzyskiwania danych, stworzony jeszcze za czasów jego ojca. Użył go, by dotrzeć do ukrytego katalogu. Przeszli do strony z podpisami. Wszystko wracało do Evelin.
Drzwi do biura kliknęły, zamykając się zdalnie. „Miałam nadzieję, że nigdy nie będziesz na tyle ciekawy, by dotrzeć do tego pokoju” – usłyszeli. „Zamiast tego pozwoliłeś tymczasowej kelnerce wciągnąć się w historię, która do ciebie nie należy”. „Co to ma do rzeczy?
” – zapytał Adrian. „Każdy system potrzebuje drugiego wyjścia” – odpowiedziała Evelin. „Te same idee ukryte w łacińskim cytacie”. Weszli do ukrytego korytarza.
Dokładnie w chwili, gdy ochrona dotarła do głównych drzwi, winda zjechała na zapomniany poziom piwnicy. Na górze doszło do naruszenia bezpieczeństwa. „Upewniamy się, że prawda stanie się trudniejsza do zabicia niż my” – powiedziała Evelin. Wysyłał zaszyfrowane paczki do dziennikarzy, prawników środowiskowych, organów regulacyjnych i organizacji interesu publicznego.
Do rana projekt Fenix był publiczny. W końcu doprowadził ich do cichego domu opieki niedaleko Pelplina otoczonego polami i niskimi wzgórzami. Jakub spojrzał w stronę wzgórz, mówiąc do Adriana: „Miałem dokumenty, ale nie miałem bezpiecznego kanału do opinii publicznej”. To, co uważał za sprytną broń, w rzeczywistości było ostrzeżeniem jego ojca, które dotarło do niego lata za późno.
Zofia wróciła do pracy naukowej, którą porzuciła po powrocie z Poznania. Jakub nie wrócił do życia Zofii tak, jakby czas się zatrzymał. Zofia dołączyła do niego. Chłopiec o imieniu Noa podbiegł do Zofii, niosąc książkę z małej biblioteczki.
Tego wieczoru, gdy goście wyszli, Jakub dołączył do Zofii i Adriana w małym ogrodzie za centrum. Rok wcześniej weszła do innego jasnego pokoju, niosąc tacę. Wideo nadal pojawiało się w sieci od czasu do czasu, ale Zofia rzadko je oglądała. Jakub w końcu wprowadził się do małego domu niedaleko centrum społecznościowego.
Pracował z grupami zajmującymi się odpowiedzialnością środowiskową i od czasu do czasu rozmawiał ze studentami biznesu o przywództwie. Rodzic stawał się zbyt dumny, by przyznać się do strachu.
