Mężczyzna pchnął drzwi i wszedł do środka, a dzwonek cicho zadzwonił. Naprzeciwko niego siedziała kobieta, mówiąc coś do chłopca. Aszton odwrócił się z powrotem do stołu, gotów kontynuować, ale coś w tym sklepie go zatrzymało. To było miejsce, które należało do Margo, do Hita, do ich cichego świata pełnego kwiatów i woni zupy.
On, człowiek przyzwyczajony do wydawania rozkazów, stał tam przemoczony do suchej nitki, czarny garnitur przylegał do jego ciała. Margo szerzej otworzyła drzwi i wciągnęła go do środka, nie pytając, dlaczego przyszedł. Po prostu siedziała, dając mu przestrzeń do oddychania. Margo zeszła na dół do kuchni i zaczęła gotować gulasz wołowy.
Wlała zupę do termosu i zaniosła na dół do sklepu. Jego stopy same ruszyły, a ręka pchnęła drzwi. Wziął łyżkę zupy, dmuchnął na nią i włożył do ust. Cisza napięta jak struna, naciągnięta do granic wytrzymałości.
Sygnał z zegarka na nadgarstku Hita doprowadził ich tutaj, do małych Włoch, do małej kwiaciarni z napisem „Kwitnące róże”. Ronan podszedł i spojrzał do sklepu. „Chce pan wejść i zabrać pani Chaita do domu? ” — zapytał.
Potem odwrócił się i wrócił do samochodu, zostawiając Asztona sam na sam z tym, co nieuchronne. Tych, którzy są przyzwyczajeni do wydawania rozkazów i bycia posłusznym, łączyła milcząca umowa. 20 000 dolarów tygodniowo. Podnosiła wizytówkę, darła ją na pół i wrzucała do kosza, ale Hit sam znajdzie do niej drogę.
Czwartego dnia Aszton sam poszedł do kwiaciarni. Hit przychodzi do mojego sklepu, jakby to miejsce należało do niego. Odłożyła tylko kwiat, przyciągnęła chłopca do siebie, a Hit zapłakał. Aszton przyciągnął go do siebie, a potem zadzwonił do Margo o 6:00.
Stał za drzwiami przemoczony, a ona wciągnęła go do środka, nie pytając o nic. „Zasadzili się na nas w drodze do domu” — powiedział w końcu. Nikt nie mówił do niego tak otwarcie, ale ona milczała, dając mu czas. Tej nocy Aszton zaniósł Hita do samochodu.
„Uważaj w drodze do domu” — powiedziała Margo, ale on już wiedział, że to nie koniec. Weszła później do pokoju jakby cały pokój należał do niej, ubrana w suknię czerwoną jak krew, która przylegała do jej idealnej figury. „Ashton i ja wkrótce będziemy mieli dobre wieści do przekazania. Związek rodzin Cran i Stark przejdzie do historii” — oznajmiła.
Margot odsunęła laptopa i przycisnęła obie dłonie do głowy. To był świat mężczyzny, do którego zaczynała coś czuć. „Nie należę do niego. Należysz do swojej kwiaciarni.
Nie do mojego świata” — powtarzała sobie, ale serce nie słuchało. Pchnął drzwi i wbiegł do pokoju. Aszton podszedł do niego, próbując go przytulić. „No, no, spójrz” — powiedział jeden z nich, gdy Hita podniesiono z ziemi, wepchnięto do samochodu, a drzwi zatrzasnęły się.
Porwali Hita, żeby zmusić Kraina do ustępstw. Margo zbiegła na dół do kuchni, chwyciła termos i wlała do niego zupę, którą zrobiła tego ranka. Krzyknął Niko do telefonu. Rodzina Mel używa go do przetrzymywania zakładników.
Każde uderzenie jak bęben popychający ją do przodu. Kiedy wejdziesz do środka, jesteś zdana na siebie. Sama chęć przetrwania krzyczała, by uciekała, by wróciła do bezpieczeństwa kwiaciarni. „Chcę iść do domu” — pomyślała, ale wiedziała, że musi być silna.
„Zaraz nas doprowadzi do szału” — mruknął jeden z porywaczy, gdy Margo weszła do pokoju. Potem zobaczył, kto wchodzi. Hit rozpadł się, przytulając się do Margo i szlochając. Łzy spłynęły z oczu Margot, niemożliwe do powstrzymania.
„Zabierzesz mnie do domu? ” — zapytał chłopiec. „Zabiorę cię do domu” — odpowiedziała, tuląc go mocno. Aszton wstał i podszedł do niej.
Po prostu przyciągnął ją do siebie i mocno objął. Ronan stał za drzwiami, patrząc do środka, po czym odwrócił się i mruknął do jednego z pozostałych. Margo zamierzała odejść, wrócić do kwiaciarni, do swojego zwykłego życia, ale w chwili, gdy dotarła do drzwi, Aszton już tam był, stojąc jej na drodze. „Do kwiaciarni” — powiedziała cicho, ale on nie ustąpił.
Sześć miesięcy później Margo przeprowadziła się do rezydencji z Asztonem i Hitem. Od czasu do czasu Ronan go drażnił, ale w ich domu zapanowała cisza, która nie była już napięta jak struna. Dziękujemy, że zostaliście i słuchaliście aż do ostatniej chwili.
Do widzenia i do zobaczenia w następnym filmie.
