„Weź to. Przyda ci się na rozmowę. ” Igor wcisnął mi do ręki klucz do swojego pokoju hotelowego, a ja zamarłam. Barcelona wirowała za oknem, ale ja widziałam tylko jego oczy.
Przyjechałam na targi architektoniczne, myśląc, że czeka mnie zwykła delegacja, a tymczasem każdy jego gest zdawał się mówić coś zupełnie innego. Od miesięcy lawirowaliśmy między służbową uprzejmością a iskrami, których nie sposób było ugasić. W Warszawie zawsze trzymał dystans, ale tutaj, z dala od biura, coś się zmieniło. Przy kolacji patrzył na mnie tak, jakby chciał powiedzieć więcej, niż pozwalały mu słowa.
A teraz ten klucz. Wzięłam głęboki oddech i poczułam, że stoję na progu czegoś, co może wywrócić wszystko do góry nogami. Kiedy weszłam do jego pokoju, Igor stał przy oknie, trzymając w dłoni lampkę wina. „Myślałem, że przyda nam się do rozmowy” – powiedział, a ja poczułam, jak serce bije mi szybciej.
Rozmowa. Tylko rozmowa. Tłumaczyłam sobie, że to biznes, że projekt w Madrycie, że wszystko musi zostać w profesjonalnych ramach. Ale gdy usiadł naprzeciwko mnie, w jego oczach zobaczyłam coś, czego nie znałam z biura.
„Masz ofertę pracy w Gdańsku” – zaczął cicho. – „Tomasz ci ją przekazał. ” Zamarłam. Tomasz.
Gdańsk. To była moja przepustka do spokojnego życia, z dala od warszawskiego chaosu i od Igora. A jednak, gdy wypowiadał te słowa, jego głos drżał. „Ale chyba wiesz, że nie pojechałaś do Gdańska” – dodał, patrząc mi prosto w oczy.
Zapanowała cisza, która ciążyła bardziej niż jakiekolwiek wyznanie. Wstałam, podeszłam do niego, czując, że za chwilę powiem coś, czego nie będę mogła cofnąć. „Wiem” – szepnęłam. – „Ale to, co czuję do niego, nie ma nic wspólnego z tym, co czuję do ciebie.
” Jego oddech przyspieszył, ale zanim zdążył odpowiedzieć, w mojej kieszeni zawibrował telefon. Spojrzałam na ekran. Tomasz. Igor również to zobaczył.
Jego szczęka się napięła. „Odbierz” – powiedział chłodno, a ja poczułam, że za chwilę wszystko się rozsypie. Wcisnęłam zieloną słuchawkę, a w słuchawce usłyszałam głos, którego bałam się od tygodni. „Agnieszko, jestem pod twoim hotelem.
Musimy porozmawiać. ” Opadłam na krzesło, a Igor odwrócił się do okna, jakby chciał zniknąć. Wiedziałam, że wybór, którego dokonam za najbliższych kilka minut, zmieni życie nas wszystkich.
