Osiem miesięcy do ślubu. Dokładnie tyle zapisała w swoim dzienniku Karolina, zanim zniknęła z naszego życia. Tego wieczoru, przy kuchennym stole, poczułam, że w ciągu dwudziestu minut przestaję być osobą, którą byłam przez całe życie. Zaczęło się od przypadkowego odkrycia.
Tomasz, mój mąż, zostawił klucz do gabinetu. Napełniłam ekspres wodą, wsypałam świeżo zmieloną kawę i usiadłam naprzeciwko niego. Jak zwykle rozmawialiśmy o błahostkach. Ale potem on powiedział coś, co sprawiło, że znieruchomiałam.
„Ludzie pamiętają go do dziś” – wyszeptał, ale nie wyjaśnił, o kim mówi. Wieczorem poszłam do jego gabinetu. Jego skórzany fotel był odchylony lekko do tyłu, jakby właśnie wstał. Na biurku leżała książka o szlakach handlowych Bałtyku.
Pod nią znalazłam klucz – stary, mosiężny, do czegoś, o czym nie miałam pojęcia. „Nic, kochanie, tylko stare sprawy do uporządkowania” – powiedział, gdy zapytałam. Ale jego wzrok mówił co innego. Karolina pojawiła się w naszym życiu rok temu.
Młoda, uśmiechnięta, zawsze gotowa pomóc. Tomasz twierdził, że to daleka kuzynka. A potem zmarł. Nagle, w nocy.
Sekcja zwłok nic nie wykazała. Ale ja przestałam ufać przypadkom. Zaczęłam czytać jego notatki. Pierwsza dotyczyła Jakuba Nowickiego – Karolina otrzymała 180 000 zł po jego śmierci w wypadku narciarskim.
Druga Marcina Dąbrowskiego – 200 000 zł odszkodowania po tym, jak jego syn zginął w wypadku samochodowym. Wszystkie ofiary łączyła jedna osoba – Karolina. Zadzwoniłam do Stefana, człowieka, który znał Tomasza lepiej niż ktokolwiek. „Pracował do późna nad projektem dla firmy” – mówił, ale jego głos drżał.
Potem wyznał: „Tomasz zadzwonił do mnie trzynaście miesięcy temu. Powiedział, że coś odkrył. Że Karolina to nie jest ta osoba, za którą się podaje”. Nie mogłam uwierzyć.
Moja własna rodzina ugodziła się z Karoliną – 180 000 zł, żeby uniknąć skandalu. Dąbrowski zapłacił jej 200 000, żeby milczała. To nie była pojedyncza oszustka. To był system, zespół.
A Tomasz wszedł im w drogę. „Musimy skłonić ją do samooskarżenia” – powiedział Stefan, pochylając się do przodu. „Nie mamy dowodów na zatrucie bez ciała do toksykologii. Ale ona prowadzi dziennik.
Napisała, że zostało osiem miesięcy do ślubu”. Do ślubu. Karolina planowała wyjść za mąż za Wojtka, mojego syna. A ja właśnie zrozumiałam, że ta kobieta, która uśmiechała się do mnie słodko przy każdej okazji, która podawała mi herbatę w mojej własnej kuchni, od początku chciała jednego – majątku mojej rodziny.
Kiedy wróciłam do domu, znalazłam w jej torebce buteleczkę. Kiedy zapytałam, uśmiechnęła się i powiedziała: „To tylko witaminy”. Ale Wojtek, gdy to zobaczył, natychmiast zadzwonił na policję. „Mamo, musisz iść do szpitala” – powiedział, trzymając moją rękę, kiedy karetka przyjechała o świcie.
To Wojtek zainstalował system bezpieczeństwa po śmierci Tomasza, żebym mogła wezwać pomoc jednym przyciskiem. I właśnie to uratowało mi życie. Policja przyszła do szpitala, zanim zdążyłam się obudzić. Karolina została aresztowana.
W jej domu znaleźli dziennik, w którym opisała każdą ofiarę. I plan – co zrobi z moim majątkiem, jak przejmie kontrolę nad rodzinną firmą, jak zostanie żoną Wojtka, a potem jedyną spadkobierczynią. 20% zysków w zamian za jej wiedzę farmaceutyczną – tak brzmiała umowa. Dziś przynoszę białe róże na grób Tomasza.
Te same, które miałam w bukiecie ślubnym. Pierwszy raz od dwóch lat czuję spokój. Powiedziałam do granitu z jego imieniem: „Zrobiłeś wszystko, co mogłeś, żeby mnie chronić. Nawet zza grobu”.
Wczoraj Wojtek przyszedł do mnie z wiadomością. „Wojtek się żeni” – powiedziałam do zdjęcia Tomasza, wciąż stojącego na komodzie. Uśmiechnęłam się, bo wiem, że to nie jest ta sama kobieta. Nie mam nic do ukrycia.
A on nauczył się już, jak rozpoznać prawdę. „Do zobaczenia wkrótce tam” – szepnęłam, patrząc w niebo.
