Stałam może dwadzieścia metrów od nich, ukryta za narożnikiem domu. Żadne z nich mnie nie widziało. On pochylił się i powiedział jej coś wprost do ucha, a ona zaśmiała się tym śmiechem, który znałam z naszych pierwszych randek. Tylko że to nie do mnie się śmiała.
To było w sobotę po południu. Tomasz miał być na zakupach. Miał wrócić za godzinę, może dwie, z paragonem jak zwykle na zbyt małą kwotę. Ale wrócił wcześniej, bo zapomniał portfela.
A ja wróciłam wcześniej z zakupów, bo poczułam, że coś jest nie tak. I tak staliśmy tam oboje, tylko on o tym nie wiedział. Ile razy w ciągu ostatniego roku wracał do domu po dwudziestej i mówił, że był na spotkaniu z klientem? Ile razy znikał w sobotnie południe na trzy godziny, a gdy pytałam, gdzie był, mówił, że robił zakupy albo że jechał do serwisu?
Przynosił paragon, który zawsze był na zbyt małą kwotę w stosunku do czasu, który minął. Jego telefon leżał na stole ekranem do dołu. Zawsze. Miał taki wzrok, jakby liczył minuty do wyjazdu.
Nawet gdy siedzieliśmy przy stole, całą rodziną, on patrzył gdzieś obok. Teściowa oglądała zdjęcia z wakacji na telefonie Kacpra, a Tomasz wstał i wyszedł do ogrodu. Poszłam za nim. Spytałam cicho: „Co ci jest, Tomek?
Ostatnio ciągle gdzieś uciekasz”. Spojrzał na mnie tak, jakby dopiero mnie zauważył, i powiedział: „Nic mi nie jest. Przesadzasz”. To słowo wróciło do mnie tamtej nocy przy kuchennym stole i usiadło naprzeciwko jak nieproszony gość.
Przesadzam. Może rzeczywiście przesadzam. Może to ze mną jest coś nie tak. Wracałam do siebie z każdą taką rozmową z tym samym poczuciem: może to ja wymyślam problemy.
Wstałam od stołu i poszłam do łazienki. Patrzyłam na swoją twarz w lustrze i próbowałam sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz Tomasz powiedział coś, co nie było pytaniem o zakupy albo komentarzem do meczu. Nie pamiętałam. Kiedy wróciłam do sypialni, już leżał w łóżku.
Spał albo udawał, że śpi. Położyłam się na skraju materaca, plecami do niego, i wpatrywałam się w ciemność. Rano uśmiechnęłam się do niego tak samo jak zawsze. Podałam mu kawę.
Patrzyłam przez okno, jak wsiada do samochodu, i po raz pierwszy w życiu nie czułam, że za nim tęsknię. Nie wiedziałam jeszcze, co to znaczy. Ale coś we mnie już wiedziało. Pewnego wtorku powiedział, że idzie pobiegać.
Wróciłam szybciej niż planowałam z zakupów i zajrzałam do przedpokoju. Jego buty do biegania stały na półce. Suche, nieruszone. Uśmiechnęłam się do siebie i wróciłam do dokumentów.
To słowo wciąż siedziało gdzieś z tyłu głowy jak zadra, której nie można wyciągnąć do końca. Kacper widział więcej, niż myślałam. Siedział przy tych kolacjach cicho, jadł szybko i wracał do swojego pokoju. Aż pewnego wieczoru przyszedł do salonu bez słowa, usiadł obok mnie na kanapie i wziął moją dłoń w swoje dłonie.
Nie powiedział nic. Po prostu siedział. Gdy usłyszeliśmy dźwięk klucza w zamku, puścił moją rękę spokojnie, wstał i wrócił do swojego pokoju. Tomasz wszedł, rzucił kurtkę na fotel i spytał, czy jest coś do picia.
Poszedł do kuchni. Wróciłam wzrokiem do okna i patrzyłam na odbicie swojej twarzy w ciemnej szybie. Wiedziałam, że muszę przestać udawać, że nie widzę. Następnego dnia poszłam tam, gdzie zaczęło się to podejrzenie.
Pani Zofia, nasza sąsiadka, została kiedyś w podobnej sytuacji. Stała wtedy po drugiej stronie ulicy i patrzyła na coś, czego nie powinna była widzieć. Potem podeszła do mnie spokojnym krokiem, bez pośpiechu, tak jak podchodzi się do kogoś, kogo nie chce się przestraszyć. Weszłyśmy do środka.
Dzieci rozeszły się do domów. Patrzyłam na jej twarz i wiedziałam, że za chwilę coś mi powie, czego nie będę mogła cofnąć. Widziałam jego twarz, gdy wsiadał do samochodu. Głos wyszedł ze mnie dziwnie spokojny, jakby należał do kogoś innego.
Tamten śmiech na dworze i ta cisza między nami w klasie były nie do zniesienia i jednocześnie jakoś właściwe. Wiedziałam, że już nigdy nie wrócimy do tego, co było przed. Nie dlatego, że ktoś mnie do tego zmusił. Nie dlatego, że straciłam panowanie nad sobą.
Wróciłam do domu z obrazem w głowie, którego nie mogłam już wymazać. Tomasz wrócił o osiemnastej. Postawił torbę w przedpokoju, zdjął buty, przeszedł do salonu i usiadł w fotelu z telefonem w dłoni. Przy kolacji rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.
Gdy skończyli jeść, Tomasz wrócił do fotela. Kacper poszedł do pokoju. Wytarłam ręce, powiesiłam ściereczkę i poszłam do pokoju Kacpra. Stał przy oknie.
Podeszłam do niego i wzięłam go w ramiona mocno, tak jak trzyma się coś, czego za nic w świecie nie chce się puścić. Potem weszłam do salonu. Tomasz spojrzał na mnie przelotnie i wrócił do telefonu. Stanęłam na środku pokoju i wtedy powiedziałam to, co miałam do powiedzenia.
Cisza, która zapadła, była ciszą miejsca, które należy do ciebie. Pani Zofia napisała do mnie SMS-a następnego dnia rano. Zapytała tylko, czy wszystko w porządku. Odpisałam, że tak.
Do zobaczenia w następnym rozdziale.
