O listopada, od tamtego wtorku, kiedy jechałam do Kasi, żeby powiedzieć jej, że jestem w ciąży. Wsunęłam wyniki do kieszeni płaszcza i ruszyłam przed siebie. Starsza siostra była pierwszą osobą, do której biegłam w każdej ważnej chwili mojego życia. Uśmiechnęłam się do siebie na to wspomnienie.
Jego samochód zaparkowany przy krawężniku dokładnie przed wejściem do kamienicy Kasi. Może chciał mnie zaskoczyć i wpadł do Kasi po drodze. Ten rodzaj wiedzy, który dociera do ciała, zanim dotrze do głowy. Skierowałam obiektyw na drzwi wejściowe do kamienicy i czekałam.
Jeden liść przykleił się do mojego ramienia i nie strząsnęłam go. Powoli, cicho, bez dramatycznego dźwięku, jak stary mur, który zapada się do środka, nie na zewnątrz, żeby nikt nie widział, żeby wyglądało, że wszystko jest na swoim miejscu, aż do samego końca. Można zamknąć oczy, można odwrócić głowę, można powiedzieć sobie, że się myliło, ale obraz, który raz wchodzi do środka, zostaje tam na zawsze. Sposób w jaki pochyla głowę lekko w lewo, kiedy mówi do kogoś bliskiego.
Ja powiedziałam, że granatowy bardziej do niego pasuje. Przycisnęłam się do muru i opuściłam telefon wzdłuż ciała, ale kamery nie wyłączyłam. Nie do Kasi, nie do domu, po prostu przed siebie. Obie milczały we mnie przez całą drogę do domu.
Zapytał, czy jest coś do jedzenia. Nawet gdy śmiałam się z czegoś w biurze, nawet gdy koleżanka opowiadała anegdotę przy ekspresie do kawy i wszyscy się śmiali i ja też, Paweł niczego nie zauważył. W niedzielę pojechaliśmy do rodziców. Na stole stał koszyczek z chlebem, talerz z ogórkami kiszonymi, te same nakrycia co zawsze, ta sama obrus w kratę, który pamiętam z dzieciństwa.
Potem odwróciła się do mnie. Widziałam, jak przez chwilę zatrzymuje wzrok na Pawle, kiedy on mówi coś do taty. Mama powiedziała do mnie w pewnym momencie: „Masz taki dziwny spokój dzisiaj, Marta”. I wtedy Kasia zwróciła się do mnie.
W drodze do domu Paweł prowadził w milczeniu. Zofia zapukała do moich drzwi w środę po południu i przez długi czas nie umiałam zdecydować, czy to przypadek, czy coś więcej. Powiedziała tylko: „Widziałam panią tamten wtorek, jak wróciła pani do domu po południu”. Weszła do środka.
Wzięła do ręki kubek, który jej podałam i owinęła dłonie wokół ciepłej porcelany. Zofia wypiła herbatę do końca i wstała. Wróciłam do kuchni. Poszłam do kuchni, nastawiłam wodę i usiadłam przy stole z telefonem.
Kiedy Paweł wstał i wszedł do kuchni z tym swoim porannym wyrazem twarzy, nieco nieobecnym, jeszcze nie do końca przytomnym, powiedziałam dzień dobry i zapytałam, czy chcę jajecznicę. Zadzwoniłam do Agnieszki jeszcze tego samego dnia. W pewnym momencie powiedziała coś, co zostało ze mną długo po tym, jak wróciłam do domu. Wracałam do domu pieszo przez planty tą aleją kasztanowców, które o tej porze roku stały już zupełnie nagie, z gałęziami czarnymi na tle szarego nieba.
Tamtego wieczoru, kiedy Paweł siedział w salonie przed telewizorem, ja poszłam do sypialni wcześniej niż zwykle. Nie wróciłam do siebie sprzed tamtego wtorku. I są takie chwile, które przychodzą same, bez zaproszenia, w zwykły grudniowy wieczór, kiedy człowiek siedzi przy oknie i patrzy na pierwsze płatki śniegu. Zaczęłyśmy się spotykać regularnie w czwartki, ale tego dnia zadzwoniłam do niej wcześniej i powiedziała, że drzwi otwarte, żebym wchodziła.
O tym, że Agnieszka rozważa przeprowadzkę do większego mieszkania. Powiedziałam: „Od listopada, od tego wtorku, kiedy jechałam do Kasi, powiedzieć jej, że jestem w ciąży”. Tamtego wieczoru wróciłam do domu i zastałam Pawła w salonie. Wzięłam telefon ze stołu, wstałam i włożyłam go do kieszeni.
Jechałyśmy do jej córki. Powiedziała to tak naturalnie, tak po prostu, że dopiero w samochodzie Zofii dotarło do mnie, jak bardzo przez całe życie byłam przyzwyczajona do tego, że pomoc przychodzi z warunkami, że trzeba na nią zasłużyć, że trzeba coś za nią dać. Kasia dzwoniła do mnie następnego dnia.
