„30 000 premii? No opowiadaj, synku! Ty zawsze miałeś głowę do interesów. ”
Odwróciła się plecami i przeszła do salonu, przyciskając telefon do ucha.
Zostałem sam w kuchni z parującą herbatą i myślą, która nie dawała mi spokoju od tygodni. 30 000 złotych. Gaz musieliśmy zapłacić do piątku, a piec długo nie wytrzyma. Do tego dochodziły rachunki, które odkładałem na kupę, bo nie chciałem martwić żony.
Sebastian miał wtedy niewiele ponad 20 lat. Do dziś pamiętam, że nie kupiłem mu samochodu, o którym marzył. Mówił, że rozumie, ale w jego oczach widziałem żal, który nigdy nie zniknął. Elżbieta weszła do kuchni z dużym garnkiem.
„Jutro dzwonisz do przychodni – powiedziała, stawiając garnek na kuchence. – A jak nie zadzwonisz, zrobię to za ciebie. ”
Potrzebne były dodatkowe badania, konsultacja u drugiego specjalisty i przygotowanie do rekonwalescencji. Do tego leki, dojazdy i późniejsza rehabilitacja.
Wyszło około 10 000 złotych. Następnego dnia poszedłem do banku. Przez dwa dni nie dzwoniłem do Sebastiana. W końcu zdobyłem się na odwagę i powiedziałem mu, że większość leczenia zostanie przeprowadzona w ramach NFZ, ale potrzebuję 10 000 na dodatkowe badania, leki i późniejszą rehabilitację.
„1000? ” – zapytał. Potem zadzwoniłem do Elżbiety. Opowiedziałem jej wszystko i poprosiłem, żeby porozmawiała z synem.
Agnieszka sięgnęła do torebki i położyła na stole grubą kopertę. „Przecież nim jeździłaś do pracy” – powiedziała cicho. Przyjechała ze mną do szpitala jeszcze przed świtem. „Mam bliżej do szpitala i będę mogła wszystkiego dopilnować” – tłumaczyła.
Tak właśnie trafiłem do jej małego mieszkania w bloku. Na lodówce wisiała kartka z rozpisanym dojazdem do pracy. Autobus o szóstej, potem tramwaj, później kilka minut pieszo. Za pierwszym razem zapytała, kiedy wrócę do domu.
Było przed południem, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Listonosz przyniósł urzędową kopertę. Wróciłem do początku i przeczytałem jeszcze raz wolniej. 2 miliony 400 000 złotych.
Nie zadzwoniłem do Elżbiety ani do Sebastiana. Sięgnąłem po telefon i zadzwoniłem do Tadeusza. „Zrzekła się wszelkich praw do tej nieruchomości – powiedział Tadeusz. – Nie tylko do zobowiązań, ale również do przyszłej wartości i pieniędzy ze sprzedaży.
”
Zabrał się do pracy od razu. Po spłacie kredytów, podatków i kosztów sprzedaży zostanie około miliona 800 000 złotych. Nie zadzwoniłem do Elżbiety, nie zadzwoniłem też do Sebastiana. Kiedy wszystko zostało policzone, na rachunku zostało około miliona 800 000 złotych.
Jeszcze niedawno nie miałem 10 000 na badania i rehabilitację. Najpierw zwróciłem Agnieszce całe 10 000. Nie pałac, tylko parterowy dom z małym ogrodem, dwoma pokojami i spokojnym miejscem do życia. Do biblioteki można było stamtąd dojechać jednym autobusem.
Potrzebował około 100 000 złotych, żeby uporządkować własne kredyty i nie dopuścić do sprzedaży mieszkania. Agnieszka podeszła do drzwi pierwsza. Sebastian od razu rzucił: „Sprzedałeś ziemię za 2 miliony 400 000? ”
„Jeśli trzeba, pójdziemy do sądu” – odpowiedziałem spokojnie.
„Przez lata wszyscy ponosiliśmy skutki twoich decyzji – ciągnął. – A teraz nagle sprzedajesz ziemię za 2 miliony 400 000 i zachowujesz się, jakby nikogo poza tobą to nie dotyczyło. ”
Odwrócił się do niej. Do tego zdążyłem się przyzwyczaić.
Ale nie pozwolę, żeby wszedł do mieszkania Agnieszki. Potraktował ją jak dziecko i jeszcze mówił, co będzie należało do niej. Sięgnąłem do teczki leżącej na krześle. „Tu jest napisane – ciągnąłem – że zrzekasz się wszelkich obecnych i przyszłych praw do tej nieruchomości, do jej wartości, wzrostu ceny i pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży.
”
Sięgnąłem do teczki po kolejne kartki. „Kiedy potrzebowałem 10 000 złotych na badania, leki i rehabilitację, zadzwoniłem do ciebie. Twoja matka wysłała mnie do Agnieszki. ”
Następnego dnia zaczęła jeździć do pracy autobusem i tramwajem.
Większa część kapitału trafiła do osobnego funduszu ustanowionego dla Agnieszki. Dom nadal należy do ciebie. „Byłeś moim synem również wtedy, kiedy potrzebowałem 100 000 złotych” – powiedziałem cicho. Całe 10 000.
Odwróciłem się z powrotem do Elżbiety i Sebastiana. Podszedłem do niej powoli. „Kiedy nie miałem ci nic do zaoferowania, ty i tak zostałaś. ”
Sebastian wrócił tamtego wieczoru do swoich kredytów, rad i problemów.
Elżbieta wróciła do domu, który tak bardzo chciała ochronić. A ja zostałem w małym mieszkaniu Agnieszki, gdzie na lodówce wciąż wisiała kartka z rozkładem jazdy.
