Weszła do mieszkania bez pukania, bo miała klucz. Bo zawsze miała klucz, bo nigdy nie wydawało jej się, że powinna zapukać do drzwi swojego syna. Usiadłam do stołu z uśmiechem, który ćwiczyłam od tygodnia. Wróciłam do salonu, gdy już nalewał wino.
Patrzyłam Krzysztofowi w oczy, gdy do niego mówiłam, i widziałam, że on szuka w mojej twarzy czegoś. Gdy przyszła chwila toastu, wstałam, wzięłam swój kieliszek i odwróciłam się do Ireny. „No proszę, Marta, czasem potrafisz” – powiedziała z tym swoim chłodnym uśmiechem. On wrócił do salonu, usiadł, wziął telefon.
Ja zmywałam i myślałam. Skończyłam zmywanie, wytarłam ręce i weszłam do salonu. Powiedziałam, że idę do łazienki. Po co ktoś sypie coś do wina żony przy wigilijnym stole?
Krzysztof powiedział, że odprowadzi Irenę do gościnnego pokoju. Ale wcześniej widziałam, jak coś dolał do mojego kieliszka. Weszłam do łazienki po raz drugi tej nocy. Wyjęłam z kieszeni blister, który znalazłam wcześniej.
Czytałam dalej, polecany ostrożnie, bo trudny do wykrycia bez badań. Potem odłożyłam go do kieszeni kurtki. Wróciłam do salonu, usiadłam. Te same kroki, które słyszałam od trzech lat i które nigdy wcześniej mnie niepokoiły.
Cztery do łazienki, sześć z powrotem, osiem do salonu. Wzięłam telefon i wyszłam do kuchni. Wróciłam myślą do tego blistera. Kupiłam do tego domu zasłony, wybrałam kolor ścian w sypialni, powiesiłam na korytarzu zdjęcia z naszego ślubu.
A on w tym domu, przy tym stole, zaplanował coś, czego do tej pory nie potrafiłam nazwać jednym słowem. Otworzyłam oczy, weszłam do salonu cicho, bardzo cicho. Podeszłam do wieszaka. Wsunęłam rękę do kieszeni jego kurtki.
Potem wróciłam do kuchni i zrobiłam herbatę. Nie możesz zostać w miejscu, gdzie ktoś dolał coś do twojego wina i czekał, aż zaśniesz. Nigdy nie byłyśmy bliskie z Ireną, nie rozmawiałyśmy poza świętami, nie pisałyśmy do siebie. Ale raz, rok temu, po imieninach Ireny, gdy zostałyśmy same przy zmywaniu, powiedziała mi coś, co wtedy zbagatelizowałam.
Napisałam do niej wiadomość krótką, bez szczegółów. Wypiłam herbatę do końca, zimną już, bez smaku. Weszłam do sypialni, ale nie położyłam się obok niego. Nie zmrużyłam oka do rana, ale po raz pierwszy od bardzo długiego czasu nie czułam strachu.
Odpowiedziała tylko: „Wiem, zadzwoń do mnie”. Powiedziała, że kilka miesięcy temu przyjechała do rodziców po dokumenty, gdy Krzysztof akurat tam był. Weszła do gabinetu ojca, bo tam zawsze trzymali rodzinne papiery. Znalazła coś, co nie zostawiało wątpliwości.
Powiedziała, że chciała do mnie zadzwonić wcześniej, ale bała się, że nie uwierzę albo że to zniszczy wszystko. Przez cały ten czas gdzieś istniała kobieta, która widziała to samo co ja i trzymała język za zębami. Przez chwilę patrzyłam na swoje drzwi, te zwykłe, brązowe z mosiężną klamką, którą tyle razy otwierałam bez myślenia, wracając do domu, do życia, które wydawało się prawdziwe. Zofia sięgnęła do torebki i położyła na stole kopertę.
Złożyłam kartki z powrotem, schowałam do koperty. Koperta weszła do mojej torebki. Potem weszłam do sypialni po raz ostatni i wyjęłam z półki blister, ten między książkami. Włożyłam go do bocznej kieszeni walizki, osobno owinięty w chustkę.
Wróciłam do kuchni. Zadzwoniłam po cichu do Zofii. Nie było więcej do powiedzenia. Wyszłam do kuchni.
Napisałam do Zofii wiadomość. Gdzieś w tej Warszawie Krzysztof wstawał rano i szedł do pracy, i wracał do mieszkania, w którym na stole leżała karteczka z trzema słowami: „Do zobaczenia”.
