Zostałem poproszony do gabinetu zaraz po porannej odprawie. Wziąłem tacę z napojami i zaniosłem ją do sali konferencyjnej, a potem wróciłem do swojego biurka. Otworzyłem notes, żeby zapisać prywatne uwagi — nie korzystałem z firmowego komputera do takich rzeczy. Karolina pojawiła się obok i rzuciła krótko: „Wprowadź to do systemu przed południem”.
Spojrzałem na nią i zapytałem: „Do której dokładnie? ”. „Do 11:30” — odpowiedziała i odeszła. Wpisałem nazwę kontrahenta do wewnętrznej bazy, a kierownik zamknął się w swoim gabinecie.
Przez kilka godzin analizowałem koszty dla centrali. O 14:30 wezwano mnie ponownie. Karolina podeszła do mojego biurka, a potem wstała i poszła do sali konferencyjnej. Wziąłem sześć butelek wody i zaniosłem je tam.
System nadal pokazywał godzinę utworzenia pliku i nazwisko pierwotnego autora. Zrobiłem zrzut ekranu i dołączyłem go do notatek. Wszedłem do rejestru firm, a potem otworzyłem archiwum i zapisałem kopię dokumentów w folderze audytowym. Następnego dnia rano usłyszałem: „Jutro przyjdziesz do mojego gabinetu”.
Zapisałem to w notesie. Gdy wychodziłem, Robert zatrzymał mnie: „Zostaw komputer i natychmiast przyjdź”. Zapukałem do drzwi. „Nie pasujesz do kultury naszej firmy” — powiedział bez żadnych wyjaśnień.
„Proszę, wróćmy do formalnej części spotkania” — odpowiedziałem spokojnie. Nie czekał nawet na koniec rozmowy. Podszedłem do biurka, spakowałem notes, długopisy i ładowarkę do plecaka. Karolina zapytała: „Będziesz dzwonił do rodziców?
”. Schowałem telefon do kieszeni i nic nie powiedziałem. W warszawskim oddziale pojawił się zespół kontrolny. Karolina została wezwana do gabinetu.
Ktoś zapytał: „Czy Michał miał dostęp do prezentacji Nova Market? ”. Inny dodał: „Może trzeba było najpierw sprawdzić, do kogo dzwonił? ”.
Robert otworzył system finansowy i próbował wejść do zakładki zatwierdzania faktur. Na ekranie pojawiło się: „Zadzwoń do Adama”. Kolejne wpisy należały do niego. System już to zablokował.
„Ja” — powiedziała Karolina, gdy zapytano o osobę, która zgłosiła nieprawidłowości. „Mówiłaś, że nie pasuje do firmy” — rzuciła z przekąsem. Podczas zebrania Karolina weszła jako jedna z ostatnich. Stwierdziła: „Nie ma powodów do spekulacji ani obaw.
To sprawdzony partner należący do pańskiego szwagra”. Ale ja podszedłem do stołu, przede mną leżał zamknięty notes — ten sam, w którym przez sześć tygodni zapisywałem polecenia i daty. Ewa podłączyła komputer do ekranu. Łączna wartość zleceń przekroczyła 800 000 zł.
Robert pochylił się do przodu. „System magazynowy nie zawsze jest aktualizowany na bieżąco” — próbował tłumaczyć. Ja odpowiedziałem: „Zamiast tego zobaczyłem system, w którym pytania traktuje się jak nieposłuszeństwo, a cudzą pracę jak zasób bez nazwiska”. Pierwsza liczba trafiła do prezentacji dla klienta.
„A jeśli odmówię, nie ma podstaw do odmowy” — powiedziałem i ruszyłem do drzwi. Karolina zamknęła notes. Moja teczka była już spakowana, a karta dostępu została w recepcji. Nie wróciłem już do biurka przy drukarce.
Karolina została przeniesiona do zespołu przygotowującego dokumentację operacyjną. Ewa przeszła do nowych zasad. Po zebraniu pracownicy wrócili do biurek. Mecenas Jarosz podeszła do mnie z dokumentami, a recepcjonistka zaprowadziła ją do biurka przy drukarce.
Po chwili podszedł do niej Adam: „Pokażę ci system i przedstawię zespół”. Odwróciłem się i ruszyłem do sali spotkań. Robert stracił stanowisko nie dlatego, że nie rozpoznał właściciela, ale dlatego, że stworzył system oparty na strachu, ukrywaniu błędów i wykorzystywaniu słabszych pracowników.
