Odprowadziłam go w milczeniu do drzwi, życząc mu dobrej podróży. Drzwi zamknęły się za nim z cichym kliknięciem, które odbiło się echem w pustym domu. Odetchnęłam z ulgą, ale to uczucie nie trwało długo. Wieczorem Leosio zaczął marudzić, że chce jeść.
Poszłam do kuchni i otworzyłam lodówkę. Była prawie pusta, ale nie to było najgorsze. Najgorsze było to, że gdy sięgnęłam po chleb, zobaczyłam, że ktoś zjadł prawie wszystko, co mieliśmy. Ser, wędliny, masło – wszystko zniknęło.
A przecież rano jeszcze było. Pomyślałam o Michale. Poprzedniego wieczoru chciałam pojechać do supermarketu, ale on powstrzymał mnie, mówiąc, że lepiej poczekać do końca tygodnia i pojechać razem. To było dziwne, bo zawsze narzekał, że robię za duże zakupy i że wydajemy za dużo pieniędzy.
Ale wtedy nie zwróciłam na to uwagi. Nagle usłyszałam cichy skrzyp z salonu. Serce zabiło mi mocniej. Poszłam sprawdzić, a tam stała Weronika, sąsiadka z naprzeciwka.
Miała na sobie podomkę i kapcie, a w ręku trzymała pusty talerz. Uśmiechnęła się do mnie, ale ten uśmiech był zbyt słodki, zbyt sztuczny. – Och, nie chciałam ci przeszkadzać – powiedziała, ale jej głos brzmiał fałszywie. – Michał prosił, żebym wpadła i sprawdziła, czy wszystko u was w porządku.
Podobno ma ciężki wyjazd. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem. Odkąd to Michał prosił sąsiadkę, żeby zaglądała do naszego domu? Zwłaszcza taką Weronikę, która zawsze kręciła się wokół niego, gdy tylko wracał z pracy.
Zawsze miała jakąś wymówkę – pożyczyć cukier, sól, albo zapytać o coś, co zupełnie nie wymagało wizyty. – Wszystko u nas w porządku – odpowiedziałam chłodno. – Dziękuję, ale nie trzeba. Weronika wzruszyła ramionami i ruszyła w stronę wyjścia.
Ale zanim wyszła, rzuciła jeszcze jedno spojrzenie na stół, na którym leżały listy. Moje listy do Michała. Te, które pisałam mu do pracy. Zbladłam, widząc, że górna koperta jest otwarta.
– Uważaj na siebie – powiedziała Weronika i wyszła. Zamknęłam drzwi na zamek i oparłam się o nie plecami. Coś tu było nie tak. Poszłam do sypialni, otworzyłam szafę, żeby sprawdzić, czy Michał nie zapomniał czegoś.
I wtedy to zobaczyłam. W kieszeni jego marynarki, wiszącej na wieszaku w szafie, leżał rachunek z hotelu. Z datą wczorajszą. I z podpisem.
Moim podpisem. Ale ja nigdy nie byłam w tym hotelu. Sprawdziłam jeszcze raz. Rachunek był na dwie osoby.
Kolacja, śniadanie, minibar. Minibar, który ktoś beztrosko opróżnił. Obok leżała parafka, która wyglądała jak moja, ale nią nie była. Ktoś podrobił mój podpis.
Usiadłam na łóżku, czując, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Michał powiedział, że jedzie w delegację. Powiedział, że wraca w piątek. Ale wczoraj był w hotelu, dwadzieścia kilometrów od naszego domu, z kimś innym.
A Weronika właśnie sprawdziła, czy jestem sama. Może to nie był przypadek. Zadzwoniłam do Michała. Nie odbierał.
Zadzwoniłam do jego biura. Sekretarka powiedziała, że wyszedł wcześniej, że ma jakąś ważną sprawę. Jaką sprawę? Zadzwoniłam do jego matki, Karoliny.
Też nie odbierała. Wieczorem Leosio znów był głodny i zaczął płakać. Pobiegłam do kuchni, otworzyłam szafki. Puste.
Lodówka świeciła pustką. Wtedy usłyszałam cichy dźwięk w salonie. Jakby ktoś oddychał za drzwiami. Otworzyłam drzwi, ale nikogo nie było.
Tylko okno od podwórka było uchylone. Przymknęłam je, ale zamek był zepsuty. Nocą nie mogłam spać. Leżałam, wpatrując się w sufit, a każdy skrzyp podłogi sprawiał, że serce mi zamierało.
O trzeciej nad ranem usłyszałam kroki za drzwiami. Ciche, ale wyraźne. Poszłam do przedpokoju. Przez wizjer zobaczyłam Weronikę.
Stała nieruchomo, patrząc w nasze drzwi. Potem wyciągnęła klucz i włożyła go do zamka. Zamurowało mnie. Zamknęłam drzwi na łańcuch, ale ona zaczęła szarpać klamkę.
Potem usłyszałam jej głos:
– Otwórz. Wiem, że tam jesteś. Nie odpowiedziałam. Przycisnęła czoło do drzwi i wyszeptała:
– Michał prosił, żebym ci coś przekazała.
Ale chyba już wiesz wszystko. Po chwili usłyszałam, jak odchodzi. Rano zadzwoniłam do Karoliny. Tym razem odebrała.
– Weronika ma klucz do twojego domu? – zapytała, brzmiąc na zaskoczoną. – Skąd? Powiedziałam jej o rachunku.
O podpisie. O wszystkim. Karolina przez długą chwilę milczała. – Musisz przyjechać do mnie – powiedziała w końcu.
– Natychmiast. Nie zostawiaj Leosia samego. Pojechałam. Karolina miała bladą twarz, gdy otworzyła drzwi.
Wprowadziła mnie do salonu, gdzie na stole leżały dokumenty. Akty własności naszego domu. Podpisane przez Michała. Przeniesione na nazwisko Weroniki.
– Zrobił to tydzień temu – powiedziała Karolina. – Nie wiedziałam, dopóki nie zaczęłam sprawdzać. Moja własna matka nic mi nie powiedziała. Zadzwoniłam do Michała.
Odebrał, ale nie było słychać żadnych odgłosów delegacji. W tle słyszałam śmiech Weroniki. – Ty sukinsynu – wyszeptałam. – Sprzedałeś nasz dom.
On zaśmiał się cicho. – To nie jest twój dom. Nigdy nie był. Rozłączył się.
Zostałam z telefonem w dłoni, patrząc na dokumenty, które potwierdzały to, co czułam od tygodni. Moja własna teściowa pomogła mi odkryć zdradę, ale to nie była jedyna rzecz, którą znalazłam tamtego wieczoru. Kiedy Karolina poszła zaparzyć herbatę, otworzyłam szufladę w jej biurku. I wtedy zobczyłam zdjęcie.
Młoda kobieta z dzieckiem. Kobieta, która nie była Weroniką. Kobieta, która patrzyła na mnie z fotografii. Ja nie byłam nią.
Ale to dziecko – to dziecko miało oczy Michała. A pod zdjęciem leżał szpitalny raport z datą sprzed roku. Z nazwiskiem matki. Karolina wróciła i zobaczyła, co oglądam.
Zamilkła na chwilę. – Myślałam, że nie powinnaś wiedzieć – powiedziała cicho. – Ale skoro już tu jesteś, może lepiej, żebyś poznała całą prawdę. Drzwi się zamknęły, a ja zostałam w środku.
Z dokumentami, które mówiły jedno. Z karoliną, która mówiła drugie. I z tym zdjęciem, które mówiło coś, co miało zmienić wszystko.
