Słońce prażyło niemiłosiernie, a pot spływał Markowi po plecach, wsiąkając w szarą, spraną koszulkę. Było dopiero południe, a on czuł się, jakby pracował od tygodnia bez przerwy. Ostrożnie ustawił niwelator laserowy na trójnogu – sprzęt warty blisko 4000 dolarów, jego oczko w głowie, które pozwalało mu na milimetrową precyzję. Mark kochał swoją pracę.
Budowanie ogrodzeń to nie było dla niego zwykłe wbijanie słupków w ziemię. To była sztuka wyznaczania granic, tworzenia bezpieczeństwa. Dziś jednak granica miała stać się linią frontu. Gdy tylko pochylił się, by sprawdzić odczyt lasera, usłyszał dźwięk, który jeżył włosy na głowie każdemu wykonawcy.
To nie był dźwięk wiertarki ani piły. To był piskliwy, pretensjonalny krzyk dochodzący zza żywopłotu. – Co ty myślisz, że robisz? Głos był tak przenikliwy, że Mark aż się wzdrygnął.
Za idealnie przystrzyżonych krzewów wyłoniła się ona – pani Karolina Vanerhoven. Kobieta po pięćdziesiątce ubrana w jaskraworóżową sukienkę, która kosztowała pewnie więcej niż samochód Marka. Jej blond włosy były ułożone w nienaganną fryzurę, która zdawała się przeczyć grawitacji, a na nosie miała wielkie ciemne okulary. W dłoni ściskała sekator ogrodowy, jakby to była broń biała.
– Dzień dobry – powiedział spokojnie Mark, prostując się. Miał prawie dwa metry wzrostu i budowę niedźwiedzia, ale z natury był łagodny jak baranek. – Wyznaczam linię pod nowe ogrodzenie. Właściciel posesji obok poprosił mnie o…
– Nie obchodzi mnie, o co cię poprosił ten nędzny amator!
– wrzasnęła kobieta, wchodząc prosto na teren budowy. Jej szpilki zapadały się w miękkiej ziemi, ale zdawała się tego nie zauważać. – Jesteś na mojej ziemi. Twoje brudne buty dotykają mojej trawy.
Wynoś się stąd natychmiast, albo wezwę policję. Mark westchnął głęboko. Wiedział, że ma rację. Sprawdził plany geodezyjne trzy razy.
Granica działki biegła dokładnie tam, gdzie teraz stał z laserem. To pani Vanerhoven od lat zajmowała fragment cudzego terenu, traktując go jak własny. – Proszę pani – zaczął łagodnie. – Sprawdziłem dokumenty…
– Nie obchodzą mnie twoje dokumenty, ty brudasie!
– przerwała mu, machając sekatorem tuż przed jego nosem. – Widzisz te krzewy? Ja je sadziłam. Widzisz tę altanę?
Ja ją sprowadziłam z Włoch za pięćdziesiąt tysięcy dolarów. To wszystko jest moje, a ty stawiasz te swoje paskudne słupki na mojej trawie! Mark spojrzał na nią, czując, jak zaczyna puszczać mu cierpliwość. Ale wiedział, że nie warto wdawać się w awanturę.
Odwrócił się, by zignorować jej ataki i wrócić do pracy. – Wracam do roboty – mruknął. – Jeśli ma pani zastrzeżenia, proszę skontaktować się ze zleceniodawcą. To było jak dolanie oliwy do ognia.
Kobieta zrobiła krok do przodu, aż jej twarz znalazła się kilka centymetrów od jego twarzy. – Ty bezczelny chamie! Ja wezwę policję! Zobaczysz, co ci zrobią!
Mark nie odpowiedział. Zamiast tego wrócił do pracy, napinając linkę wyznaczającą linię ogrodzenia. I wtedy to się stało. Karolina Vanerhoven odwróciła się na obcasie, zrobiła dwa kroki, a potem z teatralnym jękiem upadła na trawnik, trzymając się za kostkę.
– Aaa! – zawyła. – Potrąciłeś mnie! Ten człowiek mnie potrącił!
Mark wybałuszył oczy. Nie tknął jej nawet palcem. Ale to nie miało znaczenia. W ciągu kilku sekund z domu naprzeciwko wybiegł starszy mężczyzna z telefonem w ręce.
– Widziałem wszystko! – krzyczał. – Widziałem, jak potrącił panią Karolinę! Dzwonię na policję!
– Co? – Mark odwrócił się do niego z niedowierzaniem. – Szanowny panie, ja jej nawet nie dotknąłem! Ale mężczyzna już mówił do słuchawki, a pani Karolina leżała na trawie, łkając dramatycznie i trzymając się za kostkę.
– Ten człowiek jest niebezpieczny – szlochała. – Najechał na mnie tą swoją maszyną… To cię nauczy szacunku do własności prywatnej! Mark wiedział, że to szaleństwo. Nie miał żadnej maszyny przy sobie, tylko niwelator na trójnogu i garść stalowych prętów.
Ale wiedział też, że na tym osiedlu słowa bogatej kobiety znaczą więcej niż prawda. Radiowóz podjechał po dwudziestu minutach. W tym czasie Karolina Vanerhoven zdążyła zadzwonić do swojego męża, prawnika i prawdopodobnie do wszystkich przyjaciółek, głośno opowiadając, jak to została brutalnie zaatakowana przez agresywnego robotnika. Starszy policjant wysiadł z auta powoli, poprawiając czapkę.
Jego wzrok padł na leżącą na trawie kobietę, zrozpaczonego mężczyznę na sąsiedniej posesji i stojącego nieruchomo Marka. Nigdy nie lubił takich wezwań. Bogaci mieszkańcy tego osiedla byli znani z tego, że potrafili zniszczyć karierę policjanta jednym telefonem do komendanta. – Proszę pana – zwrócił się do Marka, wyciągając notes.
– Czy to prawda, co pani Vanerhoven mówi? – Nie – odpowiedział Mark zdecydowanie. – Nie zbliżyłem się do niej. Ona sama się przewróciła.
– Nieprawda! – wrzasnęła pani Karolina. – On mnie potrącił! Widział pan?
– zwróciła się do mężczyzny z naprzeciwka. – Widziałem! – potwierdził z zapałem. – Potrącił, a potem stwierdził, że to pani wina!
Młodszy policjant podszedł do Marka, kładąc rękę na kaburze. – Panie… Anderson? – zapytał, zerkając na dokument. – Mark Anderson, tak.
– Muszę pana prosić, żeby zostały pan z nami. Chyba będziemy musieli sporządzić notatkę. – Jasne – Mark skinął głową. – Ale zanim to zrobimy, może pan zajrzy do mojego samochodu.
Chyba będzie pan chciał zobaczyć to, co tam mam. Powiedział to tak spokojnie, że policjant zawahał się, zerkając na sierżanta. Ten skinął głową, wysiadając z auta. – No to ja sprawdzę.
– sierżant ruszył w stronę pickupa Marka. Mark wyciągnął z samochodu teczkę z dokumentami, otrzepał dłonie z kurzu i podszedł do policjantów. Sierżant wziął dokument do ręki i zdjął okulary, żeby przeczytać go dokładniej. Ogłosił koniec rozważań w ciągu trzydziestu sekund.
– Firma Mark Anderson Land Surveying. – Zmarszczył brwi. – Masz państwową licencję geodety? – Tak – odpowiedział Mark spokojnie.
– I mam też aktualne plany geodezyjne wszystkich działek w tym rejonie. Właściciel działki od strony wschodniej – kontrakt który podpisaliśmy trzy tygodnie temu. Proszę spojrzeć na współrzędne granic. Sierżant przejechał palcem po mapie, potem podniósł wzrok na słupki oznaczone fluorescencyjną farbą.
Przeniósł wzrok na różowy obcas wystający z trawnika dwadzieścia metrów dalej. Potem westchnął ciężko, jakby rozwiązał złożoną łamigłówkę. – Proszę pani – zwrócił się do Karoliny. – Czy może pani powstać?
Mamy drobny problem z tym zgłoszeniem. Karolina uniosła się na łokciach, jej policzki płonęły z wściekłości. – Co to znaczy, proszę pana? Jestem ofiarą!
Nie zamierzam…
– Proszę pani – przerwał jej sierżant, podnosząc dokument. – Według tych planów granica działki biegnie dokładnie trzydzieści centymetrów od pani altany. Cała ta część ogrodu, całe te krzewy i cały ten trawnik, na którym pani leży… to nie jest pani własność. Karolina zamilkła jak na komendę.
Jej twarz, przed chwilą czerwoną z wściekłości, zbladła jak wosk. I wtedy sierżant dokończył, wbijając wzrok w rozłożystą altanę z białymi kolumnami stojącą w rogu posesji. – A to, co stoi na cudzym terenie… – powiedział powoli – …zgodnie z prawem zachowuje się jak część tej działki. Nie jak pani własność.
Oczy Karoliny rozszerzyły się z przerażenia. Mark nie powiedział ani słowa. Stał cierpliwie przez tydzień, czekając na koniec tego spektaklu. I patrzył, jak pani Vanerhoven próbuje wstać, ale kolana jej się trzęsą tak mocno, że sierżant musi jej pomóc.
– Co… co to znaczy? – wyjąkała. – To znaczy – odpowiedział Mark spokojnie – że to, co pani zbudowała na cudzej ziemi, może być rozebrane. Na koszt właściciela.
Zgodnie z prawem. – Chwila moment – Karolina zrobiła się purpurowa. – Ta altana kosztowała 50 000 dolarów! Sprowadzam ją z Włoch!
Ja mogę to udowodnić! – Nie wątpię – Mark skrzyżował ramiona. – Ale kupić kolorową altanę z Włoch jest łatwo. Wejść w posiadanie cudzej ziemi bez dokumentów to zupełnie inna sprawa.
Widzę, że prawo ma to do siebie, że twardo stąpa po ziemi. Sierżant chrząknął, dyskretnie mrugając do Marka. – Właściwie to panie Anderson… pani Vanerhoven, może powinna pani porozmawiać z właścicielem działki. Zanim zaciągnie pani chociażby jednego prawnika.
Bo sąsiad ma teraz bardzo mocną kartę przetargową. Karolina zrobiła krok w tył, potknęła się o własną torebkę i upadła prosto na trawnik. Ale tym razem nie krzyczała. Tylko siedziała tak, w swojej różowej sukience, patrząc to na altanę, to na Marka, to na policjantów.
Jej doskonała fryzura zaczynała się rozpadać. Mark spakował swój laser do futerału. Nie musiał mówić nic więcej. Usłyszał za sobą dźwięk wybieranego numeru – pani Vanerhoven dzwoniła do adwokata.
Ale oboje wiedzieli, że prawnik nie może w tej sytuacji wiele zrobić. – Do usłyszenia – powiedział spokojnie Mark. Wsiadł do swojego pickupa i odjechał. Gdy mijał posesję, zerknął w lusterko, gdzie widział ostatni raz panią Karolinę Vanerhoven siedzącą na trawie, z telefonem przy uchu i łzami w oczach.
Zrozumiała, że to, co sobie przywłaszczyła, właśnie przestało być jej.
