Obaj uśmiechali się, jakby świat należał do nich. Pomyślałam o każdych moich urodzinach od dzieciństwa aż do teraz. Wzięłam telefon i zadzwoniłam do Krzysztofa. Przeciągnie się do późna.
Weszłam do sypialni i otworzyłam szafę. Czekając, pomyślałam o zadzwonieniu do Małgorzaty, mojej przyjaciółki na całe życie. Taksówka podjechała, a ja poprosiłam kierowcę, by zawiózł mnie do restauracji nad Motławą. Wejście do restauracji było okazałe z marmurowymi schodami i pięknie rzeźbionymi drewnianymi drzwiami.
Byliśmy zdenerwowani, czując, że nie do końca pasujemy do tak eleganckiego miejsca. Czy pan Krzysztof do pani dołączy? Jak mogłam wyjaśnić, że miał ważniejsze rzeczy do zrobienia? Wzięłam duży łyk wina, czując jak chłodny płyn spływa mi do gardła.
A teraz siedział tam, uśmiechając się do kobiety, która zawsze na mnie patrzyła z góry. Ta nieoczekiwana życzliwość prawie doprowadziła mnie do łez. Potem odwróciła się do ojca, czekając na wyjaśnienie. Te pieniądze należą do nas.
Mam 70 lat i jestem w pełni zdolna do zadbania o siebie i zarządzania moimi finansami. Irena odzyskała rezon wracając do swojego zwykłego, rozkazującego wyrazu. Jej twarz pobladła, gdy odwróciła się do męża. Usiadłam na wytartej drewnianej ławce i wpatrywałam się w oświetlony most i nieruchome łodzie zakotwiczone na wodzie.
Ufałam swojemu synowi do dzisiejszego wieczoru. Kiedy dotarłam do mojego budynku, pan Jacek, dozorca, wciąż pełnił służbę. Kiedy otworzyłam drzwi do mieszkania, otuliła mnie znajoma cisza. Wróciłam do salonu, podeszłam do regału, przesunęłam kilka tomów i wyjęłam rzeźbione drewniane pudełko, które Władysław podarował mi na naszą 20 rocznicę ślubu.
Odłożyłam papiery i podeszłam do okna. Dzwonek do drzwi zadzwonił dokładnie 23 minuty później. Wszedł do środka, nie czekając na zaproszenie. Wstałam, podeszłam do regału i wyciągnęłam stary, skórzany album ze zdjęciami.
Co do pieniędzy, nie martw się. Jestem w pełni zdolna do zarządzania własnymi finansami, tak jak po cichu robiłam to od lat. Zabrałam telefon z powrotem i wsunęłam go do kieszeni szlafroka. Powinieneś iść do domu, porozmawiać z Martą, wyjaśnić jej sprawy.
Po jego wyjściu wróciłam do okna obserwując padający deszcz. Miasto budziło się do życia. Ludzie spieszyli do pracy, otwierały się drzwi sklepów. Wróciłam do domu późno i od razu zasnęłam.
Mam kilka spraw do załatwienia, ale zjedzmy jutro lunch na targu, jak dawniej. Po odłożeniu słuchawki dopiłam kawę i przygotowałam się do wyjścia. Weszłam do środka i podeszłam do recepcji. Zaraz do pani zejdzie.
Augustyn i ja pracowaliśmy razem przez ponad 20 lat. Chodź do mojego biura. Nie ma co do tego wątpliwości. Poszłam do biura Roberta Szymańskiego, starego przyjaciela Władysława i naszego prawnika rodzinnego.
Po lunczu nalegał, by odprowadzić mnie do taksówki, nie chcąc bym chodziła w letnim upale. Zamiast wracać do domu, poprosiłam kierowcę, by zawiózł mnie do banku, w którym pracował Krzysztof. Podeszłam do recepcji. Wykonała szybki telefon, a następnie wprowadziła mnie do prywatnej poczekalni.
A jakie lepsze miejsce do omawiania spraw finansowych niż to, w którym pracujesz? Około 60% pójdzie do funduszu edukacyjnego na nazwisko Zuzanny. Pozostałe 10% trafi do ciebie natychmiast. Dziś rano zadzwoniłam do pana Augustyna Zaręby, dyrektora finansowego twojego banku.
Właściwie to zaprosił nas oboje na kolację do siebie w sobotni wieczór. Kiedy wróciłam do domu, było już ciemno. Miałam kilka rzeczy do załatwienia. Kochanie, chodź do środka.
Jej oczy, tak bardzo podobne do Władysława, szukały moich. Słuchając tej historii w swojej przytulnej kuchni, w drodze do pracy czy w ciszy swojego wieczoru?
