Dobrze, wstawaj, chodzimy do domu. Maria podeszła do przebudówki i uchyliła drzwi, ale zaglądając do środka mimowolnie krzyknęła i cofnęła się przed lodowatym przerażeniem, które ją ogarnęło. Kurczowo wyciągnęła do córki rękę. Dziewczynka siedziała skulona na wąskiej przyczy, z kolanami pod brodą, w ciemnym pomieszczeniu pachnącym stęchlizną i potem.
Obok stała metalowa miska z niedojedzoną kaszą. — Ilysku, chodź do mnie, stary z rzędo — powiedziała cicho, ale głos jej drżał. Dziewczynka podniosła wzrok, ale nie ruszyła się. Dopiero gdy Maria podeszła bliżej i wyciągnęła obie ręce, dziecko wstało i pozwoliło się wyprowadzić na zewnątrz.
Na podwórku stał mąż Marii, Siergiej, z zaciętą miną. Maria nie odezwała się ani słowem, tylko mocniej przytuliła córkę. — Dobrze, wstawaj, chodzimy do domu — powtórzyła do siebie, jakby chciała utwierdzić się w tym, że to już koniec. Pojechali do miasta, do teatru.
Maria pracowała tam jako garderobiana, a Siergiej był technikiem scenicznym. Przez całą drogę milczała, ale w głowie układała plan. Potem pojechała do mieszkania matki. Zadzwoniła do drzwi, a gdy te się otworzyły, stanęła twarzą w twarz z Lolitą, żoną swojego brata Ilii.
— Czekaj, nie masz kluczy do własnego domu? — zapytała Lolita z udawanym zdziwieniem. — A dlaczego do mnie nie zadzwoniłaś? — odparła Maria, wchodząc do środka.
— Nie dzwoniłaś do mnie, bo ci nie pozwalali dzwonić — Maria spojrzała na nią zimno. — I siedzisz tutaj, bo do domu po prostu cię nie wpuszczają. Lolita uśmiechnęła się słodko, ale oczy miała twarde. Maria odwróciła się do matki i pociągnęła ją za rękę.
— Chodźmy do domu. — Widzę — odpowiedziała lodowatym tonem Maria, ramieniem odsuwając brata i wchodząc do holu. Ilia próbował ją zatrzymać, ale ona pchnęła drzwi do dawnej sypialni mamy, największego i najjaśniejszego pokoju na piętrze, i weszła do środka. Zobaczyła tam obce rzeczy, walizki, kosmetyki Lolity.
To była już nie sypialnia matki, tylko pokój Lolity. — Kochanie, odprowadź siostrę do wyjścia — powiedziała Lolita do Ilii. Następnie odwróciła się do Marii. — Nie masz tu nic do roboty.
Lolita zrobiła krok do przodu, zmuszając Marię do cofnięcia się na korytarz. Maria nie chciała robić sceny przy matce, która stała w progu kuchni, blada i drżąca. Wyszła, ale postanowiła, że to nie koniec. Droga do miasta minęła w ciężkim milczeniu.
Maria myślała o tym, co zobaczyła w przebudówce, o córce, o matce. Uzgodniła, że śniadanie, obiad i kolację będą przynosić do pokoju. Waliło w skroniach, a wszystkie myśli sprowadzały się do jednego. Nie do poznania.
Jej własna matka, która zawsze była dumna i zadbana, teraz wyglądała jak cień samej siebie. Następnego dnia Maria poszła do prawnika. Siergiej cicho się zaśmiał, obchodząc stół i zbliżając się do starej znajomej. — Co sprowadziło cię do mnie?
— zapytał adwokat. — Muszę wiedzieć, jak dokładnie zmusili Galinę Borysownę do złożenia podpisu — powiedziała Maria, kładąc przed nim dokumenty. — Do sądu potrzeba więcej konkretów. Siergiej wstał i podszedł do okna.
Milczał chwilę, po czym odwrócił się. — Twoja matka podpisała akt notarialny, na mocy którego przekazała Lolicie prawo do mieszkania i emerytury. Dobrowolnie, według notariusza. Ale ja znam Lolitę.
Ona nie zostawia śladów. Maria pochyliła się do przodu. Wiedziała, że musi działać szybko. Wróciła do matki, ale tym razem nie przyszła sama.
Weszła na salę i widząc Ilię i Sergieja, od razu ruszyła do ich stolika. Maria pochyliła się do przodu, ledwo powstrzymując drżenie głosu. — Rozumiesz, do czego doprowadziłeś matkę? — zapytała brata.
— Mariso, sytuacja jest paskudna, ale do załatwienia — odpowiedział Ilia, unikając jej wzroku. Maria usiadła obok, ale muszę wiedzieć wszystko do ostatniego szczegółu. Zaczęła naciskać, wypytywać o każde spotkanie, o każdy dokument. I wtedy dowiedziała się czegoś, co zmroziło jej krew.
Lolita od początku planowała przejęcie mieszkania. Sama jeździła do miasta, kupowała wszystko. Ale to nie było wszystko. Maria pojechała do banku.
Lolita przywiozła mnie do banku, powiedziała: “Iliuszce trzeba pomóc”. To były słowa matki, wypowiedziane przy świadkach. Ale Maria odkryła, że na koncie matki brakowało wszystkich oszczędności. Wpłaty były robione na konto Lolity.
Ktoś sfałszował podpisy. Oszustwo na dużą skalę i doprowadzenie do wycieńczenia. Maria złożyła zawiadomienie na policję. Śledczy wzywał wszystkich uczestników do złożenia zeznań.
Na widok wchodzących Ilia nienaturalnie się wyprostował i stał się podobny do ofiary. Pospiesznie nachyliła się do swojego adwokata i coś szepnęła mu na ucho. — Moja klientka, pani Lolita Markowna, jedynie od czasu do czasu odwiedzała teściową i nie miała dostępu do jej utrzymania — powiedział adwokat. — Ale znam hasło do jej konta osobistego — usłyszał śledczy od jednego ze świadków.
Konwój do 44 gabinetu. Kiedy do gabinetu weszli policjanci, Lolita wpadła w paniczny przerażenie. Siergiej wstał i podszedł do niej. Jedynie mocniej ścisnęła jego palce, dając do zrozumienia.
Do pokoju wszedł Siergiej i troskliwie objął żonę. Kiedy wszyscy usiedli do stołu, Sergiej zwrócił się do szwagra. — Zwolniło się miejsce asystenta do spraw gospodarczych i archiwum — powiedział Siergiej, patrząc na Ilię. Maria uśmiechnęła się do siebie.
To był dopiero początek. Ale wiedziała, że teraz matka będzie bezpieczna. A Lolita w końcu odpowie za to, co zrobiła.
