Zawiesiłam filtr do kawy w połowie drogi do ekspresu. Przede mną, na kuchennym stole, leżała figurka świętego Krzysztofa, którą schowałam do futerka pana Guzika, i papiery. Papiery, które znalazłam w śmietniku. Dokumenty z adresem Renaty Kowalskiej, listy do niej, notatki.
Wszystko wskazywało na to, że to ona stoi za całym tym koszmarem. Krzyś siedział przy stole, bawiąc się łyżeczką. Wstałam, podeszłam do niego i schyliłam się, zmuszając się do nienaturalnej wesołości. – Cóż, mam dziś trochę spraw do załatwienia – powiedziałam głosem, który brzmiał obco nawet w moich uszach.
Potem podkradłam się z powrotem do śmietnika, wyciągnęłam nożyczki do szycia, te same, których używała jeszcze moja mama, i ostrożnie przycięłam futerko misia. To wtedy do mnie dotarło. Wszystko, co działo się od tygodni, miało swoje źródło w tej kobiecie. Ta myśl była jak lodowata woda wlana prosto do żył.
Zadzwoniłam do komisarz Morawskiej. Odebrała po drugim sygnale. – Musimy natychmiast zadzwonić do opieki społecznej – powiedziałam, starając się nie drżeć głosem. – Krzyś musi być bezpieczny.
Masz jakąś teorię? – Mam. I dowody. Komisarz przybyła 20 minut później, wciąż w szlafroku, ale niosąc torbę z laptopem.
Przywitałam ją w drzwiach, czując, jak serce wali mi w piersi. – Lepiej, żeby to było coś konkretnego – powiedziała, wchodząc do środka. Gorzej, powiedziałam prowadząc ją do kuchni, pogarsza się z każdą minutą. Kiedy komisarz usiadła, wyciągnęłam papiery i położyłam je przed nią.
– To wszystko wskazuje na Renatę Kowalską – powiedziałam. Komisarz zmarszczyła brwi, przeglądając dokumenty. Wtedy usłyszałyśmy kroki na schodach. Krzyś wszedł do kuchni, a za nim Zofia.
Spojrzał na nas, a potem na papiery. – Widziałaś te notatki? – zapytałam go cicho. Krzyś pokręcił głową.
Ale wtedy Zofia, moja sąsiadka, która od tygodni pomagała mi z chłopcem, zrobiła krok do przodu. – To nie jest tak, jak myślisz – powiedziała dziwnie spokojnym głosem. Zamarłam. Komisarz uniosła wzrok znać papierów.
– Co masz na myśli, Zofio? Zofia westchnęła. Wyciągnęła z kieszeni telefon i pokazała mi ekran. Na zdjęciu była Renata Kowalska, stojąca przed moim domem, z kluczem w dłoni.
– Skąd to masz? – zapytałam, czując suchość w ustach. Zofia milczała przez chwilę, a potem powiedziała cicho:
– Bo to ja jej dałam ten klucz. Zrobiło mi się ciemno przed oczami.
Wszystko wirowało. Krzyś, stojący obok, przytulił się do mnie, jakby wyczuł niebezpieczeństwo. – Dlaczego? – wykrztusiłam.
– Bo obiecała mi, że pomoże mi z dziećmi – powiedziała Zofia, patrząc w podłogę. – Mój mąż… on nie jest tym, za kogo się podaje. – Mąż?
– zapytała komisarz, nagrywając jej słowa na dyktafon. – Tak – Zofia podniosła wzrok. – Ale to nie wszystko. To ona kazała mi podłożyć te papiery w twoim śmietniku.
Komisarz spojrzała na mnie, a potem na Zofię. – To oznacza, że mamy do czynienia z szerszym procederem. I prawdopodobnie z grupą. Nagle zadzwonił mój telefon.
To była wiadomość od Renaty Kowalskiej. „Wiem, że masz dowody. Ale zanim ktokolwiek im uwierzy, zastanów się, gdzie jest twój syn. ”
Serce mi stanęło.
Krzyś stał obok mnie, ale nie wiedziałam, czy to tylko groźba, czy coś więcej. Komisarz natychmiast zadzwoniła do centrali. – Wysyłamy jednostki do pani lokalizacji – powiedziała do słuchawki. Potem odwróciła się do Zofii.
– Zofio, musisz z nami współpracować. Obiecuję ci ochronę, ale musisz powiedzieć wszystko. Zofia skinęła głową, ale w jej oczach widziałam strach. Krzyś przyciskał się do mojej nogi, a ja wiedziałam, że musimy działać szybko.
– Gdzie jest Renata? – zapytałam. – Miała być dziś u siebie – powiedziała Zofia. – Ale powiedziała coś o tym, że ma „załatwić sprawę”.
– Jaką sprawę? Zofia zawahała się, a potem powiedziała cicho:
– O tobie. I o Krzysiu. Wtedy usłyszałyśmy dzwonek do drzwi.
Raz, dwa razy. Komisarz skinęła głową i wstała. Podeszła do okna i wyjrzała. – To ona – szepnęła.
Krzyś drgnął. Przyciągnęłam go do siebie. – Nie otworzymy – powiedziałam do komisarz. – Musimy – odpowiedziała.
– Inaczej nie mamy na nią nic. – Ale ona ma klucz. Komisarz wyciągnęła pistolet z kabury i skinęła na mnie, żebym otworzyła drzwi. Zrobiłam to, czując, jak lodowaty dreszcz przebiega mi po plecach.
Renata Kowalska stała w progu z uśmiechem na twarzy. W ręce trzymała klucz do mojego domu. – Pani Kowalska – powiedziała wchodząc do mojego salonu, jakby wchodziła do własnego domu. – Widzę, że ma pani gości.
Komisarz nie spuściła z niej wzroku. – Proszę usiąść – powiedziała. Renata zaśmiała się cicho, ale usiadła. Spojrzała na Krzysia, a potem na mnie.
– Jak się masz, chłopcze? – zapytała słodko. Krzyś schował się za moimi plecami. Renata uśmiechnęła się, widząc to.
– Dziwne – powiedziała. – Zawsze taki odważny. Komisarz usiadła naprzeciw niej. – Pani Kowalska, mamy dowody na pani związek z tym, co się dzieje.
Może pani teraz porozmawiać, albo zrobi to pani na komisariacie. Renata wzruszyła ramionami. – Nie wiem, o czym pani mówi. – Papier, notatki, klucz – powiedziała komisarz.
– I świadek, który potwierdzi, że to pani kazała je podłożyć. Renata spojrzała na Zofię, która stała w kącie. Jej uśmiech zbladł na moment, ale szybko wrócił na miejsce. – Zofia jest moją przyjaciółką.
Zrobiłaby dla mnie wszystko – powiedziała. – Nawet kłamała. Zofia pokręciła głową. – To nie jest kłamstwo.
Wiem, co zrobiłaś, Renata. Renata wstała. Komisarz również. – Proszę nie ruszać się – powiedziała.
Renata roześmiała się. – Nie macie niczego na mnie. A to – wskazała na papiery – to sfałszowane. Wtedy Krzyś wypuścił się z moich rąk i powiedział cicho:
– To ty chciałaś mnie zabrać.
W pokoju zapadła cisza. Renata spojrzała na chłopca, a w jej oczach mignęło coś, czego nie zdążyła ukryć. Komisarz zacisnęła dłonie. – Pani Kowalska, ma pani prawo zachować milczenie – zaczęła.
Renata przerwała jej:
– Krzyś, kochanie, to tylko sen. Nic takiego się nie dzieje. Komisarz skinęła na mnie, a ja wzięłam Krzysia za rękę. Wiedziałam, że to dopiero początek końca, ale pierwszy krok był za nami.
Renata została zatrzymana, a Zofia zgodziła się zeznawać. Komisarz obiecała jej ochronę. Wieczorem, gdy Krzyś już spał, usiadłam na kanapie i patrzyłam, jak jego pierś unosi się i opada. Wiedziałam, że życie nigdy nie będzie takie samo.
Ale oboje byliśmy bezpieczni. I to było najważniejsze.
