Musiałam jednocześnie ratować firmę, która sypała się z dnia na dzień, i niemal bez przerwy jeździć do szpitala. Tata nie potrafił pogodzić się ani ze starością, ani z własnym stanem i wszystko, co robiłam, przyjmował z goryczą. Próbowałam za wszelką cenę uchronić naszą rodzinną firmę przed bankructwem, ale do niego zupełnie to nie docierało. Pewnego dnia pani doktor powiedziała do mnie wprost: „Pani Nino, jutro wypisujemy pani ojca do domu i proszę mi nie mówić, że będzie inaczej.
Przepraszam, muszę wracać do pacjentów. ” Wzięłam głęboki oddech i weszłam do sali. Tata odwrócił wzrok i rzucił: „To od razu oddaj mnie do domu opieki albo wyrzuć na śmietnik. ” Te słowa bolały do żywego.
Później płakała, błagała, żebym jej nie oceniała, bo była zupełnie sama i nie miała się do kogo zwrócić. Krzyczałam: „Tato, do cholery, co się z tobą dzieje? ”. Kilka razy musiałam zatrzymać się na poboczu, żeby zadzwonić do kobiety z ogłoszenia i zapytać o drogę.
Ona mówiła cicho: „Niech pani spokojnie wraca do domu i dzwoni o każdej porze, a my tutaj już sobie porozmawiamy. ” Na koniec zapytałam tylko: „Truciznę chociaż spakowałaś mi do torby? ”. Wsiadłam do samochodu, wrzuciłam bieg i odjechałam, a przez całą drogę do Warszawy płakałam za kierownicą.
Po powrocie do mieszkania padłam na łóżko i natychmiast zasnęłam z wyczerpania. Tymczasem w niewielkiej wsi pośród lasów kobieta podeszła do mojego ojca i powiedziała: „Chodźmy wnieść te torby do środka. ” Zabrała część bagaży i bez słowa weszła do domu. Nie mając wyjścia, zgrzytnął zębami, chwycił resztę i sam powlókł się do środka.
Pani Eugenia właśnie nakrywała do stołu. Następnego ranka w Warszawie zaspałam do pracy. Zresztą do mężczyzn nigdy nie miałam szczęścia, a ludźmi o takich poglądach po prostu gardziłam. Mężczyzna rozmawiał jeszcze przez telefon, ale szybko zakończył połączenie i podszedł do mnie.
Pasowaliśmy do siebie pod każdym względem. Kilka razy dzwoniłam do pani Eugenii, ale ona za każdym razem zapewniała mnie, że wszystko jest w najlepszym porządku i żebym się nie martwiła. Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam pisać odpowiedź do inwestora, proponując mu bezpośrednie spotkanie. Zanim jednak przejdę do tego, co wydarzyło się później, zerknijcie na dół, zostawcie łapkę w górę i zasubskrybujcie kanał Alicja.
Jeśli ta historia jakoś do was trafia, napiszcie też w komentarzach, skąd mnie dzisiaj słuchacie, bo to, co wydarzyło się teraz, roztrzaskało mnie doszczętnie. Nino, czyli to ty postanowiłeś doprowadzić mnie do ruiny, a do łóżka zaciągnąłeś mnie tylko po to, żeby łatwiej było ci mnie przekonać do sprzedaży firmy. Pojadę do ojca. Dopiero kiedy zbliżałam się do tej zapomnianej przez świat wsi, dopadła mnie ponura myśl, że tata może po prostu zatrzasnąć mi drzwi przed nosem i nie będzie chciał mnie widzieć.
To o co ty masz do niego pretensje, córeczko?
