Podróż do Wrocławia zajęła trzy godziny. Te same znajome drogi, te same stacje radiowe, nawet ta sama stacja benzynowa, na której zatrzymałam się po kawę. Zsunęłam płaszcz i weszłam do kuchni, gdzie Katarzyna stała, mieszając śmietankę do kawy, jakby to był najspokojniejszy poranek na ziemi. Przez chwilę trzymałam skarpetki, zanim wsunęłam je do kieszeni płaszcza.
Złożyłam je i wsunęłam z powrotem do torebki. „Czy ktoś przypisał ci rolę gumki do maania? ” – zapytało jedno z dzieci, mijając mnie z rękami pełnymi papieru do pakowania. Zaśmiałam się wymuszenie, ale nikt nie dołączył.
Stałam przy kominku, w pół słuchając historii, do których nie byłam zapraszana, uśmiechając się do żartów, w których nie uczestniczyłam. Za nimi te same twarze, które znałam całe życie. Weronika mruknęła do kobiety obok: „Mówiłam jej, żeby nie przynosiła tego mundurowego badziewia do domu”. Wpatrywałam się w solniczkę, jakby miała mi coś do wyjaśnienia.
Widelec nigdy nie trafił do moich ust. Pochyliłam się do poziomu dziecka i uśmiechnęłam. Zamiast odpowiedzieć, wróciłam do pokoju gościnnego. Wędrowałam wzdłuż boku domu, docierając do okna pokoju gościnnego.
Minęłam ich i wróciłam do mojego pokoju gościnnego. Katarzyna powiedziała, śmiejąc się cicho: „Ona nie pasuje do takiego życia”. Weronika zapukała raz i wsunęła głowę do środka. „Nie bierz tego do siebie” – powiedziała, ale ja już przestałam słuchać.
Zgarnęłam luźne kawałki szkła do plastikowej torebki. To samo oświetlenie, te same pozowane uśmiechy, ale tym razem z podpisem w otoczeniu tych, którzy znaczą najwięcej. Przewinęłam do swojej własnej galerii zdjęć i znalazłam oryginalne ujęcie. Pukanie do drzwi przerwało moją myśl.
Lila, moja młodsza kuzynka, nieśmiało zajrzała do środka. Szepnęłam do siebie: „Przewinęłam do zdjęcia, na którym otrzymuję odznaczenie wojskowe”. Tego popołudnia usłyszałam pukanie do drzwi mojego biura. To była Maria, nasza pani do sprzątania.
Wręczyła mi kopertę. W środku był mój wniosek o przeniesienie do jednostki wojskowej na Podlasiu. Zaczęłam pisać list. Nie do Weroniki, nie do Katarzyny, ale do siebie, do tej wersji mnie, która kiedyś zastanawiała się, czy to ona jest problemem, tej, która próbowała się skurczyć, by zmieścić się przy stole, który nigdy nie był dla niej zbudowany.
List przyszedł wcześnie w niedzielę rano, tuż po wschodzie słońca. Nie patrzyłam do końca. Wyślij do spamu. Przyszedł ostatni list od Katarzyny.
Ale ja już wiedziałam, że nie muszę czytać, by wiedzieć, co mówi. Zostawiłam go na stole, spakowałam walizkę i wyszłam. Wrocław został za mną.
A ja w końcu przestałam być gumką do maania – zaczęłam być sobą.
