Słońce kwietniowe przypiekało już niemal po letniemu, gdy Maria oparła miotłę i metalową szuflę o zaparkowane auto, by otrzeć pot z czoła. Nagle silnik odpalił, samochód ruszył, a pod kołem zgrzytnął metal i trzask drewna. Szufla została zgnieciona, trzonek miotły roztrzaskał się w drzazgi. Maria zamarła, a z drugiego końca podwórka dobiegł donośny głos Kawdii Gawriłowny, kierowniczki administracji: “Gdzie ty patrzysz, niezdaro?
Ach, ja ci pokażę! ” – krzyczała, potrząsając pięścią. Z auta wysiadł mężczyzna w szarym garniturze. Spojrzał na szkody, potem na bladą dziewczynę, i chciał coś powiedzieć, ale kierowniczka już była przy nich.
“Proszę milczeć, panie. Jak wiedziałam, że nie wolno cię zatrudniać – mówili mi: nie zadawaj się z byłą więźniarką. A ja głupia pożałowałam. Cały sprzęt połamała, darmozjadka.
” Mężczyzna zmarszczył brwi. “Proszę posłuchać, sam nie spojrzałem w lusterko” – zaczął, ale Kawdia machnęła ręką. “Koniec, Masza. Okresu próbnego nie przeszłaś.
Wynoś się, a za zniszczone mienie zabiorę ci wypłatę. Znikaj mi z oczu! ” – odwróciła się i poszła, krzycząc na kogoś: “Hej, Salimczan, czego się rozłożyłeś? ”
Zostali na parkingu we dwoje.
Mężczyzna przyglądał się Marcie w zniszczonej bluzce, po czym zapytał: “Mario, ma pani inną pracę? ” Maria podniosła oczy pełne rozpaczy. “Ani pracy, ani pieniędzy, ani domu. Nawet krewnych nie zostało.
” Mężczyzna skinął na samochód. “Mój ogrodnik podupadł na zdrowiu. Nie chciałaby pani spróbować u mnie popracować? Pracy nie zabraknie, a z mieszkaniem rozwiążemy kwestie.
Nazywam się Michaił. ” Maria pomyślała: co mam do stracenia? – i skinęła głową. Podróż trwała około godziny.
Maria wciskała się w skórzany fotel, czując się nie na miejscu. Michaił przerwał milczenie: “Słyszałem, co powiedziała tamta kobieta. To prawda? ” – “Była prawdą” – odrzekła cicho.
“A wcześniej kim pani pracowała i za co panią wsadzili? ” – “Pracowałam jako księgowa. Oskarżyli mnie o malwersację, ale nie zrobiłam nic złego” – odpowiedziała i dodała: “Trzeba żyć dalej. ”
Gdy zatrzymali się przy bramie dużego domu, na ganku stała dziewczynka około ośmiu lat, a obok niej wysoki, chudy pies.
“Tato, tatusiu, Baron dzisiaj złapał mysz! ” – krzyknęła, ale zaraz spojrzała na Marię. “A to kto? ” – “Aneczko, to Masza.
Pomoże ogrodnikowi” – odpowiedział Michaił. Z domu wyszła gospodyni, Róża Albertowna. Michaił przedstawił Marię: “Będzie jej pani słuchać we wszystkim. To kobieta surowa, ale sprawiedliwa.
” Gospodyni omiotła Marię wzrokiem. “Michaiłe Siergiejewiczu, ludzi trzeba sprawdzać gruntownie. Skąd pani jest? U kogo pani wcześniej pracowała?
” – “Przed więzieniem pracowałam jako księgowa” – wypaliła Maria i od razu zaschło jej w gardle. Gospodyni zaokrągliła oczy. “Ona co siedziała? ” – Michaił przerwał: “Ja wszystko postanowiłem.
Dziewczyna potrzebuje miejsca. Będzie mieszkać w domku gospodarczym. Proszę ją zaprowadzić. ” Róża Albertowna zacisnęła usta.
“Idź za mną” – powiedziała, a potem przez zęby: “Wiedz, że ja bym takiej nie wzięła. W tym domu porządni ludzie mieszkają. Jak zawalisz, wylecisz szybciej, niż przyszłaś. ”
Maria urządziła się w domku, zrobiła porządek, naprawiała stare rzeczy.
Minęło kilka dni. Padał deszcz, więc nie mogła pracować na dworze. Wieczorem siedziała, naprawiając znalezioną w śmieciach pozytywkę, gdy drzwi się otworzyły. W progu stała Aniuśka z parasolem, a obok mokry Baron.
“Tata wyjechał, a Róża Albertowna mówi, żebym szła spać. A co ty robisz? To jest żywe? ” – zapytała.
Maria uśmiechnęła się. “Prawie. Patrz, tu kółeczko utknęło. Zaraz je naprawię i znów zaśpiewa.
” Przesiedziały tak godzinę, Maria opowiadała proste historie. Gdy pozytywka zagrała, oczy dziewczynki zabłysły zachwytem. Później Maria odprowadziła ją do domu. Gdy wyszło słońce, Maria skończyła sprzątanie terenu.
Michaił z zaskoczeniem zauważał zmiany: pomalowany płot, umyte okna. Pewnego wieczoru wszedł do kuchni i poczuł zapach świeżego chleba. Maria, za zgodą gospodyni, krzątała się przy kuchence, a Róża Albertowna wyglądała na uspokojoną. Michaił obserwował, jak Aniuśka biegnie przez ogród z Baronem, a Maria wychodzi z domku.
Dom ożywał. Kolejny słoneczny dzień wydawał się spokojny. Maria myła okna, gdy przed dom zajechał samochód. Wysiadła z niego smukła kobieta.
Maria poczuła, jak ściska się jej serce. To była Paulina – jej macocha, która poślubiła jej ojca, a po jego śmierci oskarżyła Marię o malwersację. Maria przypomniała sobie wszystko: jak ojciec ufał Paulinie, jak podpisywała dokumenty, których nie czytała, bo macocha mówiła, że to dla optymalizacji finansowej. Ojciec zmarł nagle na “niewydolność serca”, a tydzień później kontrole wykazały, że z firmy wyprowadzono aktywa.
Podpisy na fikcyjnych umowach należały do Marii, ale były podrobione. Paulina zeznała przeciwko pasierbicy, która trafiła do więzienia. Maria nie mogła uwierzyć, że Paulina jest tutaj. Czuła, że musi się dowiedzieć, co ją łączy z Michaiłem.
Wymknęła się z domku, obeszła dom i weszła tylnym wejściem. Zobaczyła Paulinę w kuchni, która wytrząsnęła coś z flakonika do szklanki z ciemnym napojem. Z nienaturalnym uśmiechem wyszła do salonu. Maria podążyła za nią.
W salonie na dywanie siedziała Aniuśka, skulona. Paulina przykucnęła przed nią. “Pij, Aniuśka, to bardzo zdrowe. Tata prosił, żebyś wypiła.
” Dziewczynka z wahaniem wzięła szklankę, ale wtedy podniosła oczy i zobaczyła Marię. Aniuśka uśmiechnęła się i opuściła szklankę. Paulina odwróciła się gwałtownie. Jej twarz zastygła w zdumieniu.
Maria wkroczyła do salonu i przechwyciła szklankę. “Do diabła” – zaczęła Paulina, ale Maria nie odpowiedziała. Wylała zawartość do doniczki ze skrzydłokwiatem. Paulina wyprostowała się, w jej oczach była wściekłość i panika.
Strąciła porcelanową figurkę na podłogę, która rozbiła się z hukiem. “Różo Albertowno, tutaj! Szybko! ” – krzyknęła.
Gdy gospodyni wbiegła, Paulina wskazała na Marię: “Kto wpuścił do domu dzikusa? Zobaczcie, co narobiła. Wyrzućcie ją natychmiast! ” Róża Albertowna wzięła Marię pod łokieć i wyprowadziła ją.
“Nie spodziewałam się po tobie czegoś takiego” – powiedziała. Przy domku Maria wyrwała rękę. “Różo Albertowno, proszę czekać, błagam. Nie wyrzucajcie mnie teraz.
Michaił Siergiejewicz niedługo wróci. To on mnie zatrudnił, więc tylko on ma prawo decydować. Proszę, dajcie mi się doczekać. ” Gospodyni spojrzała na nią z litością i szepnęła: “Siedź cicho, Maszo, ani dźwięku.
Jeśli ona dowie się, że jeszcze jesteś, nie ujdzie mi to na sucho. ” Zamknęła drzwi, a Maria usiadła na podłodze, słuchając bicia własnego serca. Maria przypominała sobie przeszłość. Ojciec, prosperująca firma, potem pojawiła się Paulina – czuła, uczynna.
Maria ufała jej całkowicie, nie wnikała w polecenia. Po śmierci ojca wszystko runęło. Teraz miała dowód, że Paulina chce otruć Aniuśkę. Słyszała, jak przed chwilą Paulina powiedziała Michaiłowi: “Jesteśmy zaręczeni, Michaił, jestem przyszłą panią tego domu.
Nie zamierzam tolerować tej przybłędy katorżniczki. ” Maria czuła, jak narasta w niej determinacja. Wstała i weszła do domu. W salonie stała Paulina, wściekła.
“Patrz, Miszeńko, ta menda w ogóle się nie wstydzi. Wyrzuć ją natychmiast! ” – krzyknęła. Michaił patrzył zdezorientowany.
Maria spojrzała prosto na Paulinę: “Tak, nie mam domu. Ty pozbawiłaś mnie go. Nie mam ojca, bo ty zabrałaś go mi, a mnie wysłałaś za kraty. ” W salonie zapadła cisza.
Michaił otrząsnął się: “Maria, to jakaś bzdura. Co za niedorzeczne oskarżenia. Paulino, powiedz mi, to prawda? Byłaś żoną jej ojca?
” Paulina zaśmiała się sucho: “Misza, będziesz słuchać bredni wariatki? Wyrzuć ją natychmiast! ” Maria wyciągnęła z kieszeni złożoną kartkę. “Proszę czytać” – powiedziała do Michaiła.
“Zaświadczenie o zwolnieniu na nazwisko Sidoreczenko Maria Wasiliewna” – przeczytał. “Ta żmija grała rolę potulnej żony mojego ojca. Nawet wzięła nasze nazwisko, ale nie przeszkodziło jej zniszczyć naszej rodziny i ukraść biznes. ” Michaił spojrzał na Paulinę: “Ukryłaś przede mną fakt pierwszego małżeństwa.
Jeśli to prawda, co stało się z twoim pierwszym mężem? ” Paulina drgnęła: “Tak, byłam mężatką. Zawsze miał słabe serce. To tragiczny wypadek.
” Nagle rzuciła się do Marii, chwytając ją za ramię, i zawyła: “Różo Albertowno, tutaj! Pomóżcie mi usunąć te dranie! ” Maria wykrzyknęła: “Mój tata był zdrowy jak byk. Gdybyś go nie otruła, byłby żywy.
Otrułaś go tak samo, jak chciałaś dzisiaj otruć Aniuśkę! ”
Michaił oderwał Paulinę od Marii. “Masza, to bardzo poważne oskarżenie. Masz dowód?
Czy możesz przedstawić tę truciznę? ” Maria poczuła, jak wszystko w niej opada – nie miała dowodów. Paulina triumfująco zaśmiała się: “Znowu się zbłaźniłaś, Maszo. Zawsze byłaś niedojrzałą prostaczką.
Różo Albertowno, wyprowadźcie stąd tego szczura! ” Wtedy w ciszy rozległ się cienki głos Aniuśki: “Tato, popatrz, kwiatek zwiędł. ” Wszyscy odwrócili się. Skrzydłokwiat, który rano był bujny, teraz stał zwiędły, jakby przypalony ogniem.
“Tato, Masza wylała tam sok, który Paulina dała mi dzisiaj” – powiedziała dziewczynka ze strachem. Michaił przeniósł wzrok z córki na Marię, potem na Paulinę, która stała blada. “Różo Albertowno, wzywajcie policję” – powiedział zimno. Paulina wyciągnęła ręce: “Tylko nie policję, Miszeńko, to przecież tylko kwiatek.
” – “Czego się boisz, jeśli jesteś niewinna? ” – odpowiedział. “Mam sprawy, Misza” – zamruczała gorączkowo. “Usiądź!
” – uciął. Paulina osunęła się na kanapę, zakrywając twarz. Minęło kilka dni. Ekspertyza potwierdziła, że ziemia w doniczce była przesiąknięta substancją naruszającą rytm serca, działającą stopniowo – co wyjaśniało nagłą śmierć ojca Marii.
Paulinę zabrała policja. Pewnego dnia Maria usłyszała kroki na ścieżce. Otworzyła drzwi, a przed nią stał Michaił z bukietem kwiatów. “Masza, gdyby nie ty…
Nawet nie wiem, jak wyrazić wdzięczność za uratowanie Aniuśki. Byłem ślepy i głupi. ” Wyciągnął bukiet. Wyszli na podwórko, gdzie bawiły się Baron i Aniuśka.
Dziewczynka podbiegła do nich: “Tato, a Masza zostanie z nami? Przecież sam mówiłeś, że jest dobra. ” Dorośli milczeli. Aniuśka tupnęła nogą: “Tato, no bądź mężczyzną.
Powiedz Maszy, że zakochałeś się w niej. ” Michaił zaczerwienił się, ale w jego oczach pojawiła się determinacja. “Wlałaś w ten dom życie. Zostań z nami nie jako pracownica, a jako pani tego domu.
Proszę, bądź ze mną. ” Maria, z oczami pełnymi łez, przytuliła Aniuśkę: “Dziękuję, moja mała. ” Po raz pierwszy od lat poczuła, że ból cichnie, a w środku rozlewa się szczęście. Sąd nad Pauliną był krótki.
Za próbę otrucia i oszustwa otrzymała wyrok więzienia. Śledztwo w sprawie śmierci ojca Marii wznowiono; znaleziono dokumenty i konta, na które wyprowadzono aktywa. Mieszkanie rodziców Marii zwrócono jej, a także część ukradzionych pieniędzy. Otrzymawszy klucze, Maria pojechała sprawdzić mieszkanie.
Gdy wysiadła z samochodu, zobaczyła Kawdię Gawriłownę, która rozdziawiła usta, a jej podwładny Salim wykorzystał moment i uciekł. W rodzinie Michaiła i Marii urodził się syn, a Aniuśka stała się jego troskliwą nianią. Róża Albertowna często uśmiechała się ukradkiem, ciesząc się, że jej gospodarz znalazł prawdziwą, pracowitą żonę. Maria, obejmując dzieci i męża, czuła, że wszystkie próby pozostały w przeszłości.
Teraz była naprawdę w domu.
