Mówią, że dopiero na pogrzebie człowiek widzi prawdziwe twarze. Nie przypuszczałem jednak, że najtrudniejszy moment nie nadejdzie przy pożegnaniu Elżbiety, lecz chwilę później, wraz z jednym telefonem. Ledwo wróciliśmy do domu, gdy zadzwoniła notariusz. Spokojnie, bez zbędnych emocji przekazała mi wiadomość.
„Panie Stanisławie, żona zostawiła dla pana wskazówkę, gdzie znajduje się klucz. Nie wiem, do czego służy, i prosiłabym przekazać jedno. Niech pan nigdy nie pokazuje go synowi. ” Nie wiedziałem jeszcze, co kryje się za tą tajemnicą, ale poczułem, że Elżbieta przez długi czas nosiła w sobie coś, czego nie chciała mi zdradzić.
A to, co odkryłem później, zmusiło mnie do decyzji, której żaden ojciec nie chciałby podejmować. Można mnie za to oceniać, ale kiedy poznacie całą prawdę, zobaczycie, że nie było innej drogi.
