„Nie rób problemu, wszystko już jest opłacone” – powiedziała matka, gdy siostra odbiła mi narzeczonego i chciała urządzić swoje wesele za moje pieniądze. Pozwoliłam im myśleć, że wszystko pójdzie zgodnie z planem. Siedziałyśmy przy kuchennym stole. Urszula spokojnie mieszała herbatę, łyżeczka raz po raz uderzała o porcelanę.
Obok niej Patrycja skubała serwetkę i nie podnosiła wzroku. Bartek, mój narzeczony, siedział przy oknie i wpatrywał się w swoje buty. Kilka dni wcześniej razem oglądaliśmy obrączki. Teraz nikt nie przepraszał, nikt nawet nie próbował.
Czekali, aż zrobię swoje – popłaczę, pokrzyczę, a potem wrócę i wszystko posprzątam, jak zawsze. – Czy ja dobrze rozumiem? – zapytałam w końcu. Mój głos brzmiał dziwnie spokojnie.
– No przecież nie mówię, że to łatwe – westchnęła matka. – Ale stało się. Bartek i Patrycja się zakochali. Serce nie sługa.
Co teraz zrobisz? Patrycja wreszcie podniosła głowę. – Lucyna, my naprawdę nie chcieliśmy cię skrzywdzić. Po prostu tak wyszło.
Ty ciągle byłaś w pracy, wszystko planowałaś, kontrolowałaś, a przy mnie on mógł być sobą. Bartek poruszył się niespokojnie, ale milczał. – I dlatego wpadliście na pomysł, że weźmiecie też moją salę? – zapytałam.
– Nie przekręcaj! – zirytowała się Urszula. – Nikt ci niczego nie zabiera. Chodzi tylko o to, żeby się nie zmarnowało.
Namiot stoi, termin jest, zaliczki wpłacone, suknia Patrycji też już kupiona. Przecież można to wszystko normalnie przepisać. – Przepisać – powtórzyłam. – Nazwiska na winietkach, zaproszenia, co tam trzeba.
Restauracji wszystko jedno, kto bierze ślub. – Goście i tak w większości są z rodziny – dodała Patrycja. Bartek w końcu chrząknął. – Lucyna, ja wiem, że to wygląda źle.
– Wygląda źle – powtórzyłam. Wstałam od stołu. – A ty dokąd? – zapytała matka.
– Do domu. – Lucyna, nie rób scen. Prawie się uśmiechnęłam. To było chyba najbardziej absurdalne zdanie tego wieczoru.
– Ja właśnie nie robię żadnej sceny. Założyłam kurtkę, wzięłam torebkę i wyszłam. Na dworze było już ciemno. Miasto żyło swoim zwykłym rytmem.
Wsiadłam do zatłoczonego tramwaju i złapałam się poręczy. Nie płakałam, nie czułam nawet złości. W środku miałam tylko pustkę. Przygotowania do ślubu trwały ponad rok.
Właściwie to ja wszystko przygotowywałam. Bartek na początku powiedział uczciwie, że nie ma oszczędności i że może wystarczyłby skromny ślub cywilny. Ale ja chciałam choć raz zrobić coś pięknego dla siebie. Przez lata odkładałam pieniądze, rezygnowałam z wyjazdów, brałam dodatkowe zlecenia.
Zawsze było coś ważniejszego – pomóc matce, pożyczyć Patrycji, zapłacić za naprawę samochodu. Tym razem miało być inaczej. Restauracja pod miastem, ogród, duży biały namiot, stoły dla około sześćdziesięciu osób. Sama zaliczka za restaurację i namiot wyniosła dwadzieścia pięć tysięcy złotych.
Fotograf dostał cztery tysiące, zespół trzy tysiące. Do tego dekoracje, tort, prowadzący, kwiaty. Łącznie zdążyłam już wydać prawie sześćdziesiąt tysięcy złotych. Bartek opłacił część obrączek i swój garnitur.
Tyle. Gdy weszłam do mieszkania, nie zapaliłam od razu światła. Poszłam prosto do kuchni i otworzyłam dolną szufladę. Wyjęłam grubą teczkę – umowy, potwierdzenia przelewów, faktury, notatki.
Usiadłam przy stole, włączyłam laptop i zaczęłam czytać. Najpierw restauracja. Przesuwałam palcem po kolejnych punktach, aż znalazłam zapis o rezygnacji. Przy odwołaniu odpowiednio wcześniej lokal zatrzymywał dziesięć procent wpłaconej kwoty.
Z dwudziestu pięciu tysięcy stracę dwa i pół. Dwadzieścia dwa i pół tysiąca wróci na konto. Popatrzyłam na ekran, potem na teczkę, potem znów na ekran. Nagle wszystko stało się bardzo proste.
Moja matka, siostra i człowiek, za którego miałam wyjść, naprawdę uznali, że najlepszym rozwiązaniem będzie urządzić sobie święto własnej zdrady za moje pieniądze. Zamknęłam teczkę. Tym razem już wiedziałam, co zrobię rano. Następnego ranka zadzwoniłam do pracy i wzięłam dzień wolnego.
Nie tłumaczyłam się długo. Powiedziałam tylko, że mam pilną sprawę rodzinną. Potem zrobiłam kawę, usiadłam przy kuchennym stole i jeszcze raz przejrzałam listę kontaktów: restauracja, fotograf, zespół, dekoracje, tort, prowadzący. Wszystko po kolei.
Przed południem byłam już pod restauracją za miastem. Jeszcze niedawno przyjeżdżałam tam podekscytowana, z próbkami kolorów serwetek w torebce. Tym razem weszłam z teczką pod pachą. Klaudia siedziała w małym biurze przy recepcji.
Gdy mnie zobaczyła, od razu się uśmiechnęła. – Dzień dobry. Mam już nowe propozycje ustawienia stołów. Myślałam, że mogłybyśmy…
Położyłam teczkę na biurku.
– Chcę anulować rezerwację. Wesela nie będzie. Uśmiech zniknął z jej twarzy. Przez moment nic nie mówiła.
– Rozumiem – odezwała się w końcu spokojnie. – W takim razie sprawdzimy umowę. Nie pytała, co się stało. Nie mówiła, że szkoda.
Nie próbowała pocieszać na siłę. I byłam jej za to wdzięczna. Klaudia otworzyła dokumenty, sprawdziła datę i warunki rezygnacji. – Zgodnie z umową zatrzymujemy dwa tysiące pięćset złotych.
Dwadzieścia dwa i pół tysiąca wróci na konto, z którego była wpłata. Skinęłam głową. – Dobrze. Wypełniła formularz, zrobiła kopię i podała mi dokument.
– Jest jeszcze jedna rzecz. Pan Bartek przywiózł już alkohol. Kilka skrzynek stoi na zapleczu. – Niech zostaną.
To jego rzeczy. – Jasne. W takim razie skontaktujemy się z nim w sprawie odbioru. Nie odpowiedziałam.
Schowałam kopię do teczki i wyszłam. Poczułam coś dziwnego. Nie ulgę. Jeszcze nie.
Raczej pierwsze poczucie, że znów mam wpływ na własne życie. Z Arturem spotkałam się w kawiarni w centrum. Przyszedł punktualnie z aparatem przewieszonym przez ramię. – Co się stało?
Chcesz zmienić godzinę przygotowań? – Nie. Odwołuję ślub. Artur spojrzał na mnie uważnie, ale nie dopytywał.
– Okej, mamy jeszcze odpowiedni termin do rezygnacji. Oddaję całość. Wyjął telefon, zrobił przelew. Po chwili moja komórka zawibrowała.
Cztery tysiące złotych wróciły na konto. – Gotowe – powiedział. – Dziękuję. Trzymaj się.
Tylko tyle. I właśnie tego potrzebowałam. Potem zadzwoniłam do zespołu. Tutaj było gorzej.
Muzyk próbował mnie przekonać, żeby przełożyć termin, bo zaliczka częściowo przepada. Nie zmieniłam zdania. Z trzech tysięcy straciłam tysiąc. Dwa tysiące miały wrócić.
Dekoratorka przyjęła rezygnację bez problemu. Cukiernia anulowała tort. Prowadzący marudził najdłużej, ale kiedy powołałam się na zapis w umowie, w końcu odpuścił. Po południu siedziałam w samochodzie na parkingu i skreślałam kolejne pozycje z listy: restauracja, fotograf, zespół, dekoracje, tort, prowadzący.
Prawie wszystko. Wieczorem wróciłam do mieszkania. Otworzyłam szafę w sypialni. Na drzwiach wisiała długa torba z suknią ślubną.
Tego jednego nie mogłam oddać. Suknia była już poprawiona pod moją figurę. Dotknęłam materiału przez pokrowiec, po czym zamknęłam szafę. Nie chciałam jej teraz oglądać.
Następne dni minęły zaskakująco normalnie. Praca, kawa, raporty, telefony, zakupy po drodze do domu. Nikomu niczego nie wyjaśniałam, nie dzwoniłam do Patrycji, nie kontaktowałam się z Bartkiem, nie wysyłałam listy tego, co anulowałam. Nie uważałam, żeby byłam im winna jakiekolwiek sprawozdanie.
Kilka dni później wyszłam z biura trochę po piątej. Padał drobny deszcz. Założyłam kaptur i ruszyłam w stronę przystanku. Patrycja czekała przy wejściu.
Gdy tylko mnie zobaczyła, ruszyła prosto na mnie. – Co ty wyprawiasz? Zatrzymałam się. – Dobry wieczór.
Tobie też. – Artur odwołany. Zespół też. Dekoratorka nie odbiera ode mnie telefonu.
Co ty zrobiłaś? – Anulowałam umowy. Patrycja otworzyła usta. – Jak mogłaś?
Kilka osób wychodzących z biurowca obejrzało się w naszą stronę. – Normalnie były podpisane przeze mnie. – Ale ja mam suknię – podniosła głos. – Rodzina jest zaproszona.
Dziewczyny już wszystko wiedzą. Termin jest za chwilę. Patrzyłam na nią spokojnie. – Umowy były na mnie.
Pieniądze były moje. – Oddalibyśmy ci kiedy? Po weselu. Z kopert.
Prawie się roześmiałam. – Czyli miałam najpierw zapłacić za wasze wesele, a potem czekać, aż goście oddadzą mi moje pieniądze. – Nie musisz tego tak przedstawiać. W tej chwili zza rogu pojawił się Bartek.
Był bez parasola, mokre włosy przykleiły mu się do czoła. – Lucyna, poczekaj. Pogadajmy spokojnie. – Nie mamy o czym.
– Mamy. Zostało nam może cztery tysiące złotych. Nie ogarniemy teraz wszystkiego od nowa. Spojrzałam na niego długo.
– A przecież najważniejsza jest miłość. Reszta to tylko dodatki. Bartek zacisnął szczękę. Patrycja zrobiła krok do przodu.
– Naprawdę jesteś aż tak zawistna? Minęłam ich bez słowa. Ruszyłam w stronę przystanku. Za plecami słyszałam jeszcze głos Patrycji, ale nie odwróciłam się ani razu.
Nie powiedziałam im nic o restauracji, ani o namiocie, ani o tym, że rezerwacja już nie istnieje. Wieczorem zadzwonił telefon, kiedy właśnie stawiałam na stole kubek z herbatą. Na ekranie pojawiło się imię matki. Przez chwilę patrzyłam na wyświetlacz, ale w końcu odebrałam.
– Słucham. – No i zadowolona jesteś? – Urszula nawet się nie przywitała. Zamknęłam oczy.
– Dobry wieczór, mamo. – Nie mamo mi tutaj. Patrycja siedzi u mnie i płacze. Bartek chodzi jak struty.
Fotograf odwołany, muzyka odwołana, dekoracje też. Ty naprawdę nie masz serca. – To były moje umowy. – Znowu te pieniądze.
Tylko pieniądze i pieniądze. Rodzina chyba jest ważniejsza niż kilka tysięcy. – Kilka. Wiesz, co mam na myśli?
Nic nie odpowiedziałam. Urszula mówiła coraz szybciej. – Przecież oni nie mają teraz z czego tego wszystkiego opłacić. Mogłaś chociaż zostawić im to, co już było załatwione.
Patrycja ma suknię. Goście są zaproszeni. Ludzie sobie wolne biorą. Co ona ma teraz powiedzieć całej rodzinie?
– Prawdę. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. – Jaką prawdę? – Że zaczęła sypiać z narzeczonym własnej siostry.
– Lucyna! – No co? Przecież podobno wszyscy jesteśmy dorośli. Urszula aż sapnęła.
– Ty naprawdę robisz to z zemsty? – Nie, ja po prostu nie chcę za to płacić. – Oddaliby ci. Odsunęłam kubek.
– Kiedy? Po weselu. Z kopert. Przecież ludzie dają pieniądze.
Czyli ja miałabym sfinansować wesele człowieka, który mnie zdradził, i własnej siostry, a potem czekać, aż goście łaskawie zwrócą mi część pieniędzy. – Nie przekręcaj wszystkiego. – Niczego nie przekręcam. Głos Urszuli zrobił się ostrzejszy.
– Zawsze byłaś taka. Wszystko musiało być po twojemu. Patrycja jest młodsza. Mogłabyś raz ustąpić.
Tobie w życiu wszystko przychodzi łatwiej. Masz dobrą pracę, zarabiasz, jesteś zaradna. Jeszcze sobie odłożysz. Przez moment naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
Potem poczułam, że coś we mnie pęka. Ale nie ze złości. Raczej jakby nagle puściła ostatnia nitka, która jeszcze trzymała mnie przy tej rodzinnej układance. – Posłuchaj mnie uważnie – powiedziałam cicho.
– Bartek zdradzał mnie z Patrycją, z moją własną siostrą, a ty teraz dzwonisz do mnie i wymagasz, żebym jeszcze urządziła im wesele. – Nikt nie wymaga. – Właśnie tego wymagasz. – Chcę tylko, żebyś zachowała się jak człowiek.
Uśmiechnęłam się gorzko. – To ja zachowuję się jak człowiek. Po prostu pierwszy raz nie zachowuję się jak bankomat. Po drugiej stronie zapadła cisza.
Urszula odezwała się chłodno. – Jeszcze pożałujesz, że tak potraktowałaś rodzinę. – Możliwe. Rozłączyłam się.
Potem weszłam w listę kontaktów. Najpierw Urszula – zablokuj. Potem Patrycja – zablokuj. Na końcu Bartek – zablokuj.
Telefon położyłam ekranem do dołu. Po raz pierwszy od kilku dni w mieszkaniu zrobiło się naprawdę cicho. Patrycja tymczasem wcale nie zamierzała odwoływać ślubu. Była wściekła, że wycofałam część usług, ale traktowała to raczej jak złośliwe utrudnienie niż koniec całej uroczystości.
– Fotograf nie jest najważniejszy – mówiła Urszuli. – Każdy ma teraz dobry telefon. Zdjęcia się zrobi. – No właśnie – przytakiwała matka.
– Muzykę też ogarniemy. Bartek zna kogoś, kto ma sprzęt. – A dekoracje? – Patrycja machnęła ręką.
– Kupi się kwiaty, balony, cokolwiek. Przecież nie odwołam ślubu przez serwetki. Najważniejsze było dla niej jedno – restauracja. Duży biały namiot w ogrodzie.
Miejsce, które od miesięcy pokazywała koleżankom na zdjęciach. Adres był już wydrukowany na zaproszeniach. Bartek wcześniej zawiózł tam kilka skrzynek alkoholu. Nikt z nich nawet nie pomyślał, żeby sprawdzić samą rezerwację.
Umowę miałam ja. To ja wszystko podpisywałam. Patrycja była więc przekonana, że skoro nikt nie powiedział jej wprost, że restauracji nie ma, to restauracja jest. – Sala to podstawa – powiedziała do matki.
– Jak mamy miejsce, resztę się jakoś poskłada. Urszula tylko pokiwała głową. – Nie będziemy się teraz przed całą rodziną tłumaczyć. Jeszcze by ludzie zaczęli gadać.
A ludzie rzeczywiście już żyli weselem. Ciotka z Opola kupiła nową sukienkę. Kuzyn zapowiedział, że przyjedzie z żoną dzień wcześniej. Ktoś przygotowywał kopertę, ktoś zamawiał bukiet, ktoś już ustalał, kto kogo zabierze samochodem.
Patrycja nie zamierzała zatrzymywać tej machiny. W tym samym czasie Klaudia w restauracji miała przed sobą zupełnie inną rzeczywistość. Moja rezerwacja została anulowana. Data znów była wolna.
Kilka dni później pojawiła się rodzina szukająca miejsca na duże urodziny dziecka połączone z rodzinnym piknikiem. Ogród pasował idealnie, namiot też. Podpisano nową umowę. Dla Klaudii nie było w tym nic niezwykłego.
Jedna impreza wypadła, na jej miejsce weszła druga. Nadszedł dzień, który jeszcze kilka tygodni wcześniej miał być dniem mojego ślubu. Patrycja od rana siedziała przed lustrem w białej sukni. Urszula krążyła po mieszkaniu w eleganckiej garsonce i co chwilę poprawiała fryzurę córki.
Bartek czekał na dole w garniturze. Goście ruszali pod adres z zaproszeń z kwiatami, z prezentami, z kopertami. Pierwsze samochody skręciły w alejkę prowadzącą do restauracji. Nikt jeszcze nie wiedział, że tego dnia nie czeka tam na nich żadne wesele.
Pierwsze samochody zatrzymały się przed restauracją kilka minut po wyznaczonej godzinie. Patrycja wysiadła jako jedna z pierwszych. Biała suknia zajmowała pół tylnego siedzenia, więc Bartek musiał pomagać jej przy drzwiach. Urszula poprawiła córce welon, otrzepała dół sukni i spojrzała w stronę ogrodu.
– Co tu się dzieje? – mruknęła. Patrycja też spojrzała. Na trawie stały małe kolorowe stoliki.
Między drzewami wisiały balony. Przy jednym z namiotów ktoś ustawiał papierowe kubeczki z lemoniadą. Obok kręciła się maszyna do waty cukrowej. Kilkoro dzieci biegało po trawie z pomalowanymi twarzami, a mężczyzna w kolorowej koszuli próbował zebrać je do wspólnej zabawy.
Z dużego białego namiotu dobiegło nagle: „Sto lat! Niech żyje, żyje nam! ”. Patrycja zmarszczyła brwi.
– Pewnie jakaś impreza obok. Bartek nic nie odpowiedział. Podjeżdżały kolejne samochody. Ciotki wysiadały z kwiatami, wujkowie poprawiali marynarki.
Ktoś trzymał ozdobną kopertę, ktoś pudełko z prezentem. Patrycja ruszyła w stronę namiotu. Przy wejściu wisiała duża kolorowa tablica: „Urodziny Hani, 8 lat”. Patrycja zatrzymała się na moment.
– No dobrze, ale gdzie jest nasze wejście? Może drugi namiot? – podsunęła Urszula. – Przecież był jeden.
Patrycja zaczęła się rozglądać coraz bardziej nerwowo. Wtedy z budynku wyszła Klaudia. Najpierw spojrzała na grupę gości, potem na Patrycję w białej sukni. Na jej twarzy pojawiło się szczere zdziwienie.
Patrycja od razu ruszyła w jej stronę. – Dzień dobry. My na wesele. Klaudia zamrugała.
– Przepraszam. Na wesele dzisiaj? Tutaj? Klaudia spojrzała na Bartka.
Poznała go. – Pan Bartek? – Tak – Patrycja odetchnęła z ulgą. – No właśnie.
Czyli wszystko się zgadza. Klaudia zrobiła jednak minę, która natychmiast odebrała jej pewność siebie. – Ale tutaj dzisiaj nie ma żadnego wesela. Patrycja zamarła.
– Jak to nie ma? Nie ma przecież to nasze wesele. Kilku gości stojących z tyłu ucichło. Bartek zrobił krok do przodu.
– Chwileczkę. Przecież mieliśmy rezerwację. – Rezerwacja została anulowana kilka tygodni temu. Patrycja pobladła.
– Przez kogo? Klaudia zawahała się tylko sekundę. – Umowę podpisywała pani Lucyna. To ona złożyła rezygnację.
Rozliczenie zostało zamknięte, a termin udostępniliśmy ponownie. Urszula aż otworzyła usta. – To niemożliwe. – Bardzo mi przykro, ale wszystko odbyło się zgodnie z umową.
Patrycja spojrzała na Bartka. – Ty o tym wiedziałeś? – Nie. – To jakim cudem nic nie sprawdziłeś?
– A skąd miałem wiedzieć, że odwołała też restaurację? Patrycja gwałtownie odwróciła się do Klaudii. – To proszę coś zrobić. Mamy gości, suknię, wszystko.
– Proszę pani, dzisiaj odbywa się tutaj inna prywatna impreza. – Ale to jest nasz termin! – Już nie. Patrycja zacisnęła usta i bez pytania ruszyła w stronę namiotu.
Klaudia próbowała ją zatrzymać. – Proszę pani, naprawdę nie może pani tam wchodzić. Ale Patrycja już była w środku. Przy długim stole siedzieli rodzice z dziećmi.
Na środku stał ogromny tort z kolorowymi świeczkami. Ktoś właśnie kroił ciasto. Rozmowy ucichły. Wszyscy spojrzeli na kobietę w białej sukni ślubnej.
Przez kilka sekund panowała idealna cisza. Wtedy mały chłopiec pociągnął swoją mamę za rękaw. – Mamo, to księżniczka? Ktoś zachichotał.
Patrycja zrobiła się czerwona. Dziewczynka w różowej sukience podeszła bliżej. – A gdzie masz koronę? – Ja księżniczka przyszła?
– wrzasnął inny chłopiec. I nagle kilkoro dzieci zerwało się z miejsc. Jedno podało Patrycji żółty balonik, drugie zaczęło oglądać jej suknię. Trzecie poprosiło:
– Mogę sobie zrobić z tobą zdjęcie?
Patrycja próbowała się cofnąć. – Nie, nie, dzieci, ja…
– Księżniczko, zatańczysz z nami? – Ja nie jestem żadną księżniczką! – wybuchła Patrycja.
– Ja mam tutaj wesele. W namiocie zrobiło się jeszcze ciszej. Jakaś kobieta spojrzała na męża. Animator odwrócił głowę, wyraźnie walcząc ze śmiechem.
Urszula weszła za córką. – Proszę natychmiast wezwać kierownika. – Mamo, nie teraz. – Jak nie teraz?
W tym samym momencie Klaudia zauważyła stojącego przy wejściu Bartka. Nagle coś sobie przypomniała. – Panie Bartku. Bartek spojrzał na nią niepewnie.
– Tak. – Skoro pan już przyjechał, to dobrze się składa. Na zapleczu zostały jeszcze państwa skrzynki z alkoholem. Proszę je dzisiaj zabrać.
Kilka osób z rodziny Patrycji odwróciło głowy w jego stronę. Bartek wyglądał tak, jakby chciał zniknąć. Dziesięć minut później obraz był niemal absurdalny. Patrycja stała w białej sukni między dziećmi i balonami.
Jedna dziewczynka nadal trzymała ją za rękę. Urszula kłóciła się z Klaudią. Goście weselni stali przed namiotem z kwiatami i kopertami, nie wiedząc, czy mają zostać, czy wracać do samochodów. A Bartek w eleganckim garniturze wynosił z bocznego wejścia kolejne skrzynki alkoholu.
Na parkingu Patrycja dopadła go, zanim zdążył włożyć ostatnią do bagażnika. – Ty miałeś wszystko sprawdzić. Bartek odwrócił się gwałtownie. – Ja?
To Lucyna wszystko odwołała. – I co z tego? Wiedziałeś, że fotograf zniknął. Wiedziałeś o muzyce.
Mogłeś zadzwonić tutaj. – A ty mogłaś. To ty jesteś facetem. Bartek parsknął gorzko.
– A za co miałem to wszystko ogarniać? Za cztery tysiące? Patrycja zamilkła. Stali naprzeciwko siebie pośrodku parkingu, otoczeni krewnymi, którzy udawali, że nie słuchają.
Jeszcze niedawno oboje powtarzali, że najważniejsza jest miłość. Teraz, kiedy zabrakło moich pieniędzy, nagle okazało się, że sama miłość nie potrafi zapłacić ani za salę, ani za muzykę, ani nawet za jeden zwykły obiad dla gości. Minęło pół roku. Siedziałam na podłodze w prawie pustym mieszkaniu i zaklejałam ostatni karton szeroką taśmą.
W pokoju nie było już zasłon ani obrazów, a każdy szelest odbijał się lekkim echem od gołych ścian. Na kartonie napisałam grubym markerem „kuchnia”. Potem odłożyłam marker i rozejrzałam się wokół. Jeszcze kilka miesięcy temu myślałam, że właśnie tutaj będę zaczynać małżeńskie życie.
Teraz zaczynałam coś zupełnie innego. Dwa tygodnie wcześniej dostałam propozycję awansu. Firma otwierała nowy oddział w Gdańsku i szukała kogoś, kto poprowadzi zespół od początku. Wyższe stanowisko, lepsza pensja i opłacone mieszkanie na pierwsze miesiące.
Zgodziłam się niemal od razu. Nie dlatego, że chciałam uciekać. Po prostu po raz pierwszy od dawna jakaś decyzja dotyczyła wyłącznie mnie. Pieniądze ze ślubu nadal leżały na koncie oszczędnościowym.
Nie kupiłam za nie samochodu, nie pojechałam na egzotyczne wakacje, nie próbowałam sobie niczego wynagradzać. Po prostu je zostawiłam. Do tego przez pół roku odkładałam część pensji. Kiedy rozmawiałam z doradcą kredytowym w Gdańsku, pierwszy raz usłyszałam słowa, które naprawdę sprawiły mi przyjemność.
– Ma pani sensowny wkład własny. Wkład własny. Nie wesele, nie sukienka, nie cudze zachcianki. Własne mieszkanie.
Rozległo się pukanie do drzwi. Wstałam z podłogi i poszłam otworzyć. Na korytarzu stała Elwira z dużą torbą. – Wiedziałam, że nic porządnego sobie na drogę nie przygotujesz – powiedziała zamiast powitania.
– Zrobiłam pierogi. Są też kawałki sernika. Uśmiechnęłam się. – Ciociu, jadę pociągiem do Gdańska, a nie na Syberię.
– Jedno drugiemu nie przeszkadza. Elwira weszła do środka i spojrzała na kartony. – No proszę, naprawdę to robisz? – Naprawdę.
Usiadłyśmy na chwilę w kuchni. Z mebli został już tylko mały stół i dwa krzesła. Elwira nalała sobie wody. Przez moment milczała.
Od razu wiedziałam, że ciotka coś chce powiedzieć. – Mów – rzuciłam. – Nie wiem, czy cię to w ogóle interesuje. – Jeśli o nich chodzi, to raczej nie.
Elwira westchnęła. – Właśnie o nich. Wzruszyłam ramionami. – To mów, skoro już zaczęłaś.
Elwira oparła łokcie o stół. – Dużego wesela oczywiście nie było. Nic nie powiedziałam. – Po tamtej historii w restauracji już nawet nie próbowali organizować czegoś większego.
Kilka tygodni później poszli do urzędu stanu cywilnego. Tylko oni, twoja matka i dwie osoby na świadków. – Rozumiem. – Patrycja podobno przez pół dnia płakała, że tak sobie tego nie wyobrażała.
Spojrzałam przez okno. – Sama wybrała. Elwira skinęła głową. – Potem wynajęli małe mieszkanie na obrzeżach i wtedy zaczęło się naprawdę.
Okazało się, że Bartek miał stare zobowiązania, o których niewiele mówił. Kiedy próbował dostać większy kredyt, bank odmówił. Patrycja była przekonana, że jakoś sobie poradzą, tylko że „jakoś” szybko przestało wystarczać. Czynsz, rachunki, jedzenie, samochód, drobne wydatki, które wcześniej Patrycja traktowała jak coś oczywistego.
Twoja matka wozi im zakupy – powiedziała Elwira. – Czasem dokłada do rachunków, a Patrycja wciąż mówi, że Bartek powinien więcej zarabiać. Słuchałam spokojnie. – A Bartek mówi, że nie będzie utrzymywał księżniczki.
Uniosłam brwi. Elwira parsknęła śmiechem. – Tak też pomyślałam o tych urodzinach. Ja też się uśmiechnęłam, ale tylko na chwilę.
– Ostatnio pokłócili się przed blokiem – ciągnęła Elwira – tak głośno, że sąsiedzi wyszli na balkony. Ktoś zadzwonił po patrol, bo myślał, że zaraz się pobiją. I nic. Pokrzyczeli, potem każde poszło w swoją stronę.
Następnego dnia znowu byli razem. Elwira przyjrzała mi się. – Nie cieszy cię to? Zastanowiłam się przez moment.
Jeszcze pół roku wcześniej pewnie poczułabym satysfakcję, może nawet ulgę, że życie wystawiło rachunek. Teraz nie czułam prawie nic. Ani radości, ani złości, ani żalu. – To już nie moje życie – powiedziałam spokojnie.
Elwira patrzyła na mnie przez chwilę, po czym skinęła głową. – I bardzo dobrze. Następnego ranka stałam na peronie z walizką i małym plecakiem. Pociąg do Gdańska wjechał punktualnie.
Znalazłam swoje miejsce przy oknie, schowałam bagaż i usiadłam. Telefon leżał na stoliku. Nie było w nim już numerów, na których widok ściskało mnie kiedyś w żołądku. Nie było kolejnych próśb o pomoc, pretensji, tłumaczeń.
Ani tego wiecznego przekonania, że skoro ja sobie radzę, to powinnam radzić sobie również za innych. Pociąg ruszył. Bloki przesuwały się za szybą coraz szybciej, aż ustąpiły miejsca polom i małym miejscowościom. Oparłam głowę o fotel.
Przede mną była nowa praca, nowe miasto, kredyt, szukanie mieszkania, mnóstwo rzeczy do załatwienia. I żadna z nich mnie nie przerażała. Pieniądze, które miały zniknąć w jeden weselny wieczór, teraz miały pomóc mi kupić własny kawałek świata. Spojrzałam przez okno i uśmiechnęłam się do siebie.
Nie chodziło nawet o to, że odzyskałam oszczędności. Odzyskałam coś znacznie ważniejszego. Po raz pierwszy przestałam płacić za cudze decyzje własnymi pieniędzmi, własnym czasem i własnym życiem.
