Marcelina zawsze wiedziała, że może liczyć tylko na siebie. Straciła matkę, gdy miała dwanaście lat, ojciec zniknął w alkoholizmie, a wychowała ją babcia, która powtarzała: „Nikt nic ci nie jest winien. Chcesz dobrze żyć? Pracuj i myśl własną głową.
” Gdy babcia zmarła, Marcelina została sama w małej kawalerce na obrzeżach miasta. Była to jedyna spuścizna, ale dla niej znaczyła wszystko. Miała dwadzieścia pięć lat, czerwony dyplom i pracę ekonomistki w dużej firmie budowlanej. Co miesiąc odkładała pieniądze, marząc o remoncie mieszkania, a może nawet o czymś lepszym.
Życie osobiste nie układało się najlepiej, ale Marcelina nie cierpiała z tego powodu. Potrafiła być szczęśliwa sama, choć czasem, wracając do pustego mieszkania, myślała, że miło byłoby, gdyby ktoś na nią czekał. Tomasza poznała na urodzinach przyjaciółki Agnieszki. Był asystentem prawnika, wysokim, barczystym mężczyzną o ciepłych, piwnych oczach i ujmującym uśmiechu.
Od razu ją oczarował. Rozmawiali cały wieczór, a on słuchał uważnie, nie próbując imponować. Pod koniec poprosił o numer telefonu, a Marcelina, choć nie liczyła na ciąg dalszy, podała mu go. Zadzwonił następnego dnia i zaprosił ją do włoskiej restauracji.
Randki były udane, a po trzech miesiącach Tomasz zaprosił ją na spotkanie z matką. Pani Krystyna okazała się kobietą monumentalną, o ostrym, oceniającym spojrzeniu. Zamiast powitania powiedziała: „No to tak wyglądasz. ” Przyjęła prezenty niedbale i od razu zaczęła wypytywać o pracę, zarobki i mieszkanie.
Marcelina odpowiadała spokojnie, choć czuła się jak towar na ladzie. Przy stole pojawił się młodszy brat Tomasza, Paweł, który wyglądał niedbale i nie przywitał się z gościem. Pani Krystyna wyjaśniła, że Paweł szuka siebie, że to artystyczna dusza. Marcelina szybko zorientowała się, że dwudziestopięcioletni Paweł nigdy nie pracował.
Po obiedzie, na balkonie, Marcelina zapytała Tomasza o brata. Tomasz wyraźnie czuł się nieswojo, ale zapewnił, że każdy odpowiada za siebie. Marcelina skinęła głową, ale ta rozmowa utkwiła jej w pamięci. Mimo to zakochała się w Tomaszu.
Był czuły, uważny, patrzył na nią, jakby była centrum jego wszechświata. Po pół roku zdecydowali się zamieszkać razem. Tomasz proponował, by przeprowadziła się do niego, ale Marcelina wolała swoje mieszkanie. W końcu zgodziła się wynająć swoją kawalerkę i zamieszkać u Tomasza, który obiecał, że będzie utrzymywał rodzinę.
Pani Krystyna przyjeżdżała co weekend, przywoziła ciasto i rady, jak być dobrą żoną. Marcelina znosiła to cierpliwie, ale gdy teściowa zaczęła krytykować jej pracę, odpowiadała spokojnie, że oboje pracują. Ślub wzięli po roku znajomości. Pani Krystyna chciała zaprosić więcej gości, ale Marcelina stanowczo odmówiła, proponując, by teściowa sama zapłaciła za dodatkowych gości.
Teściowa ustąpiła, ale patrzyła na synową z niechęcią. Pierwszy rok małżeństwa był dobry. Potem Tomasz stracił pracę. Kancelaria, w której pracował, została zamknięta.
Początkowo Marcelina wspierała męża, ale miesiące mijały, a on nie szukał pracy. Zamiast tego grał w gry komputerowe. Marcelina proponowała, by podjął jakąkolwiek pracę, ale Tomasz obrażał się, mówiąc, że jest prawnikiem i nie będzie się upokarzał. Pani Krystyna przyjeżdżała częściej, litowała się nad synem i proponowała, by zamieszkali u niej.
Marcelina stanowczo odmówiła. Po sześciu miesiącach bezrobocia Marcelina postawiła ultimatum: albo Tomasz znajdzie pracę, albo podejmie decyzję o ich przyszłości. Tomasz w końcu poszedł do psychologa i zatrudnił się jako menedżer w sklepie z AGD. Marcelina odetchnęła z ulgą, ale wkrótce właściciel ich wynajmowanego mieszkania postanowił je sprzedać.
Tomasz znów chciał przeprowadzić się do matki, ale Marcelina zdecydowała, że wrócą do jej mieszkania. Lokatorzy właśnie kończyli umowę najmu. Przeprowadzili się do kawalerki Marceliny. Pani Krystyna przyjechała, obejrzała mieszkanie z pogardą i znów proponowała, by sprzedali je i zamieszkali u niej.
Marcelina odmówiła. Teściowa zaczęła narzekać na Pawła, którego rzuciła dziewczyna. Marcelina słuchała w milczeniu, ale nie współczuła. Życie toczyło się dalej.
Tomasz pracował w sklepie, Marcelina odkładała pieniądze. Po kilku miesiącach pani Krystyna oznajmiła, że Paweł dostał pracę jako menedżer w salonie samochodowym, ale potrzebuje samochodu. Poprosiła, by pożyczyli mu pieniądze na wkład własny. Marcelina odmówiła, tłumacząc, że nie mają wolnych środków i że Paweł nigdy nie pracował.
Teściowa wyszła, trzaskając drzwiami, i przez miesiąc się nie odzywała. Potem wróciła, jakby nic się nie stało. Paweł, ku zaskoczeniu wszystkich, znalazł pracę, a po ośmiu miesiącach kupił samochód – Toyotę Camry. Marcelina nie pytała, skąd wziął pieniądze.
Minęło kolejne pół roku. Tomasz znów stracił pracę, a Marcelina miała na koncie około 360 000 złotych. Wszystko runęło, gdy Tomasz wyznał, że jego matka spłaciła kredyt Pawła za samochód wszystkimi oszczędnościami Marceliny. Marcelina zamarła.
Pieniądze, które zbierała latami, zniknęły w jednej chwili. Tomasz tłumaczył, że matka chciała pomóc Pawłowi, że to nieporozumienie. Ale Marcelina wiedziała, że to koniec. Spokojnie dokończyła zmywanie, a potem powiedziała: „Składam papiery o rozwód i zawiadomienie o kradzieży.
” Teściowa krzyczała, że to sprawa rodzinna, ale Marcelina była nieugięta. Wyprowadziła się do przyjaciółki Agnieszki. Następnego dnia poszła do adwokata, a potem na policję. Śledztwo ruszyło.
Tomasz i pani Krystyna próbowali się bronić, ale zeznania byłej dziewczyny Pawła, Natalii, potwierdziły, że kradzież była zaplanowana. Sprawa trafiła do sądu. Zapadł wyrok: pani Krystyna dostała dwa lata więzienia w zawieszeniu, Tomasz półtora roku. Sąd nakazał zwrot pieniędzy.
Marcelina odzyskała większość oszczędności. Rozwód sfinalizowano szybko. Minął rok, potem kolejny. Marcelina dostała awans, zrobiła remont mieszkania i nauczyła się żyć na nowo.
Pewnego wieczoru dostała wiadomość od Agnieszki z zaproszeniem na urodziny. W wiadomości była też wzmianka o ciekawym mężczyźnie, koledze brata. Marcelina uśmiechnęła się i odpowiedziała: „Przyjdę, a co do mężczyzny – zobaczymy.
”
Słońce zachodziło za dachami, a Marcelina poczuła, że życie dopiero się zaczyna.
