Lily Carter stanęła przed żelazną bramą rezydencji Morettich i już po chwili wiedziała, że ten dom skrywa więcej bólu, niż jest w stanie udźwignąć. Z głębi posiadłości dobiegał rozpaczliwy, rozdzierający serce płacz dwojga niemowląt. Był poniedziałek, trzecia po południu, a bliźniaczki płakały nieprzerwanie od czterech godzin. Wczoraj płakały sześć, przedwczoraj siedem.
Lily miała dwadzieścia siedem lat i od trzech tygodni pracowała tu jako gospodyni. Zastąpiła szóstą pokojówkę, która zrezygnowała ze strachu. Ale to nie mężczyźni w czarnych garniturach z bronią ukrytą pod marynarkami sprawiali, że krew zamierała jej w żyłach. To był ten płacz.
A także widok Gabriela Morettiego, który pojawił się na szczycie schodów jak człowiek, który stracił wszystko. Miał zaledwie trzydzieści sześć lat, a wyglądał, jakby postarzał się o dekadę. Cienie pod oczami, kilkudniowy zarost, pognieciony garnitur. Mówiono, że zabijał ludzi gołymi rękami, a jednak stał tu całkowicie załamany przez dwoje dzieci, których nie potrafił pocieszyć.
Harold, stary lokaj służący rodzinie od dwudziestu pięciu lat, namawiał go, by odpoczął. Gabriel zaśmiał się gorzko. Jak miał odpocząć, skoro jego córki krzyczały, jakby były torturowane? Co to za ojciec, który pozwala swoim dzieciom tak cierpieć?
Lily zamarła na marmurowej podłodze. Znała ten ból. Dwa lata temu, będąc w piątym miesiącu ciąży, została pobita przez męża tak dotkliwie, że straciła syna. Chciała nadać mu imię Michael.
Wiedziała, jak to jest patrzeć na cierpienie bezbronnej istoty i nie móc go powstrzymać. Gabriel chwycił telefon i znów zadzwonił do lekarza. Ale lekarze nie wiedzieli, co jeszcze mogą zrobić. Pediatrzy, neurolodzy, specjaliści od snu, psycholog dziecięcy.
Wydał ponad dwa miliony dolarów. Nic nie pomogło. Rozłączył się i uderzył pięścią w ścianę tak mocno, że tynk pękł. Lily patrzyła na to, a jej serce pękało na kawałki.
Nigdy nie widziała człowieka tak całkowicie zniszczonego. W tym momencie coś poruszyło się w niej głęboko. Coś, co uważała za martwe od nocy, w której straciła syna. Gabriel powiedział złamanym głosem, że jeśli sytuacja się nie poprawi, nie wie, jak długo jeszcze da radę to znosić.
O trzeciej trzydzieści Lily sprzątała pokój dziecięcy, bo Gabriel zabrał bliźniaczki do szpitala na kontrolę. Wpadła łokciem w szklaną buteleczkę perfum, która rozbiła się z trzaskiem na podłodze. Klęczała, zbierając odłamki, gdy usłyszała pośpieszne kroki. Gabriel wpadł do pokoju, trzymając płaczącą Bellę.
Za nim szedł Harold z Sofią w ramionach. Dziecko płakało tak mocno, że jego twarz była ciemnofioletowa. Gabriel zobaczył potłuczone szkło, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Lily wyciągnęła ręce w stronę Belli, jakby pociągała ją niewidzialna nić. Zapytała, czy może przez chwilę potrzymać dziecko.
Gabriel, wyczerpany i bez siły, by się sprzeciwić, po prostu położył Bellę w jej ramionach. I wtedy zapadła cisza. Bella natychmiast przestała płakać. Otworzyła opuchnięte oczy i wpatrywała się w twarz Lily z intensywną ciekawością.
Sofia w ramionach Harolda również ucichła i odwróciła głowę w stronę nieznanej kobiety. Harold niemal upuścił dziecko. Gabriel stał jak skamieniały. Lily delikatnie kołysała Bellę, szepcząc kołysanki, które kiedyś przygotowała dla Michaela.
Cicho, słodkie dziecko. Już wszystko w porządku. Jestem tu. Bella zamknęła oczy, a jej małe paluszki chwyciły ubranie Lily.
Po raz pierwszy od czterech miesięcy zasnęła. Harold pospiesznie położył Sofię do łóżeczka, a dziecko powoli zasnęło. W pokoju zapadła dusząca cisza. Gabriel osunął się na podłogę, opierając plecy o ścianę.
Jego ramiona drżały. Zapytał ochrypłym głosem, jak jej się to udało. Lily potrząsnęła głową, nie wiedząc. Po prostu miała ochotę potrzymać dziecko.
Ale nikt nie zauważył, że inna para oczu obserwowała ich przez wąską szczelinę w drzwiach. Zimne oczy płonące zazdrością i nienawiścią. Wiktoria Ashford weszła do pokoju dziecięcego z uśmiechem, który ćwiczyła tysiące razy. Była lekarzem rodzinnym od pięciu lat.
Widziała wszystko od początku. Widziała, jak pokojówka uśpiła dzieci, jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Widziała pierwszy uśmiech Gabriela od czterech miesięcy. I wiedziała, że ten uśmiech powinien być skierowany do niej.
Powiedziała fałszywie słodkim głosem, że to prawdziwy cud. Ale potem zapytała Gabriela, czy w ogóle cokolwiek wie o tej kobiecie. Jak długo tu pracuje? Czy zna jej przeszłość?
Jako lekarz czuła, że musi go ostrzec, że noworodki są niezwykle wrażliwe i że istnieją sposoby, aby powstrzymać płacz dziecka, ale nie wszystkie są bezpieczne. Gabriel spojrzał na nią zdezorientowany. Wiktoria wzruszyła ramionami niewinnie, mówiąc, że myśli tylko o bezpieczeństwie dziewczynek. Zgodził się, że zleci zbadanie przeszłości Lily.
Wiktoria uśmiechnęła się triumfalnie, ale szybko ukryła ten uśmiech. Wychodząc, rzuciła Lily spojrzenie zimne jak stal. Było to ciche ostrzeżenie, że walka dopiero się rozpoczęła. Dwa dni później Gabriel wezwał Lily do swojego gabinetu.
Serce waliło jej jak młot. Myślała, że zostanie zwolniona. Zamiast tego zaproponował jej stanowisko prywatnej niani Belli i Sofii. Zapłaciłby jej dziesięciokrotność obecnej pensji, a ona mieszkałaby w willi.
Lily wydukała, że jest tylko pokojówką. Nie ma żadnych kwalifikacji. Gabriel machnął ręką. Zatrudnił dziesiątki certyfikowanych ekspertów, ale żaden nie osiągnął takich rezultatów jak ona.
Przez ostatnie dwie noce dzieci spały spokojnie, gdy tylko była w pobliżu. Lily rozejrzała się po luksusowym pokoju, po kolekcji broni na ścianie. Bała się. Wiedziała, kim jest rodzina Moretti.
Ale Gabriel zadał jej pytanie, od którego zbladła jak ściana. Zapytał, czy zna Dereka Lawsona. Skąd zna to nazwisko? – wyjąkała.
Gabriel otworzył teczkę na biurku. Zgodnie z sugestią Wiktorii zlecił jej śledzenie. Wiedział o jej toksycznym małżeństwie, o utraconym dziecku i o długu pięćdziesięciu tysięcy dolarów, który jej były mąż zostawił gangowi Franka Castellano. Lily poczuła, jak ziemia zapada się jej pod stopami.
Łzy spływały jej po twarzy. Zapytała, co zamierza zrobić z tą informacją. Gabriel wstał i usiadł obok niej. Nie zamierzał nic robić.
Chciał zaproponować jej układ. Jeśli zgodzi się zostać i opiekować jego córkami, spłaci wszystkie jej długi wobec Franka Castellano i zagwarantuje, że Derek Lawson nigdy więcej jej nie skrzywdzi. Lily nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. Zapytała, dlaczego miałby jej pomóc.
Gabriel spojrzał przez okno nieobecnym wzrokiem. Jego żona zmarła podczas porodu bliźniaczek. Przysiągł, że za wszelką cenę będzie chronił córki. Ale przez cztery miesiące nie potrafił.
Patrzył, jak płaczą, czując się bezsilny. Teraz, gdy ktoś w końcu przyniósł im spokój, był gotów zapłacić każdą cenę. Lily zamknęła oczy. Przypomniała sobie twarz Dereka wykrzywioną w gniewie.
Groźby, które wysyłał jej każdej nocy. Ciągłe przeprowadzki, by przed nim uciec. Wiedziała, że nie może uciekać w nieskończoność. Otworzyła oczy i skinęła głową.
Zgodziła się, ale pod jednym warunkiem: że nigdy nie zmusi jej do nielegalnych działań. Gabriel uśmiechnął się rzadkim, łagodnym uśmiechem. Musiała tylko opiekować się jego córkami. To wszystko, o co prosił.
Ale tej nocy Tony Russo, prawa ręka Gabriela, przyniósł mu grubą teczkę. Gabriel otworzył ją i czytał, a jego twarz ciemniała z każdą stroną. Derek Lawson, były mąż Lily, pracował kiedyś dla organizacji Franka Castellano. Dług pięćdziesięciu tysięcy dolarów to pieniądze za skradziony towar, który Derek przywłaszczył sobie przed zniknięciem.
Gabriel dotarł do ostatniego zdania i zacisnął dłoń tak mocno, że papier się pogniótł. Frank Castellano był człowiekiem, który zorganizował otrucie jego żony, gdy była w ciąży. Człowiekiem, który zabił Serenę. Tony zasugerował, że to może być zbieg okoliczności.
Ale Gabriel kazał natychmiast przyprowadzić Lily. Kiedy stanęła w drzwiach, zapytał ją wprost, czy wie, kim jest Frank Castellano. Lily potrząsnęła głową. Wiedziała tylko, że Derek był winien pieniądze gangowi, ale nigdy ich nie spotkała ani nie znała nazwisk.
Gabriel podszedł bliżej, aż poczuła zapach whisky w jego oddechu. Powiedział jej, że Frank Castellano to człowiek, który zabił jego żonę. Jej były mąż dla niego pracował. Lily cofnęła się, jakby otrzymała cios.
Przysięgała, że nic o tym nie wie. Derek nigdy nie powiedział jej, czym się zajmuje ani komu jest winien pieniądze. Gabriel długo wpatrywał się w jej twarz. Żyjąc w półświatku, wiedział, jak rozpoznać kłamstwo.
W jej oczach nie było oszustwa. Kazał jej opowiedzieć wszystko o Dereku. Lily osunęła się na krzesło i zaczęła opowiadać o swoim piekielnym małżeństwie. Poznała go, gdy miała dwadzieścia dwa lata.
Wydawał się idealny, uprzejmy i czarujący. Ale wszystko zmieniło się po ślubie. Derek bił ją bez powodu. Jeśli jedzenie było zimne, jeśli dom nie był wystarczająco czysty, jeśli rozmawiała z kimkolwiek.
Podciągnęła rękaw, odsłaniając długą bliznę. Derek zranił ją nożem, bo odważyła się spojrzeć na innego mężczyznę na ulicy. Gabriel wpatrywał się w bliznę, zaciskając szczękę. Kiedy była w piątym miesiącu ciąży, miała nadzieję, że wszystko się poprawi.
Derek wydawał się zadowolony. Ale pewnej nocy wrócił pijany i bił ją, aż leżała nieruchomo w kałuży krwi. Straciła syna. Dziecko, któremu miała nadać imię Michael.
Dziecko, którego nigdy nie miała okazji potrzymać. Po tej nocy uciekła. Złożyła pozew o rozwód i próbowała odbudować życie. Ale Derek ją znalazł i zagroził, że ją zabije, jeśli nie spłaci jego długów.
Gabriel milczał przez długi czas. Potem zrobił coś, czego Lily nigdy by się nie spodziewała. Usiadł naprzeciwko niej i powiedział, że jej wierzy. Widział wystarczająco dużo, by wiedzieć, że nie jest szpiegiem ani zdrajczynią.
Była po prostu kobietą, która znosiła zbyt wiele cierpień. Obiecał, że od tej chwili będzie chroniona, a Derek Lawson nigdy więcej nie będzie mógł jej skrzywdzić. Kolejne dwa tygodnie minęły jak sen. Rezydencja wciąż była strzeżona przez mężczyzn w czarnych garniturach, ale dla Lily powoli stawała się domem.
Bella i Sofia zmieniły się, jakby narodziły się na nowo. Uśmiechały się, gdy Lily wchodziła do pokoju. Harold zapisał w notatniku, że po raz pierwszy od ich narodzin usłyszał ich śmiech. Gabriel nie wyglądał już jak duch.
Cienie pod oczami bladły. Ale była jedna zmiana, której sam nie zauważył. Coraz więcej czasu spędzał, obserwując z daleka Lily bawiącą się z jego córkami. Pewnego wieczoru spotkali się na korytarzu.
Gabriel zapytał, czy nie ma ochoty na herbatę, bo nie może zasnąć. Usiedli w małym salonie, a delikatne światło padało na ich twarze naznaczone bliznami przeszłości. Zapytał, czy kiedykolwiek myślała o dziecku, które straciła. Powiedziała, że nie ma dnia, w którym nie myśli o Michaelu.
Gabriel powiedział, że on również codziennie myśli o Serenie. O tym, co powinna zobaczyć. Pierwszy śmiech ich córek, pierwsze kroki. Siedzieli w milczeniu, rozumiejąc swój ból lepiej, niż można to wyrazić słowami.
Ale podczas gdy oni zbliżali się do siebie, Wiktoria Ashford obserwowała ich z coraz większą nienawiścią. Widziała, jak Gabriel patrzy na Lily, jak się uśmiecha. Każde spojrzenie było dla niej jak nóż wbity w serce. Tej nocy Wiktoria zaparkowała w ciemnej uliczce na obrzeżach Chicago.
Naprzeciwko niej siedział chudy mężczyzna o matowych oczach. Derek Lawson. Wiktoria położyła na kierownicy grubą kopertę z gotówką. Powiedziała mu, że wie, iż szuka swojej byłej żony, i że może mu powiedzieć, gdzie ona jest.
Derek zapytał, czego ona chce w zamian. Wiktoria wyjęła zdjęcie Lily trzymającej Bellę w ogrodzie rezydencji. Chciała tylko usunąć tę kobietę z życia jednego mężczyzny. Jeśli Derek jej pomoże, zapłaci mu sto tysięcy dolarów i spłaci cały jego dług wobec Franka Castellano.
Derek wpatrywał się w zdjęcie, a jego oczy pociemniały z nienawiści. Skinął głową. Trzy dni później spotkali się w zaniedbanym barze na południowych obrzeżach miasta. Wiktoria położyła na stole skórzaną teczkę z pięćdziesięcioma tysiącami dolarów.
Powiedziała, że nie chce, żeby Derek zrobił Lily cokolwiek bezpośrednio. Na razie miał tylko milczeć i czekać. Kiedy wszystko się skończy, Lily zostanie wyrzucona z rezydencji w niesławie. Wtedy Derek będzie mógł zrobić z nią, co zechce.
A jeśli plan się nie powiedzie, będzie potrzebowała go jako świadka, który oskarży Lily o rzeczy, których nigdy nie zrobiła. Derek prychnął, mówiąc, że podoba mu się ten plan. Ostrzegł jednak Wiktorię, że jeśli spróbuje go oszukać, pożałuje tego. Wiktoria uśmiechnęła się i wstała.
Nie miała zwyczaju zdradzać sojuszników. Tej nocy Wiktoria wróciła do swojego apartamentu i otworzyła szafkę z lekami w prywatnej klinice. Znalazła to, czego potrzebowała. Środek uspokajający dla niemowląt.
Trzymając butelkę pod światło, uśmiechnęła się. Poczeka, aż Gabriel wyjedzie. Potem przyjdzie sprawdzić dzieci, jak zwykle, i poda Belli dawkę wystarczająco silną, by zapadła w nienaturalnie głęboki sen. Schowa butelkę w pokoju Lily i pozwoli Gabrielowi samemu odkryć sfabrykowaną prawdę.
Nikt nie podejrzewałby lekarza, który służył rodzinie od pięciu lat. Okazja nadeszła w czwartek rano. Gabriel poinformował, że musi lecieć do Nowego Jorku na dwa dni. Przed wyjściem zatrzymał się przed Lily i powiedział, że ufa jej w kwestii córek.
Nie wiedziała, że to ostatni raz, kiedy widzi to spojrzenie zaufania w jego oczach przez bardzo długi czas. Tego popołudnia Wiktoria przybyła do rezydencji z torbą lekarską. Tony przepuścił ją bez pytań. W pokoju dziecięcym Lily karmiła Sofię, a Bella bawiła się grzechotką.
Wiktoria uśmiechnęła się słodko i poprosiła Lily, by zabrała Sofię do sąsiedniego pokoju, żeby nie przeszkadzała podczas badania. Lily niczego nie podejrzewała. Gdy została sama z Bellą, Wiktoria zamknęła drzwi, wyjęła środek uspokajający i napełniła strzykawkę. Dziecko patrzyło na nią czystymi, niewinnymi oczami.
Wiktoria z wprawą wstrzyknęła lek do ramienia dziecka. Bella krzyknęła z bólu, ale Wiktoria szybko ją uspokoiła. Potem wślizgnęła się do pokoju Lily i ukryła butelkę pod stosem ubrań w szufladzie przy łóżku. Wróciła do pokoju dziecięcego w samą porę, gdy Lily wróciła ze śpiącą Sofią.
Powiedziała, że Bella czuje się doskonale, i wyszła z uśmiechem, który tylko diabeł mógł nosić. Dwie godziny później Lily zaczęła czuć, że coś jest nie tak. Bella, zwykle żywe dziecko, leżała nieruchomo, z matowymi oczami. Bez względu na to, jak Lily próbowała ją obudzić, reakcje były słabe i ospałe.
Zawołała Harolda. Stary lokaj stwierdził, że dziecko nie wygląda normalnie i należy wezwać lekarza. Lily zadzwoniła do Wiktorii, ale ta nie odbierała. Zadzwoniła więc do Gabriela drżącym głosem.
Gabriel kazał Toniemu natychmiast zabrać dziecko do szpitala. Powiedział, że wróci najwcześniejszym możliwym lotem. W szpitalu lekarze znaleźli we krwi Belli ślady środka uspokajającego. Przeprowadzili detoksykację.
Gdyby dziecko trafiło do szpitala kilka godzin później, konsekwencje mogłyby być śmiertelne. Wtedy zadzwoniła Wiktoria. Z fałszywie zatroskanym tonem powiedziała Gabrielowi, że kiedy wcześniej tego popołudnia badała dzieci, zauważyła, że Lily zachowuje się dziwnie, i zasugerowała, by sprawdził jej pokój. Gabriel zadzwonił do Toniego i kazał przeszukać pokój Lily.
Piętnaście minut później Tony znalazł butelkę środków uspokajających w szufladzie przy łóżku. Świat Lily runął. Gabriel zwrócił się do niej z przekrwionymi oczami i ryknął, żądając wyjaśnień. Lily potrząsała głową, łzy spływały jej po twarzy.
Przysięgała na duszę swojego zmarłego syna, że nigdy nie skrzywdziłaby Belli. Gabriel uderzył pięścią w ścianę. Krzyczał, że jej zaufał, otworzył przed nią swój dom. Lily upadła na kolana i błagała, by jej uwierzył.
Powiedziała, że kocha Bellę i Sofię jak własne dzieci. Ale Gabriel odepchnął ją z obrzydzeniem na twarzy i kazał natychmiast wyprowadzić. Zabronił jej kiedykolwiek wracać do rezydencji lub zbliżać się do córek. Tony wyciągnął ją z sali, a na zewnątrz lał deszcz.
Wypchnął ją za drzwi i rzucił jej torbę na mokry chodnik. Lily upadła pod deszczem i spojrzała w czarne niebo, krzycząc, dlaczego jej życie musi być tak okrutne. W sali Sofia nagle się obudziła i zaczęła krzyczeć, jakby wyczuwała, że Lily zniknęła. Bella, leżąca na szpitalnym łóżku, również otworzyła oczy.
Harold stał w kącie, obserwując wszystko z zamyśleniem. Wyjął notes i napisał, że coś jest nie tak i że odkryje prawdę. Lily szła przez deszcz przez dwie godziny, zanim dotarła do swojego zaniedbanego mieszkania. Drzwi były uchylone, zamek wyłamany.
W środku panował chaos. Meble przewrócone, ubrania porozrzucane. Na ścianie widniał czerwony napis: „Nie ukryjesz się wiecznie”. Nagle ktoś chwycił ją za włosy i rzucił na podłogę.
Derek Lawson górował nad nią, jego oczy były przekrwione od alkoholu i narkotyków. Uśmiechnął się, mówiąc, że zdradziecka żona w końcu wróciła do domu, wyrzucona z zamku księcia. Kopnął ją w brzuch, podniósł i uderzył pięścią w twarz. Bił ją bezlitośnie, krzycząc, że uciekła i upokorzyła go.
Oskarżył ją o wygodne życie w domu szefa mafii, podczas gdy on musiał ukrywać się jak szczur kanalizacyjny. Nie wiedziała, jak długo to trwało. W końcu Derek splunął na nią, zabrał jej ostatnie pieniądze i wyszedł. Lily leżała nieruchomo na zimnej podłodze, a pod jej głową gromadziła się krew.
Zamknęła oczy, myśląc, że śmierć może być lepsza niż dalsze życie. Starszy sąsiad usłyszał hałas i wezwał policję. Znaleziono ją nieprzytomną. Lekarze zdiagnozowali dwa złamane żebra, łagodny uraz mózgu, stłuczenie śledziony i liczne siniaki.
Gdyby przybyła trzydzieści minut później, nie przeżyłaby. Lily leżała w szpitalu przez trzy dni, nie mówiąc ani słowa. Czwartego dnia pojawiła się nieoczekiwana gość. Ciotka Margaret, która przyjęła ją pod swój dach, gdy miała szesnaście lat, i znęcała się nad nią przez całe dzieciństwo.
Wpadła do pokoju z bukietem białych goździków i łzami w oczach. Powiedziała, że to wszystko jej wina. Gdyby od początku traktowała Lily z życzliwością, gdyby kochała ją jak matka, może Lily nie wyszłaby za Dereka, nie znosiłaby lat przemocy, nie straciłaby dziecka i nie trafiłaby do szpitala w takim stanie. Po raz pierwszy od trzydziestu lat Lily dostrzegła w oczach ciotki prawdziwą skruchę.
Margaret wzięła jej rękę i szeptała przeprosiny. Przepraszała za to, że jej nie kochała i zmuszała do pracy jak służącą. Przepraszała za to, że jej nie chroniła. Lily zamknęła oczy i pozwoliła łzom wsiąknąć w poduszkę.
Nie odpowiedziała, bo nie wiedziała, co powiedzieć. Tymczasem Harold w rezydencji nie mógł spać. Postanowił przejrzeć nagrania z kamer bezpieczeństwa z dnia, w którym Bella została otruta. O drugiej w nocy wszedł do pomieszczenia kontroli i przewinął nagranie.
To, co zobaczył, sprawiło, że krew w jego żyłach zamarzła. Wiktoria była sama z Bellą przez pełne dwadzieścia minut. Sięgała do torebki, wyjmowała coś i pochylała się nad łóżeczkiem. Potem poszła prosto do pokoju Lily i została tam trzy minuty.
Następnego ranka Harold pokazał nagranie Tony’emu. Obaj mężczyźni postanowili przeprowadzić dalsze dochodzenie. Sprawdzili apteki w całym mieście. W ciągu dwóch dni Tony uzyskał paragon z apteki na przedmieściach Chicago.
Nazwisko na nim brzmiało: Wiktoria Ashford. Tej nocy Tony włamał się do mieszkania Wiktorii. W zamkniętej szufladzie biurka znalazł drugi telefon komórkowy. Wiadomości między Wiktorią a Derekiem Lawsonem opisywały szczegółowo plan wrobienia Lily.
Pieniądze, które Wiktoria zapłaciła Derekowi. Obietnice, że przekaże mu Lily po wyrzuceniu jej z rezydencji. Tony sfotografował każdą wiadomość. Następnego ranka Harold i Tony stanęli przed gabinetem Gabriela z grubą teczką.
Harold powiedział, że służył rodzinie od dwudziestu pięciu lat i nigdy nie odważył się sprzeciwić rozkazom, ale tym razem musi zabrać głos. Wyrzucili niewłaściwą osobę. Gabriel przeczytał każdą stronę, a kolor zniknął z jego twarzy. Wiadomości opisywały, jak Wiktoria miała otruć Bellę, by wrobić niewinną nianię.
Ostatnia wiadomość brzmiała: gdy Lily zostanie wyrzucona, Derek będzie mógł zrobić z nią, co zechce. Gabriel rzucił teczkę o ścianę, wydając krzyk bólu, jakby ktoś rozrywał mu klatkę piersiową. Zapytał Harolda, dlaczego nie powiedział mu tego wcześniej i dlaczego wygnał Lily na deszcz, skoro była niewinna. Harold spuścił głowę.
Sam dopiero co odkrył prawdę. Gabriel kazał Toniemu natychmiast sprowadzić Wiktorię. Dwie godziny później Tony i dwóch mężczyzn zaciągnęło ją do gabinetu. Wiktoria zobaczyła porozrzucane na podłodze dokumenty i wiedziała, że nie ma odwrotu.
Ale zamiast strachu wyrwał się z niej maniakalny śmiech. Przyznała się do wszystkiego. Otruła Bellę, wrobiła Lily. Zapłaciła nawet Derekowi, by pobił swoją byłą żonę.
Zrobiła to wszystko, ponieważ kochała Gabriela. Kochała go od pięciu lat, ale on nigdy nie zwrócił na nią uwagi, bo jego oczy zawsze były skierowane na Serenę. Gabriel zacisnął zęby i zapytał, co powiedziała o Serenie. Wiktoria zaśmiała się jeszcze głośniej.
Serena nie zmarła z powodu komplikacji porodowych. Serena zmarła, ponieważ Wiktoria powoli otruła ją podczas ciąży. Współpracowała z Frankiem Castellano, bo Frank chciał zemścić się na Gabrielu, a ona chciała usunąć jedyną przeszkodę między nią a mężczyzną, którego kochała. Gabriel rzucił się do przodu, chwycił ją za gardło i przyłożył jej pistolet do głowy.
Krzyknął, że własnoręcznie ją zabije. Wiktoria patrzyła na niego z obłąkanym uśmiechem, szepcząc, że nawet jeśli ją zabije, to i tak wygrała, bo sprawiła, że stracił wszystkie kobiety, które kiedykolwiek kochał. Tony wbiegł do pokoju i w ostatniej chwili złapał Gabriela za ramię. Powiedział, że Wiktoria musi żyć, aby wydać wszystkich wspólników i zgnić w więzieniu do końca życia.
Gabriel opuścił broń i kazał zamknąć ją w piwnicy. Chciał, aby została oskarżona o wszystkie możliwe przestępstwa. Kiedy Wiktorię wywleczono, Gabriel upadł na podłogę i po raz pierwszy od śmierci Sereny rozpłakał się. Płakał, bo jego żona została zamordowana przez osobę, której ufał.
Płakał, bo wygnał niewinną kobietę na deszcz. Płakał, bo nie wiedział, jak wynagrodzić Lily to, co jej zrobił. Tej samej nocy pojechał do szpitala, w którym leczyła się Lily. Kiedy otworzył drzwi sali i zobaczył ją na łóżku, poczuł, jakby ktoś ściskał mu serce.
Była tak chuda, że przez skórę prześwitywały jej żebra. Twarz miała pokrytą siniakami, wargi spuchnięte, jedno oko całkowicie opuchnięte. Lily otworzyła oczy i zamarła, widząc go. Jej pierwszym odruchem było skulić się jak ranne zwierzę.
Gabriel zdał sobie sprawę, że ona się go boi. Nie powiedział nic. Podszedł powoli do łóżka i zrobił coś, czego nigdy nie zrobił dla nikogo w ciągu trzydziestu sześciu lat życia. Uklęknął obok łóżka.
Pochylił głowę, a jego głos załamał się, gdy przepraszał. Powiedział, że zna prawdę. Wiedział, że to Wiktoria otruła Bellę i wrobiła ją. Wiedział, że Lily jest niewinna, a mimo to wyrzucił ją na deszcz i zostawił, by została pobita niemal na śmierć.
Lily słuchała, a łzy spływały jej po twarzy. Zapytała, czy Wiktoria została aresztowana i czy Bella czuje się dobrze. Gabriel skinął głową. Wiktoria przyznała się do wszystkiego.
Bella całkowicie wyzdrowiała. Ale obie dziewczynki płakały nieustannie, odkąd Lily odeszła. Gabriel wziął jej nieuszkodzoną dłoń i powiedział, że chce, aby wróciła do rezydencji. Chciał mieć szansę, by wszystko naprawić.
Lily wyrwała mu rękę i potrząsnęła głową. Nie mogła. Potrzebowała czasu. Gabriel przez długą chwilę milczał.
Powiedział, że będzie na nią czekał, bez względu na to, ile czasu będzie potrzebowała. W międzyczasie zrobi wszystko, co w jego mocy, by chronić ją z daleka. Położył grubą kopertę na stoliku nocnym, wizytówkę z numerem telefonu i wyszedł. W drzwiach zatrzymał się i powiedział, że bez względu na to, jaką decyzję podejmie, będzie ją chronił do końca życia, bo tak obiecał.
Minął miesiąc. Po wypisaniu ze szpitala Lily odkryła, że Gabriel kupił jej mały dom w cichej północnej dzielnicy Chicago. Dwie sypialnie, ogród pełen lawendy, białe ogrodzenie. Początkowo chciała odmówić, ale ciotka Margaret przekonała ją, że to najmniej, co Gabriel mógł zrobić.
Margaret wprowadziła się do Lily, by opiekować się nią podczas rekonwalescencji. Po raz pierwszy w życiu żyły razem jak rodzina. Wiadomość o Wiktorii rozeszła się po mieście jak burza. Została oskarżona o znęcanie się nad dziećmi, spiskowanie w celu popełnienia morderstwa i współudział w zabójstwie Sereny Moretti.
Proces trwał dwa tygodnie. Wyrok: dwadzieścia pięć lat więzienia bez możliwości zwolnienia warunkowego. Derek Lawson został aresztowany podczas próby przekroczenia granicy z Meksykiem. Dwa tygodnie później znaleziono go martwego w celi z raną kłutą serca.
Policja uznała to za wynik kłótni między więźniami. Lily wiedziała, że w świecie Gabriela Moretta nic nie dzieje się przypadkowo. Nie pytała i nie chciała znać odpowiedzi. To, co powstrzymało Lily przed pogrążeniem się w mroku podczas tego miesiąca, to zdjęcia, które Harold wysyłał jej codziennie.
Bela uśmiechnięta. Sofia sięgająca po zabawki. Bliźniaczki śpiące spokojnie. Harold dołączał krótkie notatki.
Dzieci lepiej jadły. Bela po raz pierwszy się przewróciła. Sofia uśmiechnęła się, widząc misia, którego dała jej Lily. Pewnego weekendowego poranka Lily otrzymała zdjęcie Beli i Sofii płaczących z czerwonymi oczami, bo nie chciały pić mleka.
Odłożyła telefon i wyjrzała przez okno na wiosenne słońce. Wiedziała, że nie może dłużej czekać. Powiedziała ciotce, że chce odwiedzić dzieci. Margaret skinęła głową z wyrozumiałym uśmiechem.
Jej serce zawsze tam było. Kiedy taksówka zatrzymała się przed bramą rezydencji, serce Lily waliło jak młot. Harold przywitał ją w drzwiach z wilgotnymi oczami. Zaprowadził ją na górę do pokoju dziecięcego.
Kiedy otworzyła drzwi, zobaczyła dziewczynki leżące w łóżeczkach, płaczące bezradnie, podczas gdy nowa niania bezskutecznie próbowała je uspokoić. Ale w chwili, gdy Lily weszła do pokoju, oboje dzieci odwróciły głowy i przestały płakać. Bella uśmiechnęła się szeroko i wyciągnęła małe rączki, a Sofia kopała dziko w łóżeczku, jakby próbowała do niej doskoczyć. Lily podbiegła do łóżeczek, wzięła oboje dzieci w ramiona i przytuliła je mocno, szlochając.
Szeptała, że za nimi tęskniła, że przeprasza, że je opuściła, i że nigdy więcej tego nie zrobi. Dziewczynki trzymały się jej ubrania małymi paluszkami, jakby bały się, że znów zniknie. Nie zauważyła, że Gabriel stał w drzwiach, obserwując tę scenę ze łzami w oczach. Nie odważył się zrobić kroku, bo bał się zniszczyć tę świętą chwilę.
Kiedy Lily w końcu podniosła wzrok, nie odwróciła się, jak się obawiał. Po prostu spojrzała na niego oczami znacznie łagodniejszymi niż podczas ich ostatniego spotkania w szpitalu. Gabriel zapytał cicho, czy chciałaby zostać na lunch. Lily spojrzała na dwa małe aniołki w swoich ramionach, a potem znów na niego.
Skinęła głową. Zostanie. Lunch przeciągnął się do kolacji, a kolacja trwała, aż dzieci zasnęły. Gabriel zapytał, czy chce zostać na noc, żeby dzieci nie obudziły się i nie widziały jej.
Zgodziła się, bo nie mogła znieść myśli, że zostawi je, kiedy śpią tak spokojnie. Jedna noc zamieniła się w tydzień, a potem w dwa. Tydzień zamienił się w miesiąc. Lily zdała sobie sprawę, że pokój, w którym kiedyś mieszkała, po cichu znów stał się jej własnością.
Wiedziała, że Harold przyniósł jej ubrania z małego domku. Dzieci przyzwyczaiły się, że każdego ranka widzą ją jako pierwszą osobę. Nie wiedziała, kiedy rezydencja Morettich stała się jej domem, ale wiedziała, że nie chce go już opuszczać. Minęły trzy miesiące.
Bezsenne noce spędzone na opiece nad ząbkującymi dziećmi zamieniły się w noce, podczas których oboje siedzieli obok siebie na sofie w pokoju dziecięcym, dotykając się ramionami i szepcząc cicho, by nie obudzić dziewczynek. Gabriel opowiedział jej o swoim dzieciństwie, o surowym ojcu, o matce, która zmarła na raka, gdy miał piętnaście lat. Lily opowiedziała mu o nocach, kiedy płakała samotnie na strychu domu ciotki. O marzeniu, by zostać nauczycielką przedszkola.
O kołysankach, które śpiewała jej matka przed śmiercią. Dzielili się ukrytymi bliznami na duszach. Gabriel zaczął się zmieniać. Wracał do domu wcześniej, częściej się śmiał, a jego spojrzenie śledziło Lily z czułością, której nikt nigdy nie widział u zimnego szefa mafii.
Pewnej nocy, kiedy Sofia miała lekką gorączkę i oboje nie spali, siedzieli razem w fotelu przy oknie. Światło księżyca wpadało przez okno. Gabriel powiedział, że nie wie, jak to ująć w słowa, bo nigdy nie był dobry w wyrażaniu uczuć, ale za każdym razem, gdy jest z Lily, coś w nim się zmienia. Powiedział, że kochał Serenę.
Opłakiwał ją, myśląc, że nigdy więcej nie pokocha. Ale potem w jego życiu pojawiła się Lily i wszystko zmieniła. Po wszystkim, co zrobił, nie zasługuje na nią. Wie o tym.
Ale nie może przestać o niej myśleć, nie może przestać chcieć jej chronić i widzieć jej uśmiechu każdego ranka. Lily siedziała w milczeniu. Powiedziała drżącym głosem, że się boi. Boi się ponownie zaufać i zostać zdradzoną.
Boi się ponownie pokochać i zostać zranioną. Zbyt wiele wycierpiała. Gabriel delikatnie dotknął jej policzka. Powiedział, że rozumie.
Nie będzie jej poganiał. Chciał tylko, żeby wiedziała, że jest przy niej i zawsze będzie. Lily spojrzała mu w oczy. Kiedyś były zimne jak lód, teraz były ciepłe i szczere.
Szepnęła, że ona też się boi. Ale najbardziej boi się utraty szansy na szczęście, bo zbyt się boi, by spróbować. Wtedy, w blasku księżyca, Gabriel pochylił się i złożył na jej ustach delikatny pocałunek. Ich pierwszy pocałunek nie był namiętny.
Był nieśmiały, pełen strachu i nadziei, jak dwie zranione dusze, które odważyły się ponownie zaufać. Kiedy się rozłączyli, po ich twarzach spływały łzy. Ale to były łzy szczęścia. Właśnie wtedy z łóżeczka dobiegł cichy głosik.
Bella obudziła się i patrzyła na Lily szeroko otwartymi oczami. Otworzyła usta i wybełkotała słowo, które oboje usłyszeli wyraźnie: „Mama! ”
Lily zamarła. Łzy popłynęły jej strumieniem.
Podbiegła do łóżeczka, podniosła Bellę i przez łzy zapytała, co właśnie powiedziała. Bella spojrzała na nią i powtórzyła: „Mama”. Gabriel stanął za Lily i objął ramionami dwie najważniejsze kobiety w swoim życiu. Szepnął jej do ucha, że dla jego córek zawsze była ich matką od momentu, gdy po raz pierwszy wzięła je na ręce.
Lily i Gabriel cieszyli się szczęściem tylko przez dwa tygodnie, zanim mrok podziemia ponownie zawisł nad nimi. Pewnego popołudnia zadzwonił telefon Lily. Zimny męski głos poinformował ją, że jeśli chce zobaczyć swoją ciotkę żywą, musi powiedzieć Gabrielowi, by o północy przyniósł pięć milionów dolarów do opuszczonego magazynu w południowej części portu. Byli pozostałością rodziny Castellano.
Rozmowa zakończyła się krzykiem Margaret. Gabriel rzucił się do ogrodu, wziął Lily w ramiona i obiecał, że uratuje Margaret za wszelką cenę. Tej nocy zwołał wszystkie siły rodziny. Tony Russo stał obok niego z naładowaną bronią, otoczony dwudziestoma najbardziej lojalnymi członkami rodziny.
Gabriel powiedział, że przybędzie na czas z pieniędzmi, a ekipa Toniego otoczy magazyn i poczeka na jego sygnał do ataku. Przed wyjściem Lily ścisnęła jego dłoń. Błagała, by był ostrożny. Powiedziała, że nie może go stracić.
Gabriel pocałował ją w czoło i szepnął, że wróci. Obiecał. W opuszczonym magazynie Margaret była przywiązana do krzesła, otoczona ośmioma uzbrojonymi mężczyznami. Na czele stał były prawa ręka Franka Castellano, mężczyzna z długą blizną na twarzy.
Powiedział Gabrielowi, że zmienił zdanie. Chce czegoś więcej niż pieniędzy. Chce jego życia, by pomścić Franka. Rozkazał swoim ludziom strzelać.
Zanim zdążyli wystrzelić, drzwi magazynu otworzyły się z hukiem, a ekipa Toniego wtargnęła do środka. Rozległa się salwa strzałów. Gabriel przetoczył się, wyciągnął broń, powalił dwóch mężczyzn rzucających się w stronę Margaret. Podbiegł do niej, przeciął więzy i osłaniał ją, podczas gdy Tony zapewniał wsparcie.
Kula przebiła lewe ramię Gabriela, zmuszając go do upadku na kolano. Ale zacisnął zęby i ignorując ból, ciągnął Margaret w kierunku wyjścia. Mężczyzna z blizną rzucił się na nich z nożem. Tony pojawił się za nim i strzelił mu trzy razy w plecy.
Piętnaście minut później walka się skończyła. Wszyscy ludzie Castellano byli martwi lub ciężko ranni. Drużyna Gabriela straciła dwóch ludzi. Tony pomógł Gabrielowi wstać.
Ramię Gabriela krwawiło, ale odmówił pójścia do szpitala. Kazał jechać prosto do rezydencji, bo obiecał Lily, że wróci. Kiedy samochód zatrzymał się przed bramą o trzeciej nad ranem, Lily czekała przy drzwiach wejściowych z twarzą zalaną łzami. Wybiegła, gdy zobaczyła Gabriela z opatrunkiem i koszulą poplamioną krwią.
Rzuciła mu się na szyję, szlochając, że myślała, iż go straci. Gabriel objął ją zdrową ręką i szepnął, że obiecał wrócić i nigdy nie łamie obietnic. Pocałował ją we włosy. Od teraz nikt już nigdy nie skrzywdzi jego rodziny.
Zniszczył ostatniego członka rodziny Castellano. Margaret została opatrzona przez prywatnego lekarza. Była wstrząśnięta i miała siniaki, ale jej życie nie było zagrożone. Kiedy Lily objęła ją i przepraszała za narażenie na niebezpieczeństwo, Margaret potrząsnęła głową.
Lily nie ponosi winy. Była po prostu wdzięczna, że obie nadal żyją. Minęło sześć miesięcy od krwawej nocy w magazynie. Gabriel przekazał większość rodzinnych interesów Tony’emu.
Rana na ramieniu zagoiła się, pozostawiając jedynie niewielką bliznę. Bella i Sofia uczyły się chodzić, biegając po domu z radosnym śmiechem i wołając „Mama! ” za każdym razem, gdy widziały Lily. Ciotka Margaret całkowicie wyzdrowiała i wprowadziła się do małego domu, który Gabriel kupił dla Lily.
Często odwiedzała swoją siostrzenicę i dwie adoptowane prawnuczki. Pierwsze urodziny Belly i Sofii świętowano w dużym ogrodzie za rezydencją. Balony, ogromny tort w kształcie dwóch misiów, grono bliskich osób. Lily miała na sobie prostą białą sukienkę.
Trzymała Sofię na rękach, podczas gdy Bella szła obok Gabriela. Kiedy wszyscy zgromadzili się wokół stołu, Gabriel nagle wszedł do środka kręgu i poprosił o uwagę. Lily spojrzała na niego z zaskoczeniem. Gabriel uklęknął przed nią na jedno kolano i wyjął z marynarki małe czerwone aksamitne pudełeczko.
Otworzył je, ukazując błyszczący w popołudniowym słońcu pierścionek z brylantem. Powiedział, że przez trzydzieści sześć lat żył, myśląc, że wie, co oznacza siła. Ale to ona nauczyła go, że prawdziwa siła to odwaga, by ponownie pokochać po zranieniu i ponownie zaufać po zdradzie. Uratowała jego córki i jego samego.
Poprosił ją, by została jego żoną i matką Belly i Sofii. Lily stała z łzami płynącymi po twarzy. Trzymała w ramionach Sofię, która patrzyła na ojca szeroko otwartymi oczami. Bella próbowała podbiec do matki, ale potknęła się na trawie.
Lily nie mogła wydobyć z siebie głosu. Mogła tylko kiwać głową, szepcząc ciche „tak”. Gabriel wstał, wsunął pierśring na jej palec i przytulił Lily i Sofię. Bella podbiegła, by objąć ich nogi.
Mała rodzina stała razem, otoczona oklaskami. W rogu ogrodu stał Harold ze swoim notatnikiem, ocierając oczy białą chusteczką. Napisał jedno zdanie: 12 czerwca pan Gabriel Moretti poprosił pannę Lily Carter o rękę, a ona się zgodziła. Był to najszczęśliwszy dzień, jaki widział w ciągu dwudziestu pięciu lat służby u rodziny Moretti.
Trzy miesiące później pobrali się w tym samym ogrodzie. Ogród został udekorowany tysiącami białych róż. Lily wyszła w czysto-białej sukni, trzymając bukiet ciemnoczerwonych róż. Ciotka Margaret szła obok niej ze łzami w oczach, patrząc, jak jej siostrzenica w końcu odnalazła spokój po latach cierpienia.
Bella i Sofia dreptały przed nimi w puszystych różowych sukienkach, rozrzucając płatki kwiatów. Gdy Lily zbliżyła się do łuku, Bella odwróciła się i krzyknęła: „Mama! ” tak głośno, że echo rozbrzmiało w całym ogrodzie. Sofia zawołała: „Baba!
” Goście roześmiali się. Ceremonia była prosta, ale głęboko znacząca. Obiecali sobie, że będą się kochać i chronić przez resztę życia, wychować dziewczynki na dobre i współczujące osoby i nigdy więcej nie pozwolić, by cokolwiek ich rozdzieliło. Kiedy Gabriel pocałował swoją narzeczoną pod białym łukiem, Harold zapisał w notesie, że był świadkiem, jak jego pan odzyskał szczęście, a rezydencja Morettich w końcu znalazła godną panią domu.
Rok po ślubie Lily stała przy oknie sypialni, patrząc na ogród, gdzie Gabriel gonił Bellę i Sofię po trawniku. Delikatnie położyła dłoń na zaokrąglonym brzuchu, w którym rosło ich pierwsze dziecko. Gabriel oficjalnie wycofał się z wszelkiej działalności przestępczej, przekazując całe imperium Tony’emu Russo. Powiedział, że ma wystarczająco dużo bogactwa na kilka żyć i nie chce, by jego dzieci dorastały w ciemności tak jak on.
Rezydencja nie była już twierdzą mafii. Stała się domem rodzinnym, gdzie śmiech dzieci zastąpił strzały. Daleko stąd, w federalnym więzieniu dla kobiet, Wiktoria Ashford siedziała w swojej wąskiej celi, oglądając w starym telewizorze zdjęcia ze ślubu Gabriela i Lily. Widziała szczęście na twarzy mężczyzny, którym kiedyś była obsesyjnie zauroczona.
Widziała czułość w jego oczach, gdy patrzył na kobietę, której nienawidziła z całej siły. Zdała sobie sprawę, że straciła wszystko. Zestarzeje się w tych murach. Wszystko dlatego, że ślepa zazdrość zniszczyła jej życie i prawie zniszczyła życie niewinnych osób.
Tymczasem Lily stała tam, patrząc na swoją małą rodzinę i czując wdzięczność. Kiedyś wierzyła, że po stracie rodziców jej życie na zawsze pozostanie uwięzione w ciemności. Znosiła znęcanie się ze strony ciotki, przetrwała piekielne małżeństwo i straciła syna, którego nigdy nie miała okazji trzymać w ramionach. Ale los dał jej drugą szansę, prowadząc ją do Belly i Sofii oraz wprowadzając Gabriela do jej życia.
Znalazła swoją rodzinę nie dzięki więzom krwi, ale dzięki miłości. I to było najważniejsze.
