Drzwi gabinetu zamknęły się za nią, a Blanka przez chwilę stała nieruchomo, czując, jak serce wali jej w piersi. Spojrzała na Maszynę, potem na swoją rękę, w której wciąż trzymała kartkę z imieniem. ,,U mnie: Oskar Malinowski, dyrektor zarządzający Global Vision”. To nie mogła być prawda.
Spojrzała w stronę panoramicznego okna. Warszawa kołysała się w wieczornych światłach, a ona wciąż nie mogła uwierzyć, że ten sam mężczyzna, którego pocałowała w piątkową noc w klubie, jest teraz jej ojcem. To przecież była przyszłość. Dopiero co się poznali.
A teraz była w ciąży. Wróciła do mieszkania, rzucając klucze na stolik w przedpokoju. Jej wzrok padł na zdjęcie na komodzie – jej matka, ciemnowłosa kobieta o delikatnych rysach, uśmiechnała się do niej ze srebrnej ramki. To zdjęcie miało ponad dwadzieścia lat.
Blanka wzięła głęboki oddech i usiadła na kanapie, kładąc dłonie na brzuchu, który jeszcze nie zdradzał jej tajemnicy. Wiedziała, że nie może tego dłużej ukrywać. A jednak bała się reakcji Oskara. Przez kolejne dni oboje zachowywali się wobec siebie profesjonalnie.
Spotkania, konferencje, narady – żadnych aluzji do tamtej nocy. Aż do piątkowego popołudnia, kiedy Oskar nieoczekiwanie zaprosił ją do swojego gabinetu. „Blanka, wiem, że mamy między sobą zawodową relację, ale chciałbym porozmawiać o czymś prywatnym” – zaczął, zamykając drzwi za nimi. „Tamta noc…
nie potrafię o niej zapomnieć. ”
„Oskar, nie możemy” – przerwała mu, czując, że to, co chce mu powiedzieć, rozsadza ją od środka. „Jest coś, o czym musisz wiedzieć. ”
Spojrzał na nią z zaciekawieniem, a ona wyciągnęła z koperty kartkę, którą nosiła ze sobą od wizyty u lekarza.
„Jestem w ciąży” – powiedziała cicho, patrząc mu prosto w oczy. Przez chwilę Oskar nie odezwał się ani słowem. Stał nieruchomo, jakby w ogóle nie rozumiał tego, co właśnie usłyszał. Potem spojrzał na nią, a na jego twarzy pojawił się wyraz, jakiego nie widziała u niego wcześniej – mieszanina niedowierzania, strachu i czegoś, co mogło być nadzieją.
„To… to moje? ” – zapytał w końcu. „Tak” – odpowiedziała.
„Tylko twoje. ”
Oskar opadł na krzesło, przeciągając dłonią po twarzy. Przez chwilę panowała pełna napięcia cisza, a potem uniósł wzrok. „Nie wiem, co mam powiedzieć” – przyznał, a jego głos po raz pierwszy od początku znajomości zabrzmiał niepewnie.
„To nie jest coś, czego się spodziewałem. ”
„Ja też nie” – odpowiedziała Blanka, a jej oczy nagle zaszły łzami. „Nie wiem, co robić. Nie wiem, czy chcesz jakiejkolwiek odpowiedzialności, czy wolisz, żebym zniknęła z twojego życia.
”
Oskar wstał powoli i podszedł do niej. „Nie chcę, żebyś znikała” – powiedział, a w jego głosie pojawiła się nowa nuta, jakby sam dopiero teraz odkrywał, co myśli. „Chcę, żebyś została. Chcę, żebyśmy zostali.
”
Blanka spojrzała na niego niepewnie. „Co to znaczy? ”
„Znaczy, że chcę, żebyś została moją żoną. ”
Słowa zawisły w powietrzu, o wiele większe niż wypełniały pomieszczenie.
Oskar pochylił się, ujął jej dłoń, a jego kciuk delikatnie przesunął się po jej palcu serdecznym. „Wiem, że to szaleństwo” – dodał, patrząc jej w oczy. „Wiem, że znamy się dopiero od kilku miesięcy i że zaczęliśmy w najlepszych możliwych okolicznościach. Ale wiem też, że nie chcę wyobrażać sobie życia bez ciebie i bez naszego dziecka.
”
Blanka w milczeniu słuchała jego słów, czując, jak wszystkie jej lęki i wątpliwości zaczynają się rozpływać. „Tak” – szepnęła, a uśmiech rozjaśnił jej twarz. „Tak, wyjdę za ciebie. ”
Oskar uśmiechnął się, a potem pociągnął ją w stronę okna, skąd roztaczał się widok na miasto.
Objął ją ramieniem, a ona przytuliła się do niego, czując, jak ciepło jego ciała otula ją całkowicie. „To najpiękniejsza niespodzianka, jaką kiedykolwiek mi przyniesiono” – powiedział z czułością, całując ją w czubek głowy. Stali tak jeszcze przez chwilę, obserwując światła Warszawy migoczące w dole, które zdawały się świętować razem z nimi ten nowy początek. Ślub odbył się w listopadzie, w kameralnym otoczeniu najbliższej rodziny i przyjaciół.
To była uroczystość pełna radości i wzruszeń, na której Blanka wyglądała najpiękniej, jaką widział ją Oskar – w prostej, eleganckiej sukni, która delikatnie opinała się na jej brzuchu. Rok po ceremonii w ich domu w Krakowie rozbrzmiał pierwszy płacz ich córeczki – małej Nadii, która połączyła w sobie ciemne włosy ojca i cudowne oczy matki. Trzymając ją w ramionach, Blanka pomyślała o tej szalonej nocy w klubie Noc i o wszystkich nieoczekiwanych zakrętach, które doprowadziły ją tutaj.
A gdy Nadia zasypiała, a Oskar kładł dłoń na jej dłoni, Blanka wiedziała, że chociaż droga do tego momentu była pełna strachu i niepewności, finalnie prowadziła dokładnie tam, gdzie być powinna – do miłości, która przyszła bez zapowiedzi, ale została na zawsze.
