Adrian Krupiński miał opinię człowieka bez serca. Trzydziestoletni miliarder z Krakowa budował swoje imperium na chłodnej kalkulacji i bezwzględności. Gdy jego największy konkurent Tomasz Wiśniewski ożenił się i zaczął zdobywać przychylność inwestorów wizerunkiem szczęśliwego męża, Adrian postanowił odpowiedzieć tym samym. Ale zamiast szukać kobiety w swoim świecie, wybrał kogoś z zewnątrz.
Aniela Borkowska, dwudziestopięcioletnia asystentka w renomowanej kancelarii prawnej, weszła do jego biura pewnego wiosennego poranka. Miała dostarczyć dokumenty dotyczące fuzji. Adrian obserwował ją uważnie, gdy wyjaśniała szczegóły umowy. Była dokładna, opanowana i inteligentna.
Gdy zapytał, czy jest szczęśliwa w pracy, odpowiedziała dyplomatycznie. Zauważył, że unika prawdy. Kilka dni później zaprosił ją do restauracji Wierzynek. Aniela zgodziła się z mieszanką ekscytacji i niepokoju.
Siedząc przy białym obrusie, Adrian przedstawił propozycję bez ogródek. „Potrzebuję żony. Nie chodzi o miłość ani prawdziwe małżeństwo. To kwestia biznesowa” – powiedział.
Zaoferował jej dwieście tysięcy złotych, mieszkanie w centrum i możliwości zawodowe, o jakich nie mogła marzyć. W zamian miała przez osiemnaście miesięcy udawać jego zakochaną narzeczoną. Aniela poczuła, jak kręci jej się w głowie. To było szalone.
Ale myśl o chorej matce, która potrzebowała kosztownych leków, przeważyła. Zgodziła się. Podpisali kontrakt. Zasady były jasne: publicznie para, prywatnie obcy ludzie.
Adrian obiecał respektować jej granice. Nie ukrywał jednak osobistych powodów. Trzy lata wcześniej jego narzeczona Natalia została z Tomaszem Wiśniewskim, jego rywalem. Teraz chciał im pokazać, że też potrafi być szczęśliwy.
Pierwszym testem była gala charytatywna w hotelu Stary. Aniela w długiej bordowej sukni wyglądała olśniewająco. Adrian przywitał ją zdumionym spojrzeniem. Na czerwonym dywanie przedstawił ją światu jako swoją narzeczoną.
W środku natknęli się na Tomasza i Natalię. Natalia z wyższością komentowała ich związek, ale Aniela odpowiedziała spokojnie i z godnością. Adrian był wdzięczny. Tej nocy coś między nimi zaczęło się zmieniać.
Z czasem ich wspólne chwile przestały być grą. Adrian opowiedział jej o swoim ojcu, który zmarł, gdy miał piętnaście lat, o porzuconych marzeniach muzycznych i o latach samotnej pracy. Aniela wyznała, że przyjęła umowę, bo potrzebowała pieniędzy na leczenie matki. Oboje zrozumieli, że są bardziej podobni, niż myśleli.
Kiedy Tomasz próbował zaszkodzić Adrianowi fałszywymi oskarżeniami, Aniela spędziła cztery dni, analizując dokumenty i znalazła dowody na hipokryzję rywala. Jej analiza przesądziła sprawę. Komisja uznała zarzuty przeciwko Adrianowi za bezpodstawne. Wyszli z budynku trzymając się za ręce.
Wygrali razem. W sierpniowe popołudnie Adrian zaprosił Anielę do ogrodu botanicznego. Wśród kwiatów i przy szumie fontanny uklęknął na jedno kolano. „Pokazałaś mi, że można zacząć od nowa.
Chcę spędzić z tobą resztę życia” – powiedział z drżącym głosem. Aniela odpowiedziała łzami i szeptem: tak. Ich prawdziwe wesele odbyło się we wrześniu w małej cerkwi przy domu babci Adriana. Matka Anieli, której zdrowie znacznie się poprawiło, siedziała w pierwszym rzędzie obok babci Adriana.
Obie płakały ze szczęścia. Gdy wymieniali przysięgi, patrzyli sobie głęboko w oczy. To nie były słowa dla pozoru. Rok później kupili dom na obrzeżach Krakowa.
Adrian wrócił do gry na fortepianie, a Aniela otworzyła własną kancelarię pomagającą rodzinom w trudnych sytuacjach. Tomasz i Natalia rozwiedli się, ale oni nie tracili czasu na myślenie o nich. Ich historia zaczęła się od umowy motywowanej zazdrością, a skończyła prawdziwą miłością, która nie potrzebowała kontraktów ani masek.
