Sobotnie popołudnie, ekskluzywny butik w Soho. Mia Johnson stała przed lustrem w przymierzalni, patrząc na siebie w dopasowanej, eleganckiej czerwonej sukience. Przez osiemnaście miesięcy była sekretarką Ricardo Santiniego, a przez ostatnie dwanaście z nich wiedziała, że on na nią patrzy. Nie w sposób niekomfortowy, lecz tak, jakby był głodny, jakby była dla niego interesująca, jakby chciał robić rzeczy absolutnie nieodpowiednie w profesjonalnym środowisku pracy.
A ona, skromna i cicha, przez te wszystkie miesiące desperacko pragnęła, żeby to zrobiłłam. Mia była zmęczona byciem odpowiednią. Zmęczona obserwowaniem go i napięciem, które narastało między nimi. Więc zrobiła rzecz absolutnie szaloną.
Wyjęła telefon, ustawiła go w lustrze i zrobiła zdjęcie, na którym widniała sukienka i wystarczająco dużo otoczenia, by było jasne, że jest w sklepie. Napisała wiadomość: „Ricardo Santini. Czy to wygląda dobrze? ” Przez trzydzieści sekund jej kciuk zawisł nad przyciskiem „wyślij”, a mózg krzyczał o profesjonalizmie i fatalnych konsekwencjach.
W końcu nacisnęła wysyłkę, zanim zdążyła zmienić zdanie. Odpowiedź przyszła natychmiast: „Gdzie? ” Tylko jedno słowo, ale potrafiła czytać między wierszami. „W jakim sklepie?
Już jadę. ” Odpisała: „Mia. Butik Celest, Soho. Dlaczego?
” Kropki pojawiły się i zniknęły trzy razy. Potem: „Zostań tam. ”
Mia wpatrywała się w telefon. Nie, on nie przyjedzie.
Nie przejedzie przez Manhattan w weekendowym korku tylko dlatego, że jego sekretarka wysłała mu zdjęcie sukienki. Ale piętnaście minut później, gdy w panice przymierzała drugą i trzecią sukienkę, ktoś zapukał do drzwi przymierzalni. „Chwileczkę! ” Zawołała, przekonana, że to sprzedawczyni.
„Mia, otwórz drzwi. ” Zamarła. To był Ricardo. Przez drzwi powiedział głosem, który nie znosił sprzeciwu: „Otwórz drzwi, Mia.
” „Nie jestem ubrana. ” „Masz na sobie czerwoną sukienkę. Widzę twoje stopy pod drzwiami. Otwórz je.
” Spojrzała w dół. Obcasy, które założyła, by sprawdzić, czy pasują do sukienki, były doskonale widoczne. Wzięła głęboki oddech. To był jej pomysł.
Ona to zaczęła. Otworzyła drzwi. Ricardo Santini stał w wąskim korytarzu między przymierzalniami w ciemnych dżinsach, czarnej koszulce i skórzanej kurtce. Wyglądał zupełnie nie na miejscu, ale też na skupionego, jakby przyjechał tu z jednym celem.
„Cześć. ” „Cześć. ” Jego wzrok przesunął się po jej ciele, zatrzymując na sukience, po czym wrócił do twarzy. „Wyglądasz…” Zawahał się.
„Mogę wejść? Chyba że wolisz, żebyśmy rozmawiali na korytarzu, gdzie każdy może nas usłyszeć. ” „O czym rozmawiać? ” „O tym, że doprowadzasz mnie do szaleństwa od dwunastu miesięcy, a zdjęcie, które mi wysłałaś, było albo najlepszą, albo najgorszą rzeczą, jaką mogłaś mi zrobić.
” Mia cofnęła się. Ricardo wszedł i zamknął drzwi. Nagle przestrzeń stała się mikroskopijna. „Dlaczego wysłałaś mi to zdjęcie?
” Zapytał cicho. „Chciałam poznać twoją opinię. ” „Bzdura. Chciałaś zobaczyć, jak zareaguję.
Chciałaś sprawdzić, czy sposób, w jaki na ciebie patrzę, znaczy to, co myślisz. A znaczy. ” „Skąd wiesz? ” „Bo jestem tu.
” Jego ręka oparła się o ścianę obok jej głowy. „Bo rzuciłem wszystko i przyjechałem, żeby cię znaleźć. ” Podniósł drugą dłoń i objął jej twarz. „Jesteś najbardziej niesamowitą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkałem.
Jesteś mądra, zabawna, nie tolerujesz bzdur od nikogo, łącznie ze mną. I wyglądasz absolutnie pięknie w tej sukience. ” „Ricardo, powiedz mi, że nie oszalałam. Powiedz, że też to czujesz.
” „Czuję to od miesięcy. Skończyłem udawać, że tak nie jest. Skończyłem z profesjonalizmem, kiedy jedyne, czego pragnę, to całować cię, aż zapomnisz własnego imienia. ” „Więc dlaczego jeszcze tego nie zrobiłeś?
” „Bo jesteś moją sekretarką. Nie chciałem być szefem, który podrywa pracownicę. Ale to ty wysłałaś mi zdjęcie. To ty wykonałaś pierwszy krok.
” „Bo mam dość czekania. Mam dość bycia grzeczną dziewczynką, która nie ryzykuje. Chciałam, żebyś coś z tym zrobił. ” Pocałował ją.
Nie delikatnie, niepewnie, lecz tak, jakby myślał o tym przez dwanaście miesięcy i miał już dość czekania. Jego usta były mocne i wymagające, a ona wydała z siebie dźwięk, którego nigdy wcześniej nie wydała. Gdy w końcu się odsunął, oboje ciężko oddychali. „Powiedz mi, że tego chcesz.
” „Chcę cię. Pragnę cię od tak dawna. ” Jego dłoń zsunęła się na jej biodro. „Jesteśmy w publicznej przymierzalni.
” „Nie obchodzi mnie to. ” „Tak chcesz, bo kiedy w końcu będę miał cię tylko dla siebie, chcę spędzić z tobą czas. Chcę prywatności. To tylko zapowiedź.
” Odsunął się i spojrzał na nią poważnie. „Porozmawiamy o tym, o nas, o tym, co to oznacza dla pracy. Ale najpierw odpowiedz mi szczerze: czy sukienka wygląda dobrze? ” Roześmiała się.
„Naprawdę o to teraz pytasz? ” „Wysłałaś mi zdjęcie, prosząc o opinię. Daję ci ją. Wygląda niesamowicie.
Ale jej nie nosisz. ” „Co? ” „Nie założysz jej na ślub przyjaciółki, prawda? Bo przez całą uroczystość będę myślał o tym, żeby ją z ciebie zdjąć, a to nieodpowiednie na ślub.
Potrzebujesz innej sukienki. Czegoś mniej. ” Uśmiechnął się złośliwie. „Teraz jesteś moja.
Mam zdanie na temat tego, co nosisz, gdy widzą cię inni mężczyźni. Czy to zbyt zaborcze? ” „To nie jest za dużo. Właściwie nawet mi się to podoba.
” „Dobrze, bo jestem bardzo zaborczy. To moja wada. Powinnaś o tym wiedzieć, zanim pójdziemy dalej. ” „A co, jeśli polubię twoje wady?
” „Wtedy będziesz dla mnie idealna. ” Pocałował ją ponownie, tym razem delikatniej. „Przebierz się. Zabieram cię na kolację.
Porozmawiamy, a potem zabiorę cię do domu. Resztę wieczoru spędzę na całowaniu cię, aż zapomnisz, że wysłanie mi tego zdjęcia było ryzykowne. ”
Po tym, jak Ricardo niechętnie opuścił przymierzalnię, całując ją po raz ostatni, Mia ubrała się w swoje rzeczy. Usta miała spuchnięte, włosy potargane, ale wyglądała na szczęśliwą.
Sprzedawczyni spojrzała na nią znacząco. „Znalazłaś wszystko, czego szukałaś? ” „Tak. Wezmę czerwoną sukienkę… i może coś jeszcze.
Coś mniej. ” „Kochanie, jeśli to jest mężczyzna, dla którego robisz zakupy, noś wszystko, co sprawia, że patrzy na ciebie w ten sposób. Zaufaj mi. ” Ricardo czekał przed butikiem, oparty o swój drogi czarny sedan.
Gdy ją zobaczył, uśmiechnął się. „Gotowa? Na kolację? Na wszystko.
Na kolację, rozmowę, nas. ” Wzięła jego dłoń. „Jestem gotowa. ”
Zjedli kolację w małej włoskiej restauracji w West Village.
Miejscu kameralnym i drogim, gdzie Ricardo znał właściciela. Przy prywatnym stoliku z tyłu trzymał ją za rękę. „Więc co robimy? ” Zapytała.
„W poniedziałek porozmawiamy z działem kadr. Uczynimy to oficjalnym i właściwym. ” „Czy naprawdę tego chcesz? Czy to tylko przelotny romans?
” „Mija, myślę o tobie od dwunastu miesięcy. Zauważam wszystko. Jak pijesz kawę, jak gryziesz wargę, gdy się koncentrujesz. To nie jest chwilowa zachcianka.
To jestem ja, szczerze mówiący, że chcę być z tobą w prawdziwym związku. Jeśli ty też tego chcesz. ” „Ja też tego chcę. Chciałam tego tak długo, że zapomniałam, jak to jest nie chcieć.
” „Więc sprawimy, że to się uda. W poniedziałek postępujemy zgodnie z procedurami. A co do poniedziałku? ” Uśmiechnął się.
„Do tego czasu będziemy cieszyć się tym, że możemy to robić. ” Pochylił się i pocałował ją, nie martwiąc się o granice. Później zawiózł ją do jej mieszkania na Brooklynie i jak dżentelmen odprowadził do drzwi. „Mogę wejść?
” „Tak! ” Odpowiedziała zbyt szybko. „Tylko żebyśmy mieli jasność: nie oczekuję niczego poza spędzeniem z tobą więcej czasu. Możemy usiąść na kanapie, rozmawiać, całować się jak nastolatki.
Cokolwiek ci odpowiada. ” „Chcę tego wszystkiego, zwłaszcza całowania. ” Skończyli na jej kanapie, objęci i całujący się, aż usta ją zapiekły. Około północy niechętnie się odsunął.
„Powinienem już iść. ” „Możesz zostać. Tylko po to, żeby spać. ” „Jeśli zostanę, nie będę chciał spać.
Musisz się wyspać, a my musimy zachować umiar. ” Pocałował ją w czoło. „Poniedziałek. W poniedziałek to oficjalnie potwierdzimy.
Wtedy będziemy mieli całą wieczność. ”
Po jego wyjściu Mia leżała w łóżku, odtwarzając w pamięci miniony dzień. Wysłała zdjęcie. On się pojawił.
Pocałowali się w przymierzalni. Była odważna i to się opłaciło. Jej telefon zawibrował: „Dziękuję za zdjęcie i za odwagę, by je wysłać. Słodkich snów.
Mia. ” Uśmiechnęła się i odpisała: „Dziękuję, że się pojawiłeś. Słodkich snów. Ricardo!
” Zasnęła, myśląc o czerwonych sukienkach i sposobie, w jaki na nią patrzył, jakby była dla niego wszystkim. Poniedziałkowy poranek nadszedł z dużo większym niepokojem, niż się spodziewała. W jasnym świetle dnia wszystko wydawało się nierealne. Stała przed szafą przez dwadzieścia minut, próbując zdecydować, w co się ubrać.
Wszystko wydawało się mieć głębokie znaczenie. W końcu wybrała swój zwykły strój do pracy i powiedziała sobie, żeby przestać się nad tym zastanawiać. Gdy wychodziła, zadzwonił telefon. „Dzień dobry.
Oddychaj. Wszystko będzie dobrze. Do zobaczenia wkrótce. ” „Skąd wiesz, że nie oddycham?
” „Bo cię znam. Stoisz przed szafą, wątpiąc w swój wybór stroju. Przerzuciłaś go co najmniej dwa razy i zastanawiasz się, czy to wszystko nie jest wielką pomyłką. Czy mam rację?
” „Niepokojąco trafna diagnoza. To nie jest pomyłka. Sobota nie była pomyłką. Zaufaj mi.
” „Dobrze, ufam ci. ”
W biurze nic się fizycznie nie zmieniło. Te same światła, ten sam zapach kawy. Ale wszystko było inne, bo ona była inna.
Pocałowała swojego szefa w przymierzalni. Przekroczyła wszystkie granice zawodowe, jakie kiedykolwiek wyznaczyła, i wcale tego nie żałowała. Pięć minut po jej przyjściu drzwi gabinetu Ricardo się otworzyły. „Mia, możesz tu na chwilę wejść?
” Gdy zamknęła drzwi, uśmiechał się. „Cześć. ” „Cześć. ” „Jak minęła reszta weekendu?
” „Ciągle odtwarzam w pamięci sobotę, zastanawiając się, czy to nie była moja wyobraźnia. ” „To nie była wyobraźnia. Jesteśmy prawdziwi. I mówiłem poważnie.
Zrobimy to porządnie. O dziewiątej mamy spotkanie z działem kadr. Zadzwoniłem do Jennifer w piątek, zanim wysłałaś mi zdjęcie. Tak, już zdecydowałem, że nie będę dłużej czekał.
W tym tygodniu miałem cię zaprosić na kolację, zrobić wszystko jak należy. Ale wtedy wysłałaś mi zdjęcie i znacznie przyspieszyłaś ten proces. ” „Zbierałeś się na odwagę? ” „Tak, miałem cały plan.
Kwiaty, zachowanie profesjonalnego dystansu. Ale zamiast tego wysłałaś mi zdjęcie, a ja pojawiłem się w przymierzalni. Najlepsza zmiana planu w historii. ” Delikatnie dotknął jej twarzy.
„Tęskniłem za tobą wczoraj. ” „Widziałeś mnie w sobotę wieczorem. ” „Wiem. Mimo to tęskniłem.
Zachowajmy dystans zawodowy, dopóki nie porozmawiamy z działem kadr. ” Uśmiechnął się. „Ale potem zabiorę cię na lunch, gdzie będziemy mogli trzymać się za ręce bez obawy, że ktoś nas zobaczy. Ludzie będą plotkować.
Niech plotkują. Zależy mi na tym, żeby zrobić to dobrze. ”
O dziewiątej razem weszli do działu kadr. Jennifer Martinez, dyrektor HR, czekała na nich.
„Ricardo wspomniał, że jest sytuacja do rozwiązania. ” „Sytuacja to jedno słowo. Od soboty Mia i ja jesteśmy w związku. Chcemy postępować zgodnie z procedurami, upewnić się, że wszystko jest udokumentowane i odpowiednie.
” Jennifer spojrzała na Mię. „I chcesz tego? To nie jest presja ani przymus. ” „Chcę tego.
To ja to zainicjowałam. On bardzo szanuje granice i zgodę. ” „Dobrze, bo to ma znaczenie. Dokumentujemy związek.
Oboje podpisujecie oświadczenia. Mija, masz możliwość przeniesienia do innego działu, jeśli chcesz. Nie ma żadnej presji. ” „Nie chcę się przenosić.
Lubię swoją pracę. Jestem w niej dobra. Po prostu chcę też spotykać się z Ricardo. ” „Możemy to zorganizować, ale są zasady.
Żadnego preferencyjnego traktowania, żadnych rozmów o sprawach związku w pracy i żadnych publicznych okazywań uczuć w biurze. Podczas godzin pracy zachowujecie profesjonalne granice. ” Spędzili trzydzieści minut na wypełnianiu dokumentów. O dziewiątej trzydzieści wszystko było oficjalne, udokumentowane i zgodne z przepisami.
„Gratulacje! ” Powiedziała Jennifer, gdy wychodzili. „A ty, Ricardo, nie zepsuj tego. Mia jest najlepszą sekretarką, jaką kiedykolwiek miałeś.
Jeśli sprawisz, że sytuacja stanie się niezręczna i ona odejdzie, będę cię osobiście za to odpowiedzialnym. ” „Nie mam zamiaru tego zepsuć. ”
Poranek przebiegał prawie normalnie. Telefony, maile, harmonogram.
Z wyjątkiem momentów, gdy Ricardo przechodził obok jej biurka i uśmiechał się albo muskał jej dłoń, przekazując dokumenty. Drobne, prywatne gesty, których nikt inny nie zauważał. Ale one sprawiały, że serce Mii biło szybciej. O jedenastej trzydzieści Sara z księgowości pojawiła się przy jej biurku.
„Więc ty i pan Santini? ” Mia poczuła ucisk w żołądku. „A co z nami? ” „Daj spokój.
Rano razem weszliście do działu kadr. Jennifer umawia takie spotkania tylko wtedy, gdy sprawa jest poważna. A ty cały ranek się uśmiechałaś. Co się dzieje?
” Mia zawahała się. „Spotykamy się od tego weekendu. Poszliśmy do działu kadr, żeby to oficjalnie potwierdzić. ” Sara szeroko otworzyła oczy.
„Spotykasz się z szefem? Skromna, profesjonalna Mia spotyka się z Ricardo Santinim! ” „Tak. Stało się szybko.
W sobotę. ” „Wyglądasz na szczęśliwą. Naprawdę szczęśliwą. ” „Ja też jestem szczęśliwa.
Czy to dziwne? ” „Nie, to urocze. On patrzył na ciebie od miesięcy. ” „Myślałam, że może mi się wydaje.
” „Nie wydawało ci się. Czy to oznacza, że powinniśmy przestać nazywać go panem Santini? ” „W godzinach pracy zachowamy profesjonalizm. ” „To bardzo dojrzałe.
”
Do lunchu całe biuro o tym wiedziało. Plotki rozchodzą się szybciej niż emaile. Ale w większości ludzie okazywali wsparcie. „Dobrze dla ciebie.
Był sam zbyt długo. Potrzebuje kogoś normalnego, kto utrzyma go na ziemi. ” – powiedział Markus z prawa. „Jesteś tu dłużej niż którykolwiek z jego poprzednich asystentów.
To coś znaczy. ” – dodała Patricia. „Trudno się dla niego pracuje? ” „Nie jest trudny.
Po prostu ma wysokie standardy. ” „A teraz się z nim spotykasz. Masz poważny problem. ” W południe Ricardo pojawił się przy jej biurku.
„Lunch. Gdzieś, gdzie będziemy mogli porozmawiać bez podsłuchiwania przez wszystkich w tym budynku. ” Poszli do małej francuskiej restauracji trzy przecznice dalej. Trzymał ją za rękę podczas spaceru i odsunął jej krzesło.
Zamówili wino, bo świętowali. „Odwołałeś popołudniowe spotkania? ” „Wprowadzam zmiany. Inaczej ustalam priorytety, zaczynając od lunchu z moją dziewczyną.
” Wypowiedział to słowo celowo. „Czy mogę nazywać cię moją dziewczyną? ” „To idealnie. Czy mogę nazywać cię moim chłopakiem?
” „Oczywiście. Ale jeśli moja mama zapyta, powiem jej, że jesteś kimś więcej niż moją dziewczyną. Będzie miała swoje zdanie na temat tego, jak poważna jest ta relacja. ” „Twoja mama jest włoską katoliczką, która od dziesięciu lat naciska mnie, żebym się ustatkował.
To, że się ze mną spotykasz, bardzo ją ucieszy. Będzie chciała cię poznać. Będzie nalegać na niedzielny obiad w ten weekend. To wielkie rodzinne wydarzenie.
Głośno, chaotycznie i przytłaczająco. Jeśli to za szybko, mogę jej odmówić. ” „To szybko. Ale ja chcę ją poznać.
Jeśli ten związek jest poważny, a myślę, że tak jest, to powinienem poznać ludzi, którzy są dla ciebie ważni. ” „Pokochają cię, ale będzie ich dużo. Dwadzieścia osób, trzy dania i wszyscy mówią jednocześnie, mieszając włoski i angielski. Moja nonna będzie cię wypytywać o twoje zamiary.
” „Poradzę sobie. ” „Wiem. Codziennie radzisz sobie ze mną, a to znacznie trudniejsze niż radzenie sobie z moją rodziną. ” „Może po prostu cię rozumiem.
” „Może rozumiesz mnie lepiej niż ktokolwiek inny. ” Wyciągnął rękę przez stół i wziął ją za dłoń. „Dla mnie to jest prawdziwe. To nie jest przelotny romans.
Chcę wszystkiego z tobą. Długotrwałego, poważnego związku. Po jednym weekendzie, po osiemnastu miesiącach obserwowania cię, wiedziałem, że chcę wszystkiego. Czy to zbyt wiele?
” „To szybko. Ale to też dokładnie to, czego chcę. Nie interesują mnie niezobowiązujące relacje. Jeśli mamy to robić, chcę, żeby to było prawdziwe.
” „W takim razie to oficjalne. Ty i ja. Poważny, długotrwały związek. ” Podczas lunchu rozmawiali o logistyce, o tym, jak radzić sobie w pracy i jak zachować profesjonalne granice.
„Ludzie będą spekulować, czy zasłużyłaś na stanowisko. ” „Zasłużyłam. Byłam twoją sekretarką przez osiemnaście miesięcy przed sobotą. Byłam dobra, zanim zaczęliśmy się spotykać.
” „Ja znam prawdę. Ty też. To jest najważniejsze. ”
Po lunchu, w drodze powrotnej, Ricardo zaprowadził ją do zacisznej wnęki między budynkami.
„Chciałem to zrobić przez cały ranek. Granice zawodowe mnie dobijały. ” Pocałował ją porządnie. „Za ctery godziny wracamy do pracy.
Przetrwasz, a ja siedzisz tuż przed moim biurem, piękna i kompetentna. Chcę cię tylko pocałować. ” „Bardzo skupiasz się na całowaniu. ” „Skupiam się na tobie.
Całowanie to najszybszy sposób, żeby to wyrazić. ” Przez całe popołudnie zachowali dystans. O siedemnastej, gdy większość ludzi wyszła, Ricardo pojawił się przy jej biurku. „Kolacja dzisiaj?
” „Powinnam chyba iść do domu. Jestem z tobą od soboty. Znudzę cię. ” „Niemożliwe.
Chciałem tego od osiemnastu miesięcy. Nie znudzę się tobą po trzech dniach. ” „A co z twoją pracą? Zwykle pracujesz do dziewiętnastej.
” „Zmieniam priorytety. Praca może poczekać. Ty nie możesz. ”
Skończyli w jego mieszkaniu w Tribeca.
Ogromnym, z oknami od podłogi do sufitu. Mia bywała tu wcześniej służbowo, ale przebywanie tu jako jego dziewczyna było zupełnie inne. Pili wino na jego kanapie i rozmawiali o wszystkim. „Byłem kiedyś zaręczony.
Pięć lat temu. Z osobą, którą zaakceptowała moja matka. Ktoś z dobrej włoskiej rodziny. Trwało to sześć miesięcy.
Ona chciała nazwisko i pieniądze. Nie chciała mnie. ” „Co się stało? ” „Zerwałem zaręczyny.
Zdałem sobie sprawę, że wolę być sam, niż z kimś, kto postrzega mnie jako środek do celu. ” Spojrzał na nią. „Nie rób tego. Nie postrzegaj mnie jako środka do celu.
Postrzegaj tylko mnie. ” „Oczywiście, że postrzegam. Jesteś błyskotliwa, zabawna i wymagająca w najlepszy możliwy sposób. Sprawiasz, że chcę być lepszy we wszystkim.
Nie ma to nic wspólnego z twoim nazwiskiem ani pieniędzmi. Chodzi o ciebie. Dlatego cię kocham. ” Mia wstrzymała oddech.
„Co? ” „Kocham cię. Od miesięcy. Odkąd powiedziałaś mi, że spotkanie z Davidsonem to strata czasu.
Miałaś rację. Pomyślałem: ta kobieta jest genialna, szczera i nie dba o moje ego. Chcę jej. Kocham cię, Mio Johnson.
Nie tylko dlatego, że jesteś wygodna. Kocham cię, bo jesteś mądra, miła i wystarczająco odważna, by wysłać mi zdjęcie w czerwonej sukience, tylko po to, żeby zobaczyć, jak zareaguję. ” „Ja też cię kocham. Od tak dawna.
Zapomniałam, jak to jest nie kochać cię. ” „Dobrze, bo zamierzam zatrzymać cię na zawsze, jeśli mi na to pozwolisz. ” „Na zawsze brzmi dobrze. ”
Całowali się, aż straciła poczucie czasu.
Około dwudziestej trzeciej niechętnie się odsunął. „Zostań na noc. Po prostu śpij. Nie oczekuję niczego więcej.
Chcę się obudzić z tobą. Chcę zjeść z tobą śniadanie jutro. Czy to w porządku? ” „Byłoby idealnie.
” Skończyli w jego ogromnym łóżku. Pożyczył jej koszulkę do spania. Leżeli objęci, rozmawiając do pierwszej w nocy. „Ona cię pokocha.
Moja mama. Ostrzegam cię. Zacznie planować nasze wesele po jednym spotkaniu. ” „Spotykamy się dopiero od trzech dni.
” „Nie będzie jej to przeszkadzać. Od lat czeka na wnuki. Gdy zobaczy, że traktujesz mnie poważnie, zacznie planować. ” „Czy to w porządku?
” „Ona zakłada, że jesteśmy poważni. Jesteśmy, przynajmniej ja. ” „Ja też. Jestem całkowicie zaangażowany.
” „Witaj w świecie włoskich rodzin. Wszystko dzieje się szybko, głośno i przytłaczająco. Przyzwyczaisz się. ” Mia zasnęła w jego ramionach, myśląc o tym, jak jej życie zmieniło się całkowicie w ciągu trzech dni.
A wszystko dlatego, że była na tyle odważna, by wysłać zdjęcie. Niedzielny obiad w domu Santinich był dokładnie tak przytłaczający, jak ostrzegał. A może nawet bardziej. Mia stała na frontowym ganku pięknej kamienicy w Carroll Gardens, trzymając butelkę wina, nad wyborem której zastanawiała się przez dwadzieścia minut.
„Oddychaj. Pokochają cię. ” – Ricardo ścisnął jej dłoń. „A co, jeśli uznają, że nie jestem wystarczająco dobra?
Że jestem tylko twoją sekretarką, która chce się wywindować? ” „Przestań. Pokochają cię, bo ja cię kocham. Moja mama już zdecydowała, że jesteś idealna na podstawie moich opisów.
Trzy razy powiedziała mi, że wydajesz się cudowna. To bezprecedensowe. ” „A co, jeśli użyję niewłaściwego widelca? ” „Nie będzie żadnych niewłaściwych widelców.
Po prostu bądź sobą. ” Drzwi otworzyły się. W progu stała elegancka kobieta około sześćdziesiątki z siwymi włosami upiętymi w kok i fartuchem z napisem „Nona’s Kitchen”. „Ricardo!
A to musi być Mia. Wejdźcie, nie stójcie na ganku jak obcy. ” „Mamo, to jest Mia. Mia, to moja mama, Teresa.
” Zanim Mia zdążyła wyciągnąć rękę, Teresa już ją objęła. „Ricardo opowiadał mi o tobie. Mówił, że jesteś błyskotliwa i piękna i że sprawiasz, że jest szczęśliwy. To dobrze.
On potrzebuje szczęścia. ”
W jadalni było około dwudziestu osób stłoczonych wokół stołu, który wygodnie pomieściłby dwanaście. Mąż Teresy, Antonio, starszy i spokojniejszy, o łagodnym spojrzeniu. Były dwie siostry Ricardo, Gianna i Lucia, z mężami.
Różni kuzyni, ciotki, wujkowie i dzieci biegające w swobodnym chaosie. Nad wszystkim czuwała z miejsca u szczytu stołu Nonna Rosa, dziewięćdziesięcioczteroletnia kobieta o bystrym spojrzeniu, ubrana w czarny sweter pomimo majowego ciepła. „Nona, to jest Mia. Mia, moja babcia.
” Nona przyglądała się jej z niepokojącą intensywnością. „Jesteś sekretarką? ” „Tak, proszę pani. ” „Sprawiasz, że mój wnuk się uśmiecha.
To dobrze. Ostatnio był zbyt poważny. Za dużo pracy, za mało zabawy. ” Poklepała krzesło obok siebie.
„Usiądź tutaj. Porozmawiamy. ”
Kolacja była chaosem w najlepszym wydaniu. Trzy dania pojawiły się w szybkiej kolejności.
Wszyscy rozmawiali jednocześnie, przechodząc w trakcie zdania z angielskiego na włoski. Jedzenie było niesamowite. Domowy makaron, kurczak, który gotował się od rana, warzywa pieczone z ziołami, ciepły chleb i mnóstwo wina. „Więcej chleba.
Mia. Jesteś zbyt chuda. Ricardo, ty jej nie karmisz. ” – Teresa nalegała, dokładając jej na talerz.
„Mamo, ona sama się karmi. ” „Spójrz na nią. Jest chuda. Potrzebuje mięsa.
” „Nona, powiedz Ricardo. On wie. ” „On ją karmi. Spójrz na jej twarz.
Jest szczęśliwa. Szczęśliwe dziewczyny jedzą. ” – przerwała Nona. Podczas kolacji Mia odpowiadała na pytania wszystkich.
Czym zajmowała się wcześniej? Gdzie dorastała? Czy miała rodzinę? Jakie były jej zamiary wobec Ricardo?
Ostatnie pytanie zadała Lucia, młodsza siostra, która była albo opiekuńcza, albo wścipska. „Czy traktujesz mojego brata poważnie, czy to tylko przelotny romans? Bo jeśli to drugie, powinnaś odejść teraz. On był sam wystarczająco długo.
Nie marnuj jego czasu. ” „W porządku! ” – przerwał Ricardo. „Traktuję to poważnie.
Bardzo poważnie. To nie jest przelotny romans. Kocham go. ” Przy stole zapadła cisza.
Potem Teresa zaczęła płakać. „Ona go kocha. Słyszałaś to? ” „Mamo, dramatyzujesz.
” „Jestem matką. W końcu znalazł kogoś, kto go kocha. Mam prawo płakać. ” Antonio poklepał żonę po ręce.
„Zostaw ich w spokoju, Teresa. Są szczęśliwi. To się liczy. ” „Jestem szczęśliwa.
Płaczę, bo jestem taka szczęśliwa. ”
Po kolacji siostry zagrodziły jej drogę w kuchni, gdy pomagała sprzątać. „Ty i Ricardo. Jak poważna jest ta sprawa, bo mama już szuka miejsc.
” „Miejsc na co? ” „Na wasze wesele. Czekała dziesiątki lat, aż Ricardo się ustatkuje. Teraz, kiedy to zrobił, nie zamierza czekać, aż faktycznie poprosi o rękę, zanim zacznie planować.
” „Spotykamy się dopiero od tygodnia. ” „We włoskich rodzinach to praktycznie zaręczyny. Kiedy mama uzna, że jesteś częścią rodziny, nie ma odwrotu. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.
” „Nie mam. Twoja rodzina jest cudowna. Głośna i przytłaczająca, ale cudowna. ” „Nie widziałaś jeszcze naszych kłótni.
Poczekaj, aż ktoś poruszy temat polityki, piłki nożnej albo tego, czy ananas pasuje do pizzy. ” „Czy pasuje? ” „Absolutnie nie. ” – powiedziały jednocześnie.
„To prawidłowa odpowiedź. Dobrze się wpasujesz. ”
Później, gdy większość gości wyszła, Teresa wzięła ją na bok. „Chcę ci coś powiedzieć.
Ojciec Ricardo i ja jesteśmy małżeństwem od czterdziestu dwóch lat. Były dobre lata, trudne lata i wszystko pomiędzy. Udało nam się, bo każdego dnia wybieraliśmy siebie nawzajem, nawet gdy było ciężko. ” „Dlaczego mi to mówisz?
” „Bo mój syn cię kocha. Naprawdę. Od lat nie widziałam go tak szczęśliwego. Może nigdy.
Chcę, żebyś wiedziała, jak wyjątkowe to jest. To jest prawdziwe. Nie uciekaj, gdy sprawy się skomplikują, bo tak się stanie. Bycie z kimś takim jak Ricardo jest trudne.
Jest potężny, wymagający i powiązany z rzeczami, o których nie rozmawiamy. To skomplikowane, ale jeśli go kochasz, musisz z nim zostać. Wybierasz go każdego dnia. ” „Ja nigdzie się nie wybieram.
Kocham go. Jestem całkowicie zaangażowana. ” „Dobrze. W takim razie oficjalnie witamy cię w rodzinie.
Teraz jesteś z nami na stałe. ”
W drodze do domu Ricardo sięgnął po jej rękę. „To było przytłaczające. Przepraszam.
” „Nie przepraszaj. Twoja rodzina jest niesamowita. ” „Przesłuchiwali cię. Chcieli wiedzieć, czy traktujesz mnie poważnie.
” „To zrozumiałe. Kochają cię. Są opiekuńczy. ” „Moja mama płakała.
” „To były łzy szczęścia, bo jesteś szczęśliwa. ” „Moja babcia zatrzymała cię na dwadzieścia minut. Opowiadała mi historię o tobie z dzieciństwa. Czy naprawdę ukradłeś samochód, gdy miałeś czternaście lat?
” „Pożyczyłem. I zwróciłem. Ale twoja babcia powiedziała, że ukradłem, a mój ojciec musiał zapłacić właścicielowi, by nie wnosił oskarżenia. To bardzo negatywne spojrzenie na młodzieńczy entuzjazm.
” Mia roześmiała się. „Kocham twoją rodzinę. Są głośni, chaotyczni i wścipscy, ale serdeczni i gościnni. I widać, że cię kochają.
” „Zanim wyjechaliśmy, mama wzięła mnie na bok. Powiedziała, że jesteś idealna. Że nie wolno mi tego zepsuć. Nona powiedziała to samo.
Lucia i Gianna pokazały mi kciuki w górę. Nawet Antonio, który nigdy nikogo nie akceptuje, powiedział, że wydajesz się mądra i szczera. ” „Zależy ci na akceptacji swojej rodziny. ” „To moi ludzie, bardziej niż chcę to przyznać.
Gdyby cię nie polubili, byłoby trudniej. Ale nadal bym cię wybrał. Dobrze, że mnie polubili. ”
Po trzech miesiącach związku Mia zdała sobie sprawę, że przypadkowo zyskała całą rozszerzoną włoską rodzinę.
Niedzielne obiady były obowiązkowe. Nauczyła się przygotowywać trzy rodzaje makaronu od podstaw. Wiedziała, którzy kuzyni nie rozmawiają ze sobą z powodów, których nikt nie potrafił wyjaśnić. Nauczyła się, że kiedy nona mówi „jeden kęs”, ma na myśli trzy porcje.
Nauczyła się dyskutować o piłce nożnej z odpowiednimi gestami rąk. Dowiedziała się również, że randkowanie z Ricardo wiąże się z komplikacjami. Pewnej nocy, gdy była sama w domu, a Ricardo miał późne spotkanie, usłyszała kogoś przy drzwiach. Nie pukali.
Majstrowali przy zamku. Chwyciła telefon i wysłała SMS: „Ktoś próbuje włamać się do mojego mieszkania. ” Odpowiedź była natychmiastowa: „Zamknij się w łazience. Dzwonię po ochronę.
Będą za trzy minuty. ” Trzy minuty później ochrona znalazła mężczyznę próbującego otworzyć zamek. Został wynajęty, by wysłać wiadomość dotyczącą interesów Ricardo. Dziesięć minut później przybył Ricardo, wyglądając bardziej groźnie niż kiedykolwiek.
„Wprowadzasz się do mnie. Bez dyskusji. ” „Ricardo, nie możesz…” „Twoje mieszkanie nie jest bezpieczne. Ktoś cię zaatakował z mojego powodu.
Nie pozwolę ci tam zostać. Nie mogę cię chronić, jeśli tam jesteś. Proszę. Muszę mieć pewność, że jesteś bezpieczna.
Pozwól mi cię chronić. ” W następny weekend się wprowadziła. Jej rzeczy zmieszały się z jego. Książki na jego półkach, kubki do kawy w jego kuchni, kosmetyki w łazience.
Wydawało się naturalne, jakby mieszkali razem od lat. „To szybko. ” – powiedziała pewnego wieczoru, zwinięta na kanapie. „To konieczne.
Ktoś cię ścigał przeze mnie. Nie będę przepraszał za to, że zapewniam ci bezpieczeństwo. ” „Nie narzekam. Po prostu zauważam, że w ciągu trzech miesięcy przeszliśmy od randkowania do wspólnego mieszkania.
” „Nie. Moment był idealny. ”
W rzeczywistości po sześciu miesiącach Ricardo poprosił ją o rękę. Nie było fanfar.
Byli tylko we dwoje w swoim mieszkaniu w przypadkowy wtorek wieczorem. „Wyjdź za mnie. ” – powiedział, odkładając widelec. Mia mrugnęła.
„Co? ” „Wyjdź za mnie. Kocham cię. Ty mnie kochasz.
Już mieszkamy razem. Moja mama planuje nasze wesele od niedzielnego obiadu. Nona ciągle pyta, kiedy zamierzam to oficjalnie potwierdzić. ” Wyciągnął pudełko.
„Chcę się z tobą ożenić. Chcę dzielić z tobą wszystko na zawsze. Czy to w porządku? ” „Oświadczasz mi się przy kurczaku.
” „Wolałabyś, żebym poczekał na elegancką kolację? Mogę to zrobić. Mógłbym zaplanować coś wyszukanego, ale wolę po prostu zapytać cię teraz, szczerze i bezpośrednio, tak jak zawsze byliśmy wobec siebie. ” Otworzył pudełko, ukazując oszałamiający diament o szlifie szmaragdowym.
„Tak. ” – odpowiedziała natychmiast. „Tak, tak, wyjdę za ciebie. Oczywiście.
Myślałeś, że odmówię? ” „Byłem pewien w siedemdziesięciu procentach. Pozostałe trzydzieści to obawa, że uznasz to za zbyt pochopne. ” „To nie jest zbyt pochopne.
To idealne. ” Wyciągnęła rękę. „Załóż mi pierścionek. ” Zrobił to.
Pasował idealnie. „Znałem twój rozmiar dzięki biżuterii, którą nosisz do pracy. Zmierzyłem jeden z twoich pierścionków. Mam nadzieję, że to nie jest przerażające.
” „To dokładność. To bardzo w twoim stylu. ” „Czy to w porządku? ” „Jest idealnie.
Ty jesteś idealna. To jest idealne. Wszystko. ”
Cztery miesiące później pobrali się w ogrodzie Teresy w obecności około stu członków rodziny.
Nona płakała. Teresa też. Nawet Antonio był trochę wzruszony. „Wyglądasz pięknie.
” – powiedział Ricardo, gdy zobaczył ją idącą do ołtarza. „Nie powinieneś mi tego jeszcze mówić. Poczekaj na przysięgę. ” „Nie mogę się doczekać.
Jesteś piękna. Jesteś moja. Jestem najszczęśliwszym mężczyzną na świecie. ” „Pochlebca i mówca prawdy.
” Przyjęcie było chaotyczne, jak się spodziewano. Trzysta osób, siedem dań i muzyka do późna. Były tańce, wino i przemowy osób, których Mia wciąż uczyła się umieszczać w drzewie genealogicznym. „Jesteś szczęśliwa?
” – zapytał Ricardo podczas pierwszego tańca. „Nigdy nie byłam szczęśliwsza. Dziesięć miesięcy temu wysłałaś mi zdjęcie w czerwonej sukience i zmieniłaś całe moje życie. Pojawiłaś się w przymierzalni.
To była najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjąłem. ” „Ja też podjęłam najlepszą decyzję. ”
Dwa lata później Mia nadal była sekretarką Ricardo, mimo że była jego żoną, bo była cholernie dobra w swojej pracy i nie zamierzała z niej rezygnować. Przeglądała maile, gdy zadzwonił telefon.
Wiadomość od Ricardo ze zdjęciem. Stał w ich mieszkaniu, trzymając dwa krawaty przy koszuli i wyglądając na naprawdę zdezorientowanego. Podpis: „Czy to wygląda dobrze? ” Mia roześmiała się i odpisała: „Gdzie, Ricardo?
” „W domu. Nawet o tym nie myśl. Ostatnim razem nauczyłam się swojej lekcji. Jeśli się tu pojawisz, spóźnimy się na kolację z twoimi rodzicami.
” „Mija, niebieski krawat pasuje do twoich oczu. ” „Ricardo, wyglądasz idealnie. Kocham cię. Do zobaczenia za dwadzieścia minut.
”
Mia uśmiechnęła się do telefonu, myśląc o tym, ile się zmieniło od tamtej soboty w Soho. Była na tyle odważna, by wysłać zdjęcie. On był na tyle odważny, by się pojawić. Pomimo komplikacji, dynamiki władzy i opinii wszystkich wybrali siebie nawzajem.
Siedziała przy biurku, nosząc jego pierścionek, mieszkając w ich mieszkaniu i planując przyszłość. Wszystko dlatego, że zapytała, czy to wygląda dobrze. A on odpowiedział „Gdzie? ” i pojawił się w przymierzalni, by udowodnić, że jest gotowy.
Najlepszy SMS, jaki kiedykolwiek wysłała. Najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęli. „Pani Santini. ” – Sara z księgowości pojawiła się przy jej biurku.
„Twój mąż chce wiedzieć, czy pamiętałaś o odebraniu deseru na dzisiejszy wieczór. ” „Powiedz panu Santiniemu, że tak. I powiedz mu, żeby przestał niepokoić księgowość osobistymi wiadomościami. ” „Mówi, że to pilne.
” „Powiedz mu, że nic nie jest tak pilne. ” Sara uśmiechnęła się szeroko. „Uwielbiam to, że nadal tak robicie. Nawet po dwóch latach małżeństwa nadal jesteście obrzydliwie uroczy.
” „Jesteśmy profesjonalistami. Ty jesteś urocza. To jest różnica. ” Po wyjściu Sary telefon znów zawibrował.
„Ricardo, nie jestem urocza. Jestem onieśmielająca i niebezpieczna. ” „Mija, jesteś urocza. Pogódź się z tym.
” „Ricardo, powiem Nonie, że mnie nie szanujesz. ” „Moja nonna kocha mnie bardziej niż ciebie. Będzie po mojej stronie. ” „Ricardo, to boleśnie trafna uwaga.
” „Do zobaczenia wkrótce. Kocham cię, Mija. ” „Ja też cię kocham, mimo że jesteś urocza. ” Odłożyła telefon i zastanowiła się nad swoim szczęściem.
Zaryzykowała, zakładając czerwoną sukienkę i robiąc strategicznie wybrane zdjęcie. On zaryzykował, pojawiając się. Razem zbudowali życie chaotyczne, skomplikowane i absolutnie idealne. Wszystko dlatego, że ktoś był na tyle odważny, by zapytać, czy to wygląda dobrze, a ktoś inny był na tyle odważny, by odpowiedzieć i się pojawić.
To była najlepsza rozmowa, jaką kiedykolwiek mieli. To było najlepsze życie, jakie mogli sobie wyobrazić. Wszystko zaczęło się w przymierzalni od pocałunku, wyznania i decyzji, by być odważnym.
