Scarlett wiedziała, że ta noc nie skończy się dobrze, już w chwili, gdy przekroczyła próg. Jej dłonie wciąż piekły po dwunastu godzinach zanurzania w pomyjach, a ciało pamiętało wcześniejsze zmiany w salonie paznokci i poranne sprzątanie biurowców o czwartej nad ranem. Ale to, co zobaczyła w salonie, zmroziło ją bardziej niż zmęczenie. Jej ojciec siedział na podartej kanapie z butelką taniej whisky w dłoni i uśmiechem, którego nauczyła się nienawidzić.
Uśmiechem człowieka, który właśnie znalazł sposób, by zrzucić z siebie ciężar. – Mam dobre wieści – powiedział Robert Hay. – Wszystko się zmieni. Będziemy wolni.
Scarlett nie usiadła. Skrzyżowała ręce na piersi i zapytała zimno:
– Co zrobiłeś? – Znalazłem sposób na wymazanie długu. Pięć milionów dolarów.
Nikt już nie zapuka do naszych drzwi. Spojrzała na niego i poczuła dreszcz pełznący po kręgosłupie. W tym świecie nic nie było za darmo, a zwłaszcza wolność. – Co zrobiłeś?
– powtórzyła, a jej głos zadrżał. Robert Hay odstawił butelkę i spojrzał na córkę z wyrazem, który uważał za czuły, ale który w rzeczywistości był tylko tchórzostwem w przebraniu. – Gabriel Ashford chce się z tobą ożenić. Cisza w pokoju była tak gęsta, że Scarlett słyszała jedynie bicie własnego serca.
Gabriel Ashford. Kaleki król. Człowiek na wózku inwalidzkim po wybuchu samochodu trzy lata temu. Człowiek, o którym szeptano, że stracił kontrolę nad ciałem i umysłem.
– Sprzedajesz mnie kalece? – zapytała łamiącym się głosem. – Po tym wszystkim, co mi zabrałeś, teraz zabierasz mi też przyszłość? Robert Hay nie spojrzał jej w oczy.
Wpatrywał się w brudną podłogę i mamrotał, że to jedyna szansa, że lichwiarze nie będą czekać, że to nie wybór, ale przetrwanie. Scarlett poczuła, jak ktoś ściska jej gardło. Dziewięć lat. Dziewięć lat pracy jak zwierzę, by spłacać długi, których nigdy nie zaciągnęła.
Dziewięć lat znoszenia bicia od wierzycieli. Dziewięć lat życia w dole, który wykopał jej ojciec. – Kiedy? – zapytała w końcu.
– Jutro zostaniesz zabrana do posiadłości. Jeśli wszystko pójdzie gładko, ślub odbędzie się w ciągu tygodnia. Scarlett kiwnęła głową. Nie dlatego, że akceptowała, ale dlatego, że nie miała siły walczyć.
Tej nocy nie spała. Leżała na cienkim materacu, czując każdy metalowy pręt ramy wbijający się w plecy, i pozwoliła pamięci zaciągnąć ją z powrotem do nocy, w której jej życie naprawdę się skończyło. Dziewięć lat wcześniej miała osiemnaście lat, a Ryan czternaście. Jej młodszy brat był chudym chłopcem o brązowych oczach, takich jak ich matka, i uśmiechu, który potrafił rozjaśnić najciemniejsze dni.
Tej nocy drzwi zostały wyważone kopniakiem. Do środka weszło trzech mężczyzn. Jej ojciec stał za nimi ze spuszczoną głową i drżącymi ramionami. Nie śmiał spojrzeć jej w oczy.
– Twój ojciec jest nam winien dużą sumę pieniędzy – powiedział jeden z mężczyzn. – Podpisał umowę na wykorzystanie chłopca do uregulowania długu. Scarlett odwróciła się do ojca, szukając zaprzeczenia. Ale Robert Hay tylko się trząsł i milczał.
Wtedy zrozumiała, że jej ojciec naprawdę sprzedał jej brata handlarzom. Ryan zaczął płakać, czepiając się jej ramienia. Scarlett osłoniła go własnym ciałem. Jeden z mężczyzn uderzył ją w twarz tak mocno, że posłał ją na podłogę, a krew trysnęła z rozciętej wargi.
Rzuciła się na nich, drapiąc i gryząc, ale była tylko osiemnastolatką walczącą z trzema mężczyznami wyszkolonymi w zadawaniu bólu. Odepchnęli ją, rzucili o ścianę, a ona uderzyła głową o beton. Ostatnią rzeczą, jaką widziała przed utratą przytomności, była twarz Ryana wywlekanego za drzwi. Ostatnią rzeczą, jaką słyszała, był jego płacz wołający jej imię.
Kiedy się obudziła, Ryana już nie było. Jej ojciec siedział w kącie, szlochając, że nie miał wyboru, że zabiliby całą rodzinę. Scarlett nie powiedziała ani słowa. Poszła do łazienki, spojrzała w lustro i nie rozpoznała kobiety, która na nią patrzyła.
Tej nocy płakała, aż zabrakło jej łez. I po tej nocy nigdy więcej nie zapłakała. Przez dziewięć lat szukała brata na wszelkie możliwe sposoby. Policja wyśmiała ją za brak dowodów.
Prywatni detektywi zabrali wszystkie oszczędności. Włóczyła się po ciemnych ulicach i brudnych barach, licząc na jakąkolwiek wskazówkę. Ale Ryan został połknięty przez ciemność bez śladu. Następnego ranka czarny Rolls-Royce zaparkował przed jej niszczejącym budynkiem w Queens, wyglądając jak bóg z innego świata zagubiony w piekle.
Scarlett wyszła z mieszkania bez pożegnania, zostawiając za sobą tylko zimną ciszę. Posiadłość Ashfordów nie była domem. To był gotycki pałac w sercu Manhattanu, z ostrymi wieżami przebijającymi szare niebo i masywną żelazną bramą ozdobioną wizerunkiem dwóch ryczących lwów. Przy wejściu czekało dwóch mężczyzn.
– To Wiktor Krain – oznajmił kierowca. – Wiceprezes imperium Ashfordów i człowiek, który prowadzi wszystkie interesy w imieniu pana Ashforda. Wiktor Krain nie uśmiechnął się. Zmierzył Scarlett wzrokiem, który znała aż za dobrze.
Wzrokiem kogoś oceniającego towar. – Przynajmniej jesteś punktualna – powiedział. – To jedna dobra cecha. Drugi mężczyzna był młodszy, około dwudziestu ośmiu lat, z potarganymi blond włosami i przystojną twarzą.
Ale jego zielone oczy patrzyły na Scarlett jak drapieżnik na ofiarę. – Maxwell Krain – przedstawił się z szerokim uśmiechem. – Mój ojciec nie wspomniał, że jesteś tak piękna. To szkoda, by taki kwiat więdnął u boku kaleki takiego jak Gabriel Ashford.
– Nie jestem kwiatem – odpowiedziała Scarlett lodowato. – I nie potrzebuję nikogo, by mnie podlewał. Maxwell zaśmiał się, bardziej rozbawiony niż urażony. Wiktor Krain tylko skinął głową i powiedział, że pan Ashford czeka.
W bibliotece, przy oknie, stał wózek inwalidzki. Gabriel Ashford wyglądał jak cień samego siebie. Miał bladą skórę, szare oczy wpatrzone w nicość i dłonie drżące na podłokietnikach. Wiktor Krain podszedł do wózka i powiedział głośno i powoli, jak do dziecka:
– Gabrielu, to jest twoja panna młoda.
Nazywa się Scarlett Hay. Pamiętasz? Gabriel mrugnął powoli. Jego głowa obróciła się w stronę Scarlett sztywnym ruchem marionetki.
– Ona… ona jest piękna, Wiktorze – wydukał. Maxwell zachichotał cicho i szepnął do ucha Scarlett, że jej przyszły mąż nie potrafi dokończyć zdania. Scarlett nie odpowiedziała.
Postąpiła krok naprzód i zrobiła coś, czego nikt się nie spodziewał. Spojrzała prosto w oczy Gabriela Ashforda, nie z litością, nie ze strachem, ale z równym spojrzeniem jednej osoby oceniającej drugą. I w tym momencie przysięgłaby, że coś zobaczyła. Błysk światła przemknął przez te tępe szare oczy, tak szybki, że prawie pomyślała, iż to sobie wyobraziła.
A jednak wystarczająco wyraźny, by wypalić się w jej umyśle. To nie było spojrzenie niestabilnego szaleńca. To było spojrzenie drapieżnika obserwującego z cienia. – Ty…
ty się mnie nie boisz? – wydukał Gabriel. – Przeżyłam rzeczy, których boją się koszmary – odpowiedziała spokojnie. – Nie znajdujesz się na liście rzeczy, o które muszę się martwić.
W pokoju zapadła cisza. Wiktor Krain zmarszczył brwi. Maxwell przestał się uśmiechać. A kącik ust Gabriela uniósł się nieznacznie, o ułamek.
Następnie Gabriel zwrócił się do Wiktora i powiedział, tym razem bez jąkania:
– Chcę się z nią spotkać sam przed ślubem. Wiktor natychmiast zaprotestował, że wszystko już ustalone, że on się wszystkim zajmie. Ale Gabriel mu przerwał. Tym razem nie było jąkania, żadnego wahania, tylko cztery słowa wypowiedziane z ostrością, która zamroziła cały pokój:
– Wciąż jestem głową tej rodziny, Wiktorze.
Zapomniałeś? Tej nocy Markus Cole, ochroniarz Gabriela, zaprowadził Scarlett nocą przez opustoszałe korytarze do gabinetu. W środku, przy kominku, stał wózek Gabriela odwrócony tyłem do drzwi. – Dlaczego zgodziłaś się za mnie wyjść?
– zapytał jego głos, wciąż jąkający się. – Nie miałam wyboru – odpowiedziała szczerze. – Ojciec sprzedał mnie, by spłacić długi. Jestem tu, bo to jedyny sposób na przetrwanie.
– Nie kochasz mnie? – Nie znam cię wystarczająco dobrze, by cię kochać lub nienawidzić. Ale nie będę kłamać. Wózek obrócił się powoli.
Gabriel wyciągnął z kieszeni grubą kopertę i rzucił ją na podłogę. – Sto tysięcy dolarów – powiedział tym razem bez jąkania. – Wystarczy, by uciec. Meksyk, Kanada, Europa.
Nikt nie będzie cię szukać. Scarlett poczuła, jak serce wali jej w piersi. To była ucieczka. Wolność.
Ale potem pomyślała o Ryanie. Jeśli ucieknie, nigdy nie znajdzie brata. Jeśli ucieknie, straci wszelką szansę na zdobycie zasobów potrzebnych do poszukiwań. Pochyliła się, podniosła kopertę i położyła ją z powrotem na jego kolanach.
– Nie potrzebuję twoich pieniędzy, by uciec – powiedziała. – Gdybym chciała uciec, zrobiłabym to dawno temu. Jestem tu z własnych powodów. Gabriel spojrzał na nią, a kącik jego ust wygiął się w uśmiechu.
Pierwszym uśmiechu, jaki widziała na tej twarzy. – Jesteś bardzo interesująca, Scarlett Hay – powiedział. – W naszą noc poślubną zrozumiesz, dlaczego cię wybrałem. Ślub odbył się trzy dni później w prywatnej kaplicy posiadłości.
Nie było gości z jej strony. Żadnego ojca. Żadnych przyjaciół. W pokoju pełnym obcych ludzi o zimnych oczach szeptano za jej plecami okrutne słowa, których nie trudzili się ukrywać.
Że jest tanim towarem kupionym po okazyjnej cenie. Że Gabriel Ashford musi być naprawdę zdesperowany. Scarlett słyszała wszystko i nic nie mówiła. Była przyzwyczajona do bycia poniżaną.
Po ceremonii Wiktor Krain ścisnął jej rękę wystarczająco mocno, by zostawić siniaki. – Witamy w rodzinie – mruknął jej do ucha. – Mam nadzieję, że znasz swoje miejsce. Panny młode, które nie znały, kończyły bardzo niefortunnie.
– Przeżyłam piekło – odpowiedziała Scarlett, spotykając jego spojrzenie. – Nie jesteś najbardziej przerażającą rzeczą, z jaką się mierzyłam. Maxwell pojawił się natychmiast potem. – Kiedy będziesz potrzebować prawdziwego mężczyzny – powiedział z drapieżnym spojrzeniem – wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Scarlett przeszła obok niego, jakby nie istniał. Ale w środku lista tych, którzy pewnego dnia będą musieli zapłacić, właśnie zyskała dwa nowe nazwiska. Apartament nowożeńców znajdował się na najwyższym piętrze. Setki świec płonęło w całym pokoju, a zapach róż unosił się w powietrzu, jakby ktoś próbował wyprodukować romans dla czegoś, co było wszystkim, tylko nie romantycznym.
Wózek Gabriela stał przy oknie, odwrócony od niej. Scarlett wzięła głęboki oddech. Wtedy usłyszała dźwięk. Metaliczny zgrzyt kół o podłogę.
Ale nie dźwięk poruszającego się krzesła. Raczej dźwięk kogoś wstającego z niego. Zobaczyła cień Gabriela rzucony na ścianę. I ten cień zmieniał się, wyciągał w górę, stawał prosto.
Gabriel Ashford stał przed nią na własnych nogach. Mierzył metr osiemdziesiąt pięć, był szeroki w ramionach, mięśnie napięte pod białą koszulą, bez najmniejszego śladu ułomności. Zrobił krok w jej stronę. Każdy ruch pewny i władczy.
Scarlett cofała się, aż jej kręgosłup dotknął ściany. Drżała, ale nie ze strachu. Z szoku. Z całkowitego upadku wszystkiego, co myślała, że wie.
Gabriel zatrzymał się bezpośrednio przed nią. Jego szare oczy były teraz ostre jak brzytwy i nie zostało w nich ani śladu pustki. – Trzy lata – powiedział. Jego głos był niski, wyraźny i pełen autorytetu.
– Trzy lata siedziałem na tym wózku, żeby uwierzyli, że jestem skończony. Trzy lata patrzyłem, jak się śmieją. Jak dzielą moje imperium. Jak klepią mnie po ramieniu, jakbym był żałosnym dzieckiem.
Podniósł rękę, dotknął jej podbródka i uniósł jej twarz. – Nie mieli pojęcia – wyszeptał – że patrzyłem, słuchałem i zapisywałem każde nazwisko w czarnym notesie. – Dlaczego? – zdołała wypowiedzieć jedno słowo.
– Ponieważ Wiktor Krain próbował mnie zabić. Wybuch samochodu trzy lata temu. To on za tym stał. Chciał mojego imperium.
Chciał wszystkiego, co zbudowałem. Gabriel uśmiechnął się. Jego uśmiech nie był ciepły. Był zimny, niebezpieczny i przerażająco piękny.
– Zdecydowałem, że jeśli chcą kalekiego króla, dam im kalekiego króla. Pozwolę im poczuć się komfortowo. Pozwolę im się ujawnić. Pozwolę im popełniać błędy.
A kiedy nadejdzie czas, wstanę i spalę wszystko do gołej ziemi. Scarlett zrozumiała. Wózek nie był więzieniem. Był kamuflażem.
Ułomność nie była słabością. Była bronią. Gabriel podszedł do stolika, nalał dwie szklanki whisky i podał jej jedną. – Trzy lata temu byłem u szczytu potęgi – zaczął, gdy usiedli.
– Imperium Ashfordów kontrolowało połowę Nowego Jorku. I wierzyłem, że jestem nietykalny. Ale myliłem się. Nie widziałem wroga stojącego tuż obok mnie.
Wiktor Krain, człowiek, którego mój ojciec wyciągnął z ulicy. Człowiek, któremu ufałem jak bratu. Tej nocy, gdy wracał ze spotkania, samochód eksplodował. Markus Cole wyciągnął go z wraku.
W szpitalu, gdy Gabriel był w śpiączce, Markus podsłuchał Wiktora rozmawiającego przez telefon. „Robota wykonana. Gabriel Ashford nigdy się nie obudzi. Imperium jest teraz moje.
”
– Kiedy się obudziłem – kontynuował Gabriel – lekarze powiedzieli mi, że mogę nigdy więcej nie chodzić. I wtedy zdałem sobie sprawę, że to okazja. Jedyna okazja, by odkryć wszystkich, którzy mnie zdradzili. Scarlett zrozumiała.
Wtedy wyszeptała:
– Udawałeś kalekę, żeby opuścili gardę. Gabriel kiwnął głową. Wstał, podszedł do dębowej szafki, otworzył ukrytą szufladę i wyjął czarny, oprawiony w skórę notes. – Przez trzy lata zapisywałem wszystko.
Każde nazwisko, każdą transakcję, każde tajne spotkanie. Wiktor Crain, James Sterling, senator Thomas Harrington. Każdy z nich przyłożył rękę do próby obalenia mnie. – Dlatego mnie potrzebujesz – powiedziała Scarlett, nie pytając, ale stwierdzając.
– Potrzebujesz żony, której nikt nie bierze na poważnie. Nieznanej dziewczyny z Queens, którą zignorują. Gabriel spojrzał na nią, a jego oczy zawierały coś, co przypominało szacunek. – Szybko rozumiesz.
Ale to nie jedyny powód, dla którego cię wybrałem. – Jaki jest drugi? Gabriel podszedł do okna. – Obserwowałem cię od dwóch lat.
Wiem o trzech pracach, które wykonujesz każdego dnia. Wiem o biciu, które znosiłaś od wierzycieli. Wiem o bliźnie na plecach. Ale powodem, dla którego cię wybrałem, nie jest to, że znosisz ból.
To dlatego, że nigdy się nie poddajesz. Widziałem, jak stałaś przed wierzycielem dwa razy większym od ciebie. Patrzyłem, jak cię uderzył, a ty nie pochyliłaś głowy. Wtedy zrobił pauzę.
A to, co powiedział dalej, zatrzymało każdą myśl w jej umyśle. – I wiem o Ryanie. Scarlett poczuła się, jakby ktoś uderzył ją w klatkę piersiową. – Wiem, że twój ojciec sprzedał go handlarzom dziewięć lat temu.
Wiem, że szukałaś go przez dziewięć lat bez rezultatu. Wiem, że wydałaś każdego dolara, wynajmując detektywów. Że zrobiłaś wszystko, co dziewczyna bez władzy i pieniędzy mogła zrobić. – Wiesz, gdzie on jest?
– zapytała drżącym głosem. – Wiesz, gdzie jest mój brat, prawda? Gabriel kiwnął powoli głową. – Wiem.
A jeśli udowodnisz, że jesteś godna, dam ci wszystko. Nie tylko informacje, ale samego Ryana, żywego i bezpiecznego. – Czego ode mnie chcesz? – Potrzebuję sojusznika.
Partnera. Kogoś, kto stanie ze mną, gdy spalę każdego zdrajcę do gołej ziemi. Twojej absolutnej lojalności, dopóki ta wojna się nie skończy. Scarlett milczała przez długi czas.
Myślała o Ryanie, o dziewięciu latach cierpienia, o wszystkim, co straciła i wszystkim, co wciąż mogła odzyskać. – Zgadzam się – powiedziała w końcu. – Ale mam jeden warunek. Wiktor Krain.
Kiedy go zniszczysz, chcę to zobaczyć. Chcę tam być, kiedy zda sobie sprawę, że wszystko, co zbudował, się wali. Gabriel uśmiechnął się. Tym razem jego uśmiech zawierał coś prawie ciepłego, prawie dumnego.
– Naprawdę jesteś dla mnie idealną żoną. Potem wziął jej rękę, podniósł do ust i złożył delikatny pocałunek na jej grzbiecie jak przysięgę. Tygodnie, które nastąpiły, mijały jak dziwny sen. Za dnia Scarlett grała rolę oddanej żony kalekiego króla, pchając wózek Gabriela pod czujnym okiem Wiktora.
Ale w nocy Gabriel uczył ją wszystkiego. Jak obserwować, rozpoznawać kłamstwa po najmniejszych ruchach mięśni twarzy, czytać mowę ciała. – Urodziłaś się do tego – powiedział jej pewnej nocy. – Masz oczy drapieżnika, nawet o tym nie wiedząc.
Długie wspólne noce stopniowo stawały się czymś, na co czekała. Siedzieli w gabinecie ze szklankami whisky, a Gabriel opowiadał jej o swoim imperium, o bezwzględnych decyzjach, które musiał podjąć. Nie malował siebie jako bohatera. Mówił jej nagą prawdę.
A Scarlett, która widziała najciemniejszą stronę ludzkości, nie oceniała. Rozumiała, że w tym świecie czasami potwory były jedynymi, które mogły cię ochronić przed innymi potworami. Opowiedziała mu o matce, o raku, który zabrał jedyną kobietę, która kochała ją bezwarunkowo. O ojcu, który zmienił się w demona hazardu.
O Ryanie, o bracie, którego nie mogła ochronić. Gabriel słuchał bez słowa, a kiedy skończyła, wyciągnął rękę i ujął jej dłoń. Nic nie mówiąc. Po prostu trzymając ją mocno.
To był moment, w którym Scarlett zdała sobie sprawę, że coś się między nimi zmienia. Coś poza układem. Coś niebezpiecznego i pięknego. Zaczęła zauważać drobne rzeczy.
Sposób, w jaki zawsze upewniał się, że je porządnie. Sposób, w jaki jego szare oczy łagodniały, gdy na nią patrzył. Pewnej nocy zasnęła na jego ramieniu ze zmęczenia. Kiedy obudziła się kilka godzin później, leżała w łóżku z ostrożnie naciągniętym kocem, a Gabriel siedział w fotelu obok, obserwując ją.
Mówiła sobie, że to tylko układ. Ale z każdą nocą to zapewnienie stawało się trudniejsze do uwierzenia. Przyjęcie odbyło się w sobotni wieczór. Wiktor Krain zorganizował je, by wzmocnić więzi z partnerami.
Scarlett stała obok męża w czarnej sukni wieczorowej, grając rolę nieszkodliwej ozdoby. Ale jej oczy nigdy nie przestawały obserwować. Wtedy pojawił się Maxwell Crain. Nawet nie spojrzał na Gabriela, ale zatrzymał się bezpośrednio przed Scarlett.
– Wyglądasz dziś oszałamiająco – powiedział. – To marnotrawstwo, by taki kwiat więdnął u boku zgniłego pnia. Scarlett nie odpowiedziała. Ale Maxwell podszedł bliżej i mruknął, że Gabriel nie może zaspokoić potrzeb młodej kobiety takiej jak ona.
Wyciągnął rękę i chwycił ją w talii, przyciągając bliżej. Scarlett wyrwała się i odpowiedziała wystarczająco głośno, by uciszyć cały pokój:
– Doceniam twoją troskę, ale wolałabym stać u boku mężczyzny z godnością na wózku inwalidzkim niż u boku psa, który nie robi nic poza szczekaniem i wąchaniem damskich spódnic. Twarz Maxwella poczerwieniała ze złości i upokorzenia. Rzucił jej spojrzenie obiecujące zemstę i odszedł.
Tej nocy Gabriel nie mógł się uspokoić. Stał tyłem do niej, a jego dłonie były zaciśnięte tak mocno, że krew sączyła się ze śladów paznokci. – Zabiję go – powiedział w końcu. – Przysięgam ci, zapłaci za to, że ośmielił się cię dotknąć.
Dwa tygodnie później Gabriel obudził Scarlett o trzeciej nad ranem. Opuścili posiadłość tylnym wyjściem i jechali przez puste ulice Nowego Jorku. Po prawie godzinie samochód zatrzymał się przed małym, zwyczajnym domem na przedmieściach. – W środku jest coś, co należy do ciebie – powiedział Gabriel.
– Coś, co chroniłem przez rok. I teraz nadszedł czas, byś to odzyskała. Serce Scarlett zaczęło bić szybciej. Nie śmiała mieć nadziei.
Miała nadzieję zbyt wiele razy. W małym salonie zobaczyła postać stojącą w rogu. Chudego młodego mężczyznę z potarganymi brązowymi włosami i brązowymi oczami. Oczami, które rozpoznałaby nawet po milionie lat.
– Ryan – wymknęło się z jej ust jak modlitwa. Młody mężczyzna odwrócił się, a kiedy zobaczył Scarlett, jego oczy rozszerzyły się. – Scarlett? W następnej chwili była przy nim.
Jej dłonie obejmowały jego chudą twarz, a łzy, pierwsze od dziewięciu lat, wylewały się, jakby tama w końcu pękła. Ryan też płakał, czepiając się siostry. Stali tam objęci, dwa rozbite kawałki zniszczonej rodziny w końcu pasujące do siebie z powrotem. Scarlett płakała za dziewięć lat cierpienia, za noce, kiedy nie spała, zastanawiając się, czy jej brat żyje.
Kiedy w końcu się odsunęła, zobaczyła Gabriela stojącego w drzwiach. Człowieka, który dał jej prezent, o jakim nigdy nie śmiała marzyć. Który znalazł jej brata w domu publicznym w Meksyku, leczył go i chronił przez rok, nie mówiąc ani słowa. Podeszła do niego.
Nie wiedziała, co powiedzieć. Nie było słów, które mogłyby pomieścić to, co czuła. Zamiast tego podniosła rękę, dotknęła jego twarzy i pocałowała go. Ich pierwszy pocałunek nie był pocałunkiem układu.
Był pocałunkiem najgłębszej wdzięczności, uczucia, któremu nie mogła już zaprzeczać. – Spaliłbym dla ciebie cały świat – powiedział Gabriel. – Więc spalimy go razem – odpowiedziała Scarlett. Nie wiedziała, że Wiktor Crain zaczął ją podejrzewać po tamtym przyjęciu.
Nie wiedziała, że wysłał ludzi, by obserwowali ją przez tygodnie. Wiedziała natomiast, że trzy dni po ponownym zobaczeniu Ryana czarna furgonetka zajechała jej drogę w opustoszałej alejce. Nie miała czasu na reakcję. Szmatka nasączona chloroforem przycisnęła się do jej twarzy.
Kiedy Scarlett się obudziła, znalazła się przywiązana do metalowego krzesła w opuszczonym magazynie. Smród wilgoci i oleju palił ją w nosie. Wtedy usłyszała kroki i z ciemności wyłonił się Maxwell Crain. – Mój ojciec chce wiedzieć, co ukrywasz – powiedział.
– Zmieniłaś się zbyt bardzo od czasu przybycia do posiadłości. Żadna dziewczyna z Queens nie nosi się tak jak ty, chyba że gra w jakąś grę. Scarlett nie odpowiedziała. Maxwell kucnął na wysokości jej oczu.
– Mam sposoby, by zmusić kobiety do mówienia. Robiłem to wiele razy. Wyciągnął rękę i dotknął jej policzka. Scarlett napluła mu w twarz.
Maxwell cofnął się, wytarł twarz, a jego uśmiech zniknął. Uderzył ją tak mocno, że głowa odskoczyła jej na bok. Ale Scarlett nie płakała. Odwróciła się z powrotem do niego i uśmiechnęła przez zakrwawione usta.
Zniosła gorsze rzeczy. Maxwell stracił panowanie nad sobą. Chwycił ją za kołnierz i rozerwał go. Szarpała się, kopała go wolnymi nogami, ale on złapał ją za włosy i szarpnął głowę do tyłu.
– Upokorzyłaś mnie przed wszystkimi – syknął. – Za to zapłacisz. Łzy napłynęły do oczu Scarlett, nie z bólu czy strachu, ale z wściekłości, z bezradności, ze świadomości, że jest sama. Wtedy, gdy Maxwell zaczął podciągać jej sukienkę, rozległ się huk.
Drzwi magazynu wyważone z zawiasów. I tam w drzwiach, stojąc prosto z pistoletem w dłoni i szarymi oczami płonącymi furią, stał Gabriel Ashford. Nie kaleki król. Król odzyskujący swój tron krwią i ogniem.
– To niemożliwe! – wyszeptał Maxwell. – Nie możesz chodzić. Jesteś kaleką.
Gabriel wszedł do magazynu pewnym, władczym krokiem. Za nim stali Markus Cole i sześciu ludzi ubranych na czarno. – Zabieraj łapy od mojej żony – powiedział Gabriel. Jego głos był zimny jak lód.
Maxwell puścił Scarlett i zatoczył się do tyłu. Zaczął mamrotać, że to nieporozumienie, że jego ojciec to zlecił. – Obwiniasz ojca – powiedział Gabriel. – Ale czy twój ojciec kazał ci dotykać mojej żony?
Maxwell upadł na kolana i błagał. Gabriel spojrzał w dół na mężczyznę klęczącego u jego stóp. – Której ręki planowałeś użyć, by dotknąć mojej żony? Zanim Maxwell zdążył odpowiedzieć, Gabriel oddał jeden strzał w jego prawą dłoń.
Krzyk Maxwella odbił się echem, gdy upadł na podłogę, ściskając zmiażdżoną rękę. Gabriel przeszedł nad nim, jakby był gruzem. Podszedł do Scarlett, ukląkł i rozwiązał liny. Jego dłonie były delikatne, gdy luzował sznury, które wbiły się w jej nadgarstki.
Zdjął marynarkę i zarzucił ją na jej ramiona. – Jesteś ranna? – zapytał, a jego oczy omiatały jej ciało w poszukiwaniu obrażeń. – Jak mnie znalazłeś?
– Umieściłem urządzenie namierzające wewnątrz twojej obrączki od pierwszego dnia – odpowiedział Gabriel. – Nigdy nie pozwoliłem ci pójść nigdzie, nie wiedząc, gdzie jesteś. – Wiktor się dowie – powiedziała cicho Scarlett, gdy wsiedli do czekającego samochodu. – Dowie się, że możesz chodzić.
– Tak – kiwnął głową Gabriel. – Gra skończyła się dzisiaj. Mam wszystkie dowody, których potrzebuję. Za trzy dni w posiadłości odbędzie się wielkie przyjęcie.
Wszyscy moi wrogowie tam będą. To będzie noc, w której kaleki król wstanie i odzyska wszystko. – Będę przy tobie – powiedziała Scarlett, nie jako pytanie, ale jako pewność. Gabriel uśmiechnął się.
– Nie mógłbym tego zrobić bez ciebie. Jesteś moją królową. A król nigdy nie jest kompletny bez królowej u boku, gdy odzyskuje swój tron. Trzy dni później posiadłość Ashfordów była oświetlona jak pałac w nocy.
Luksusowe samochody płynęły brukowanym podjazdem. Wiktor Crain zorganizował wydarzenie oficjalnie, by przedstawić nową panią Ashford, choć wszyscy wiedzieli, że prawdziwym celem było potwierdzenie jego władzy. Scarlett stała przed lustrem w głębokiej karmazynowej sukni wieczorowej, koloru zaschniętej krwi. Wysoki dekolt ukrywał siniaki na gardle.
Długie rękawiczki ukrywały otarcia na nadgarstkach. Gabriel wszedł do pokoju i po raz ostatni usiadł na wózku, który był jego dobrowolnym więzieniem przez trzy lata. – Zapierasz dech w piersiach – powiedział. Scarlett pochyliła się i musnęła pocałunkiem jego usta.
– Będę tuż obok ciebie – powiedziała. – Spalimy to wszystko razem. Markus Cole wepchnął wózek Gabriela do wielkiej sali, gdzie setki gości sączyły szampana. Wiktor Crain stał na środku, jak jej prawdziwy pan.
Kiedy zobaczył Gabriela, podszedł z fałszywą troską. – Gabriel wygląda dziś silniej – powiedział. – Mam nadzieję, że przyjęcie nie będzie dla ciebie zbyt męczące. Gabriel odpowiedział swoim znajomym, przerywanym tonem, że Wiktor wykonał doskonałą robotę organizując wieczór.
Wiktor uśmiechnął się triumfalnie i ruszył dalej. Orkiestra zaczęła grać cichego walca. Pary wypłynęły na parkiet. Scarlett spojrzała w dół na Gabriela, a on spojrzał w górę na nią.
Dał jej najmniejsze kiwnięcie głową. Nadszedł czas. Scarlett wzięła głęboki oddech i postąpiła w stronę orkiestry. Zatrzymała się na środku wielkiej sali i podniosła głos wystarczająco głośno, by usłyszał ją cały pokój:
– Panie i panowie, chciałabym zaprosić mojego męża do tańca.
Na sali zapadła cisza. Orkiestra urwała w pół nuty. Wiktor Crain wydał z siebie ostry śmiech. – Pani Ashford musiała wypić za dużo szampana – powiedział głośno.
– Jej mąż nie może tańczyć. Scarlett nie spojrzała na Wiktora. Spojrzała prosto w oczy Gabriela i uśmiechnęła się uśmiechem, który rozumieli tylko oni dwoje. Gabriel odpowiedział własnym słabym uśmiechem, po czym położył obie dłonie na poręczach wózka i w śmiertelnej ciszy sali wstał.
Krzyk wyrwał się gdzieś z tłumu. Ktoś upuścił kieliszek szampana. Wiktor Crain zamarł. Jego wyraz twarzy zmienił się z zadowolonej satysfakcji w czyste przerażenie.
Gabriel Ashford stał prosto na środku sali. Poprawił mankiety z celowym spokojem, wygładził klapę marynarki, po czym ruszył w stronę Scarlett. – Wierzę, że grają walca – powiedział. Jego głos był głęboki i czysty, bez najmniejszego jąkania.
– Zatańcz ze mną, moja żono. Scarlett włożyła dłoń w jego dłoń i weszli na parkiet. Orkiestra, wyrywając się z szoku, zaczęła grać ponownie. Gabriel prowadził Scarlett z nieskazitelną gracją, obracali się pod oszołomionymi spojrzeniami setek gości.
Kiedy muzyka się skończyła, Gabriel zwrócił się twarzą do tłumu. – Markus, zamknij wszystkie drzwi. Drzwi zatrzasnęły się w całej posiadłości, a lojalni ludzie pojawili się przy każdym wyjściu z wyciągniętą bronią. – Trzy lata – zaczął Gabriel, a jego głos odbijał się echem.
– Trzy lata siedziałem na tym wózku i patrzyłem, jak rozrywacie moje imperium na strzępy, jak sępy żerujące na trupie. Trzy lata zapisywałem każdą zdradę, każdy układ, każdy spisek w tym czarnym notesie. Markus wystąpił naprzód i podał mu czarny oprawiony w skórę tom. – Wiktor Crain!
– wywołał Gabriel. – Człowiek, który podłożył bombę w moim samochodzie trzy lata temu. Człowiek, który spiskował z bratwą, by mnie obalić. Wiktor próbował uciec, ale dwóch ludzi Gabriela złapało go i zmusiło do klęknięcia na środku parkietu.
– James Sterling – kontynuował Gabriel. – Człowiek, który prał pieniądze na przewrót. – Senator Thomas Harrington – człowiek, który kazał FBI odwrócić wzrok po wybuchu. Jeden po drugim byli wywlekani i rzucani na podłogę obok Wiktora.
Gabriel stanął przed człowiekiem, który kiedyś był jego prawą ręką. – Zastanawiasz się, dlaczego nie zabiłem cię w chwili, gdy się dowiedziałem? Śmierć jest zbyt szybka. Chciałem, żebyś najpierw stracił wszystko.
Pieniądze, władzę, nazwisko. A potem życie. Gabriel odwrócił się do Scarlett. – Chcesz patrzeć?
Scarlett podeszła do boku męża i napotkała oczy Wiktora Crain. – To za każdego, kogo zniszczyłeś – powiedziała. – Za wybuch samochodu. Za trzy lata, które mój mąż przeżył na wózku.
I za to, co twój syn próbował mi zrobić w tym magazynie. Światła w sali zgasły. W ciemności rozległy się strzały. Jeden, dwa, trzy.
Kiedy światła wróciły, Wiktor Crain, James Sterling i senator Thomas Harrington leżeli nieruchomo na marmurowej podłodze, a ich krew rozlewała się jak ciemnoczerwone kwiaty na białym kamieniu. – Kaleki król nie żyje – oświadczył Gabriel. – Gabriel Ashford powrócił. A każdy, kto wciąż myśli o zdradzie, niech spojrzy na podłogę i zapamięta los tych, którzy byli przed wami.
Nikt nie śmiał oddychać. W śmiertelnej ciszy Gabriel przyciągnął Scarlett w ramiona i pocałował ją w przesiąkniętej krwią sali. Pocałunek zwycięstwa, miłości, powstania z popiołów. Po tej nocy nowojorski półświatek nigdy nie był taki sam.
Wiadomość o powrocie Gabriela Ashforda rozeszła się jak pożar. Ci, którzy kiedyś drwili z kalekiego króla, teraz drżeli na dźwięk jego imienia. Imperium było silniejsze niż kiedykolwiek. Maxwell Crain przeżył ranę dłoni, ale został wydalony z Nowego Jorku z ostrzeżeniem, że jeśli wróci, śmierć będzie najłagodniejszym losem.
Tydzień po przyjęciu Robert Hay poprosił o widzenie z córką. Scarlett patrzyła, jak człowiek, który sprowadził ją na ten świat, wchodzi ze spuszczoną głową i drżącymi ramionami. Błagał o wybaczenie, mówiąc, że nie miał wyboru. – Nie jesteś już moim ojcem – powiedziała Scarlett.
– Mój ojciec umarł w noc, w którą sprzedałeś Ryana handlarzom. Nie zabiję cię. Ale nigdy ci nie wybaczę. Robert Hay został wygnany z Nowego Jorku z sumą wystarczającą tylko na przeżycie.
Scarlett nigdy więcej go nie widziała. Trzy lata później, w wiosenny poranek, Scarlett stała w ogrodzie posiadłości Ashfordów, obserwując swoją trzyletnią córkę biegnącą po bujnym trawniku. Izabela Grace Ashford miała szare oczy ojca i czarne włosy matki. Gabriel podszedł do żony od tyłu i objął ją w talii.
– O czym myślisz? – zapytał. – O tym, jak daleko zaszłam – odpowiedziała. – Od niszczejącego mieszkania w Queens do tego miejsca.
Od dziewczyny sprzedanej jak własność do królowej imperium Ashfordów. Ryan miał teraz dwadzieścia sześć lat. Kończył ostatni rok studiów medycznych na pełnym stypendium, które Gabriel po cichu sfinansował. Miał zostać lekarzem, tak jak marzył, gdy był czternastoletnim chłopcem czytającym o gwiazdach.
– Czy kiedykolwiek żałujesz? – zapytała Scarlett. – Wszystkiego, co zrobiliśmy? Gabriel milczał przez chwilę.
– Żałuję tylko jednej rzeczy – powiedział. – Że nie znalazłem cię wcześniej. Scarlett odwróciła się, by spojrzeć na męża. Człowieka, który dał jej wszystko, o czym nigdy nie śmiała marzyć.
Sprawiedliwość, rodzinę, miłość i przyszłość, o której kiedyś wierzyła, że nigdy nie będzie do niej należeć. – Spaliłabym dla ciebie cały świat jeszcze raz, Gabrielu Ashford. – A ja zrobiłbym to samo dla ciebie, moja królowo.
Potem pocałował ją w wiosennym słońcu, podczas gdy śmiech Izabeli rozbrzmiewał w ogrodzie.
