„Paweł, same kwiaty będą kosztowały prawie 6000 złotych” – powiedziała Marta, patrząc na ekran laptopa, ale on już odwrócił się do okna, jakby ta kwota nic dla niego nie znaczyła. To była jedna z wielu faktur, które znalazła w pliku do wyjaśnienia, pliku, który czekał na nią od tygodni. Miała cierpliwość do tabel, cyfr i dokumentów, ale to, co zaczęła odkrywać, nie miało nic wspólnego z jej pracą. Paweł wczoraj mówił, że jedzie do Wrocławia pomóc Marcinowi przy przeprowadzce.
Ale wiadomości na jego telefonie, które przypadkiem zobaczyła, potwierdzały coś zupełnie innego – wyjazd do Sopotu. Marta wstała cicho, narzuciła sweter i poszła do kuchni, gdzie otworzyła laptopa i ponownie uruchomiła ten sam plik. Większość wiadomości dotyczyła rachunków domowych i przygotowań do urodzin, ale jedna z nich mówiła o niej jak o problemie do rozwiązania. Przez chwilę chciała do niego zadzwonić, ale zamiast tego wpisała do arkusza kolejne zdanie.
Każda zaliczka wychodziła z rachunku, do którego miała pełne uprawnienia. Łączna kwota zbliżała się do 50 000 złotych. Paweł przez trzy lata budował system, który pozwalał mu ukrywać dochody, wypłacać wspólne oszczędności i finansować życie, o którym Marta miała nigdy się nie dowiedzieć. Po kilku miesiącach zwiększył kwotę do 1200, a potem do 1800 złotych, a ona odkładała zakup nowego komputera do pracy.
Gdy Paweł wyszedł do biura, Marta wyjęła jego telefon i podłączyła go do ładowarki. Wpisała kombinację, której używali dawniej do domowych urządzeń. Wiadomości potwierdzały wyjazd do Sopotu, a każda zaliczka miała adres do wirtualnego biura. Miała już dość.
Kiedy na przyjęciu urodzinowym Paweł chodził od grupy do grupy, przyjmując gratulacje, Marta zadzwoniła do kierownika cateringu, potem do firmy obsługującej bar, potem do zespołu, potem do fotografa. Każdy potwierdzał, że zapłacił, ale nikt nie widział pieniędzy od Pawła. Helena, matka Pawła, podeszła do niej i powiedziała cicho: „Może powinnaś już wrócić do domu? ”.
Marta odpowiedziała, że pracuje z Pawłem od 20 minut, a on sam nie wykonał ani jednego telefonu do podwykonawców. Helena spojrzała na nią z niepokojem, ale Marta nie miała zamiaru milczeć. Powiedziała Pawłowi prosto w twarz: „To nie dawało ci prawa do ukrywania pieniędzy”. A on tylko odparł: „Nie będziesz mieszać się do mojej pracy i rozwodu”.
Ale Marta wiedziała już, że to nie koniec. Wzięła teczkę z dokumentami i wyszła. Tej nocy nie wróciła do wspólnego mieszkania. Helena zabrała ją do siebie na poznańskim Grunwaldzie.
Paweł napisał kilkanaście wiadomości, ale Marta nie odpowiedziała. Rano zadzwoniła do Anny, a potem do Grzegorza, który potwierdził, że Paweł nigdy nie wspomniał, że jedna z firm należy do niego. Marta złożyła wyjaśnienia i poprosiła o przeniesienie do innego działu. Kiedy weszła do sali mediacyjnej, Paweł zapytał: „Po co to wszystko?
”. A Marta odpowiedziała: „Przejdźmy do konkretów”. I wiedziała, że to dopiero początek.
