„Nie zaglądaj do sali jadalnej” – rzucił Silas, zanim zniknął za wahadłowymi drzwiami. Benet stała w kuchni Noctis, wciąż w kurtce dostawcy, mokra od deszczu, który lał bezlitośnie od godzin. Pieniądze od Silasa – pięć banknotów po dwadzieścia dolarów – wsunęła do wewnętrznej kieszeni, zawiązała fartuch na wilgotnej kurtce i podeszła do zlewu. Nie miała tu być.
To nie była jej kuchnia. Ale dług jej brata właśnie został przekazany do windykacji, a w aplikacji do dostaw nie było już żadnych zleceń. Kale, drugi kucharz, przesunął miskę o cal do przodu. W absolutnej ciszy Noctis tej nocy nawet najcichszy dźwięk niósł się jak grzmot.
Benet poczuła na sobie jego wzrok, ale Kale nie podszedł. Nikt nie podszedł. Aż do momentu, gdy Silas wrócił, zmierzył ją wzrokiem i powiedział: „Styl sycylijski. Masz dwadzieścia minut.
”
Benet podeszła do zbiornika z żywym homarem, włożyła rękę do środka i wyciągnęła jednego. „Mogę ją zrobić w dwadzieścia minut, jeśli kuchnia ma żywego homara i koniak” – powiedziała cicho. Silas uniósł brew. „Nauczyłaś się tego na Sycylii?
”
Nie odpowiedziała wprost. Ale wiedziała, że to jedyna szansa. Jedyna rzecz, którą trzymała zamkniętą do końca – przeszłość, której nigdy nikomu nie opowiedziała – właśnie miała zostać otwarta na oczach całej kuchni. Następnej nocy Silas dał jej stanowisko obok Kale’a.
Dwa palniki obok siebie, dwa ostrza na desce. Benet dodała łyżeczkę miodu do sosu, zamieszała, spróbowała. Kale kroił mięso z precyzją, każdy plasterek co do milimetra – bo zmarnowanie jednego oznaczało stratę czterystu dolarów. Siedział tam, gdzie stał, i obserwował ją kątem oka.
Trzeciej nocy znalazła coś, czego nie mogła zignorować. Przewody gazowe do pierwszych dwóch palników były czysto przecięte. Nie zerwane. Przecięte.
Ktoś wiedział dokładnie, gdzie ciąć. Benet stała nad tym przez chwilę, czując, jak serce bije jej w gardle. Potem podniosła wałek do ciasta – ten ciężki, z litego dębu, długi jak jej ramię – i położyła go obok swojego noża. Nie powiedziała nic.
Ale Kale zobaczył, że jego oczy przesunęły się od lewej do prawej, zanim odwrócił się do swojego stanowiska. Zanim zdążyła zareagować, do kuchni weszło dwóch policjantów. „Proszę pani” – powiedział jeden z nich, podchodząc wprost do niej. Benet zamarła.
Drugi oficer podszedł do Damena. „Pięć minut do serwisu” – powiedziała cicho, jakby to mogło cokolwiek zmienić. Nikt nie powiedział, o co chodzi. Ale Benet wiedziała.
Wiedziała, że ktoś ją wystawił. Wiedziała, że to nie był przypadek. Wiedziała, że Kale Maretti i Brin Corsetti mieli swoje układy, o których nikt nie mówił głośno – a dług wysokości stu pięćdziesięciu tysięcy dolarów u rodziny Wolkow został właśnie załatwiony w sposób, którego szczegółów nikt nie znał, oprócz nich. Benet spojrzała na policjanta, potem na Kale’a.
Kale odwrócił wzrok. Silas stał przy drzwiach, blady jak ściana. A ona zrozumiała, że to nie był konkurs. To była pułapka.
I właśnie w nią wpadła.
