Ewa przysięgała, że włożyła ją do teczki pod literą W. Do dziś nie wiem, co mnie wtedy zatrzymało. Przewertowałem teczkę od początku do końca. Paragrafy, zapisy, dopiski, poprawki, formułki pisane językiem, od którego oczy same chcą się zamknąć.
Nachyliłem się do niego. „Chcesz powiedzieć, że zamierzasz doprowadzić do tego, żeby cię wyrzucili? ” – zapytał. Na papierze mam być nieskazitelny aż do dnia, kiedy sam nie wytrzymam.
Pierwszy raz tego wieczoru uśmiechnąłem się tylko lekko, bardziej do siebie niż do niego. Przy innych mówił do mnie tonem trochę zbyt poufałym, trochę zbyt pobłażliwym. Potrafił pochwalić mnie tak, że brzmiało to jak przywołanie do porządku. On też to wiedział, bo pół godziny później wykorzystał dokładnie te same liczby jako własny argument.
Jej ojciec nigdy nie należał do ludzi, których łatwo nazwać wprost. Mówił chłodno, nawet jeśli nikt poza nim nie przywiązywał do tego wagi. Spakowała dwie torby, wsiadła do samochodu i pojechała do siostry pod Krakowem. On nigdy tego nie czytał do końca, prawda?
Pewnie uznał, że nie musi wracać do starych papierów. Usiedliśmy wtedy z Ewą przy kuchennym stole jak do czegoś zwyczajnego. Do tej pory byłem co najwyżej poprawny. A jednocześnie doprowadzić go do szału.
Nie do szału. Do zmęczenia tobą. „Chcę, żebyśmy z Tomkiem pojechali na dwa tygodnie do Wenecji. ” Papierowo nie było się do czego przyczepić.
Dość lekki, by nie dać mu powodu do wybuchu. Ewa wróciła do jedzenia, jakby sprawa była zamknięta. Do Wenecji polecieliśmy w piątek rano na początku czerwca. Od czasu do czasu delikatnie przypominaliśmy o swojej nieobecności.
Ewa stała w pokoju, oparta o framugę drzwi, już ubrana, gotowa do wyjścia. Ewa podeszła do mnie powoli. A potem wracamy do domu po swoje. Do Warszawy wróciliśmy w niedzielę wieczorem.
To było w nim zawsze najbardziej osobliwe, ta zdolność do nieruchomego przyjmowania ciosu, zanim przejdzie do kontrataku. Wziąłem wizytówkę do ręki i już wiedziałem, że coś właśnie się przesunęło. Do tej pory to była nasza cicha rozgrywka. Na pierwszym spotkaniu usiadła naprzeciwko mnie, otworzyła notes i od razu weszła w sedno.
Pomyślałem o tych wszystkich latach, o niedzielnych obiadach, o jego tonie, o mojej zaciśniętej szczęce w windzie, o kobiecie, która schodziła od stołu i wracała po 20 minutach z oczami zaczerwienionymi od powstrzymanych łez. Do biura przyjechałem z Renatą. To uruchamia prawo do rekompensaty w wysokości 7% udziałów. Patrzyłam, jak wychodzi do kuchni, żeby dojść do siebie, a ty nawet nie przerywasz rozmowy.
Ktoś przypomniał sobie stare zwolnienie, które do dziś śmierdziało osobistą zemstą. Kiedy w końcu weszła do salonu, oczy miała spokojne.
