Ewa siedziała na kanapie w salonie, wciąż w tym samym szlafroku, w którym spała ostatniej nocy. Przed nią na stole leżała koperta z listem od Rafała. Sama nie wiedziała, ile razy go przeczytała. Każde słowo brzmiało jak zdanie, które ktoś napisał za niego.
„Ewuś, myślę, że potrzebuję przestrzeni. Karolina jest dla mnie kimś ważnym. Przepraszam, ale to koniec.
