Za oknem gęstniał szary wiosenny zmierzch, gdy Natalia wjeżdżała na opustoszałe przedmieścia miasta, marząc tylko o tym, by jak najszybciej dotrzeć do domu. Ten dzień wyczerpał z niej wszystkie siły. Krążyła od jednego swojego salonu kosmetycznego do drugiego, rozwiązywała problemy, zagrzewała do pracy dziewczyny z obsługi i z życzliwym uśmiechem przekonywała kapryśne klientki, by wracały. Na jednym z nieoświetlonych zakrętów jej wzrok wyłowił z ciemności gwałtowny ruch.
Lekko przyhamowała. W słabym świetle latarni dwaj mężczyźni w dresach z furią okładali kogoś w łachmanach. Bezdomny rozpaczliwie próbował się bronić, ale to tylko bardziej nakręcało chuliganów. Serce Natalii waliło jak szalone.
Gdy zobaczyła, jak jeden z napastników unosi nogę w ciężkim bucie do druzgocącego ciosu, nie wahała się ani chwili. Gwałtownie skręciła kierownicę w prawo, kierując samochód prosto na nich, i wcisnęła hamulec. Auto zastygło, oślepiając chłopaków potężnym światłem reflektorów, a ona z furią nacisnęła klakson. Przenikliwy sygnał rozdarł ciszę ulicy.
„Wiać, gliny! ” – wrzasnął przerażony jeden z chuliganów i obaj czmychnęli w głąb ciemnej alejki. Natalia wyskoczyła z samochodu. Na czarnej, zaśmieconej ziemi leżał bezdomny, chrapliwie dysząc.
Jego kurtka była podarta, a w gęstej, skołtunionej brodzie lśniła ciemna krew. Pochyliła się nad nim. „Żyje pan? Da pan radę wstać?
” – zapytała. Mężczyzna z jękiem uniósł się na łokciach i spojrzał na nią wycieńczonym wzrokiem. „Dziękuję, paniusiu. Uratowałaś mi życie” – powiedział, a jego usta rozciągnęły się w zakrwawionym uśmiechu.
Potem jednak wskazał brudnym palcem gdzieś za jej plecy. Natalia odwróciła głowę i poczuła, jak krew w niej stygnie. Z ciemności alejki znów wyłoniły się te same sylwetki. Bandziory zorientowały się, że żadnej policji nie ma, a przed nimi stoi tylko przestraszona kobieta w drogim samochodzie.
W ręku jednego z nich złowrogo błyszczał długi kawał zbrojenia. Szli powoli, wyraźnie licząc nie tylko na dokończenie rozpoczętego, ale i na wzbogacenie się kosztem nowej ofiary. Panika niemal sparaliżowała Natalię, ale instynkt samozachowawczy okazał się silniejszy. Chwyciła brudnego włóczęgę za kurtkę i, napinając wszystkie mięśnie, dosłownie wciągnęła go do samochodu.
„Szybciej, do środka, żywo! ” – krzyknęła. Otworzyła tylne drzwi i, nie myśląc o czystej tapicerce, wepchnęła jęczącego mężczyznę do środka. Łowcy biegli już w ich stronę.
Natalia wskoczyła na siedzenie kierowcy i wcisnęła gaz do dechy. Koła z piskiem przemieliły asfalt, samochód ryknął i ruszył, zostawiając chuliganów w kłębach szarego dymu. Pędziła ciemną trasą, co jakiś czas zerkając w lusterko wsteczne na skulonego, brudnego nieznajomego. Serce wciąż biło jej z przerażenia.
Zjechała z trasy na bezludną drogę wiejską i po kilku minutach, szurając żwirem, wjechała na podwórko podmiejskiej rezydencji. Zamknęła bramę pilotem i wyłączyła silnik, ale przez kilka minut siedziała w ciszy. Narastająca nieufność wobec przypadkowego pasażera krępowała ją jak niewola. Po co przywlokła do swojego samotnego gniazda człowieka, od którego śmierdziało ulicą i nieszczęściem?
Z drugiej strony zostawienie go gdzieś na ulicy było niemożliwe – wycieńczony i pobity po prostu zamarzłby w kwietniową noc pod najbliższym płotem. Wzięła głęboki oddech, wysiadła z auta i otworzyła tylne drzwi. Nieznajomy z trudem wygramolił się na zewnątrz. Milczał, tylko z zagubieniem rozglądał się wokół.
„Chodźcie za mną. Na działce jest dobra, ciepła bania. Mój zmarły mąż ją budował. Przenocujecie tam, a rano zdecydujemy, co robić.
Do domu was nie wpuszczę. Mieszkam tu całkiem sama i, wybaczcie, boję się nieznajomych” – zakomenderowała Natalia. Mężczyzna potulnie powlókł się za swoją wybawicielką. Otworzyła drzwi bani, zapaliła światło i wskazała na ławę.
Gdy on się rozglądał, poszła do domu po ubrania, które zostały po mężu. Kiedy wróciła, włóczęga posłusznie siedział na ławie. Położyła ubrania na stole przed nim. „Umyjecie się, przebierzecie w czyste” – powiedziała sucho.
Mężczyzna podniósł na nią wzrok i po raz pierwszy o coś zapytał. „Gospodyni, a dałoby radę napalić w bani? Widzę, że drewno jest suche. Chciałbym się umyć, zagrzać” – poprosił.
Natalia zawahała się na sekundę, patrząc na jego żałosny wygląd. „A poradzicie sobie sami? ” – zapytała z powątpiewaniem. Na ustach włóczęgi przemknął słaby uśmiech, a w głosie pojawiła się dziwna, pewna siebie chrypka.
„Obrażasz, gospodyni. ”
Cofnęła się do drzwi i odwróciła. „No dobrze, tylko nie za bardzo, żebyście się, nie daj Boże, nie zaczadzili. I jeszcze jedno.
Do domu nie dobijajcie się, jeśli nie chcecie kłopotów. Mam wszystko na alarmie. Policja przyjedzie szybko. Siedźcie tu cicho do rana.
Załatwiajcie swoje sprawy z kąpielą i nie hałasujcie” – powiedziała, marszcząc surowo brwi. Rano Natalia zerwała się wcześnie. Całą noc męczyły ją niejasne sny, więc gdy tylko wstała, od razu podeszła do okna. Na działce panowała cisza.
Nad kominem bani unosił się lekki dymek, a na poręczy werandy suszyły się wyprane ubrania. Odetchnęła z ulgą. Nocny gość nie wzniecił pożaru i nie uciekł, zabierając cokolwiek ze sobą. Przygotowawszy śniadanie i szykując się do pracy, włożyła talerze z jedzeniem do torby i wyszła na zewnątrz.
Ostrożnie popchnęła drzwi do bani i zajrzała, gotowa zobaczyć wszystko. W przedpokoju panował porządek. Na ławie przy stole siedział mężczyzna. Natalia mimowolnie mrugnęła, próbując odnaleźć w jego wyglądzie cechy wczorajszego nieszczęsnego włóczęgi.
Przed nią siedział odmieniony człowiek. Proste ubrania jej zmarłego męża leżały na nim workowato z powodu chudości, ale czysto umyte i starannie przycięte broda oraz włosy całkowicie odmieniły jego twarz. Mężczyzna spokojnie i w milczeniu patrzył na wchodzącą gospodynię, jakby czekał na jej reakcję. „Dzień dobry” – powiedziała z zakłopotaniem, kładąc torbę na stole i zaczynając odruchowo wyjmować talerze.
„Was po prostu nie poznać, a przecież nawet nie przedstawiliśmy się wczoraj. Jestem Natasza. Jak macie na imię? Macie gdzie iść?
Krewni, gdzie mieszkacie? Jeśli w mieście, to was podrzucę. ”
Mężczyzna smutno uśmiechnął się pod nosem. W jego oczach przemknął cień.
Nie był zbyt rozmowny. „Nie pamiętam swojego imienia. Pewnie jakieś problemy z głową. Nasi na ulicy nazywali mnie Leszym za dziki wygląd.
Śmiali się, że wylazłem spod ziemi, z lasu wyszedłem. ”
Natalia popytała jeszcze i z jego chaotycznych odpowiedzi zrozumiała, że ten nieszczęśnik niewiele pamięta o swojej przeszłości i słabo orientuje się w teraźniejszości. Nie wiedział, jak znalazł się na ulicy, a jego domem była podziemna ciepłociąg. Zamyślona przygryzła wargę.
Przydomek wydał jej się nieodpowiedni dla teraz w miarę schludnego człowieka. „Leszy, Leszek? No nie, niech będzie, że będę nazywać was Aleksiejem, przynajmniej dopóki tu jesteście. Wy zjedzcie śniadanie.
A ja poczekam, potem zawiozę was do miasta” – zdecydowanie pokiwała głową. Mężczyzna zaczął posłusznie jeść, czasem zerkając w okno. „Patrzę, że u pani na podwórku dawno nie było sprzątane. Zauważyłem, że brama skrzypi.
Płot całkiem wyblakł, a ten mostek nad strumieniem prawie się rozpadł. Doprowadziłbym to wszystko do porządku, jeśli pozwolicie. Wy mi dobro, ja wam dobro” – zaproponował. Natalia spojrzała przez zamgloną szybę na podwórko i zamyśliła się.
A przecież włóczęga ma rację. Po śmierci męża działka stopniowo popadała w ruinę. Jej samej z powodu ciągłego zabiegania w salonach wiecznie nie starczało czasu na zagospodarowanie domu i terenu wokół niego. A ten przypadkowy gość, mimo swojej małomówności, wydaje się oferować pomoc z czystego serca.
„Dobrze, Aleksieju, spróbujmy. Ale od razu ostrzegam, dom będzie zamknięty i podłączony do alarmu. Poza teren bramy również nie trzeba wychodzić. I proszę mieć na uwadze, że kamery monitoringu rejestrują absolutnie wszystko.
Mogę obserwować was z telefonu” – powiedziała, starając się nadać głosowi surowości, jak często robiła to podczas negocjacji. Aleksiej spokojnie wysłuchał jej warunków i tylko ze zrozumieniem skinął głową. „Wszystko sprawiedliwie, gospodyni. Przekraczać granic nie będę.
Od czego zacząć? ”
Natalia poprowadziła go do przybudówki, gdzie przechowywano narzędzia ogrodowe, i wręczyła miotłę oraz grabie. „Zamiatajcie na razie i spróbujcie policzyć, ile i czego potrzeba, żeby oczyścić i pomalować ogrodzenie oraz bramę. Wieczorem wrócę i omówimy wasz kosztorys.
”
„Zgoda. Dobrego dnia, Nataszo” – uprzejmie odpowiedział mężczyzna i machnął ręką. Martwiąc się, jak tam gość, Natalia wróciła do domu wcześniej. Wysiadając z samochodu, stanęła, opierając ręce pod boki.
Działka wyraźnie się odmieniła. Zeszłoroczne wyschnięte liście zostały zebrane w worki. Ścieżki okazały się starannie wyczyszczone, a płot dokładnie przygotowany do malowania. Aleksiej czekał na nią na werandzie bani, zmęczony, opierając się o poręcz.
„Dobry wieczór, Natalio! ” – wyprostował się i schodząc z werandy, skierował się do gospodyni. „Obejrzałem wasz mostek przez strumień. Można go wyremontować.
Staw znów ożyje. ”
Natalia sceptycznie wygięła brew, otulając się płaszczem. „Aleksieju, to nie tylko deski przybić. Tam jest sztuczne koryto, zamknięty system.
Wszystko zgniło. Potrzebne są materiały, narzędzia, potrzebny cement, rury plastikowe, złączki i prosta spawarka” – wymieniła. „Spokojnie. Konstrukcję mostu trzeba wzmocnić.
Ja wam wszystko napiszę. Ile czego” – odpowiedział mężczyzna. Natalia wyniosła z domu grubą teczkę i podała Aleksiejowi wydrukowane kartki. „Wy jakieś głupoty mówicie.
Oto kosztorys, który niedawno przesłała mi firma zajmująca się zagospodarowaniem. Suma jest odczuwalna. No cóż, poradzić. Tu potrzebni są drodzy profesjonaliści.
Aleksieju, jesteście pewni, że wiecie, w co się pakujecie? ”
Mężczyzna pobieżnie przekartkował papiery, a na jego ustach pojawił się pewny uśmiech. „Ci profesjonaliści zawyżyli zakres prac trzykrotnie. Konstrukcja jest typowa.
Trzeba po prostu wylać nową poduszkę pod lewobrzeżną podporę. Tam nastąpiło przesunięcie gruntu. Belki przęsła są mocne. Wystarczy wzmocnić je żebrami sztywności.
A dla koryta zrobimy piaskową poduszkę pod hydroizolację, żeby rury zimą nie wypchnęło przez przemarzanie gruntu. Dam radę. ”
Natalia zastygła. Złożone, mało zrozumiałe sformułowania wypływały z jego ust tak naturalnie, jakby całe życie tylko o tym mówił.
W jej duszy poruszyła się zdumiona ciekawość. „Posłuchajcie, skąd wam to wszystko wiadomo? Jesteście budowlańcem? ” – zapytała.
Aleksiej z zakłopotaniem zamilkł. Jego wzrok na moment stał się przestraszony. Z siłą potarł skronie, na próżno próbując złapać uciekającą myśl. „Nie mogę sobie przypomnieć.
Wewnątrz głucha ściana. Po prostu patrzę na ten most i w głowie same wyłaniają się obliczenia. Wiem, jak trzeba robić, i tyle. Pozwólcie spróbować.
Przynajmniej materiały będą kosztować was znacznie mniej niż oferta firmy” – odpowiedział z goryczą. Kolejne dwa dni minęły w zabieganiu. Natalia kupiła wszystko z listy Aleksieja, włączając spawarkę. Wieczorami, wracając, zastawała mężczyznę przy pracy.
Podwórko rozświetlały błyski spawania. Tu i tam piętrzyły się zdemontowane części konstrukcji i zastygał świeży beton. Aleksiej pracował szybko i starannie. Trzeciego dnia Natalia wróciła z teatru, dokąd w końcu wybrała się z przyjaciółkami.
Był ciepły wieczór, a ona miała na sobie luksusową, lejącą suknię wieczorową, podkreślającą sylwetkę. Z powodu wiecznych trosk o biznes prawie zapomniała, jak to jest być po prostu piękną kobietą. Przy sztucznym stawie, zbierając narzędzia, stał Aleksiej. Słysząc wjeżdżający na podwórko samochód, odwrócił się, a kiedy kobieta wysiadła, zastygł w niemym zachwycie.
Odczytała w jego oczarowanym spojrzeniu szczere uznanie dla jej piękna. Natalia nagle złapała się na myśli, że po raz pierwszy od wielu lat czuje się kobietą, a nie twardą business woman, której się boją i którą szanują. Przeszła kilka metrów niczym po wybiegu, wewnętrznie ciesząc się z jego otwartych z zachwytu ust, i sama zastygła ze zdziwienia. Kiedyś zniszczony mostek teraz wyglądał jak obrazek z czasopisma.
Poczerniałe deski ustąpiły miejsca jasnej modrzewinie, a poręcze były zespawane i lśniły świeżą farbą. Koryto stawu lśniło starannie ułożoną drobną mozaiką. Aleksiej podszedł do zaworu odcinającego i nagle, żartobliwie unosząc wyimaginowany kapelusz, szeroko się uśmiechnął. „Uwaga!
Gospodyni, odbierajcie obiekt. Uruchamiam system hydrauliczny” – ogłosił z uroczystą pompą. Mężczyzna z wysiłkiem przekręcił kran. Ze schowanej rury wystrzelił strumień wody i z wesołym szmerem popędził korytem, wypełniając czaszę stawu.
„Teraz i wy macie swój mały Peterhof” – powiedział, a w jego głosie zabrzmiały psotne nuty. Natalia podeszła bliżej, patrząc na fale biegnące po tafli wody. Wewnątrz niej poruszyło się dziwne uczucie. Ten człowiek okazał się niesamowitym fenomenem.
Oprócz tego, że był czysty i uprzejmy, posiadał zdumiewający intelekt. W ogóle nie spodziewała się, że włóczęga będzie w stanie wykonać taką pracę, gdzie trzeba było wymienić stary inżynieryjny system hydrauliczny i obliczyć obciążenie wszystkich elementów konstrukcji. W jej duszy krzepło przekonanie: Aleksiej ze swoją tajemniczą przeszłością nie był taki prosty. Natasza przeniosła wzrok na masywną bramę wjazdową, która przy każdym ruchu wciąż wydawała męczący, irytujący zgrzyt, i zwróciła się do swojego pomocnika.
„Aleksieju, jesteście po prostu świetni. Skoro tak świetnie wszystko wam wychodzi, zdecyduję się powierzyć wam również bramę. Jutro wyjadę do pracy i będziecie mogli spokojnie nad nią popracować. Poradzicie sobie?
” – szczerze się uśmiechnęła. Mężczyzna spojrzał na nią swoim jasnym wzrokiem i poważnie skinął głową. Natalia wróciła do domu, kompletnie rozbita. Ostatnie kilka dni zmieniły się dla niej w istny koszmar, a troski o biznes przygniotły ją ciężkim brzemieniem.
Wszystko zaczęło się od tego, że w mediach społecznościowych pojawiła się masa negatywnych opinii o jej salonach kosmetycznych. Natalia wyraźnie rozumiała, że ktoś z konkurencji celowo próbuje ją wygryźć, bezczelnie szkalując jej imię przed klientami, ale prawdziwy cios czekał przodu. Niespodziewanie zadzwoniła administratorka salonu w centrum, najbardziej dochodowego punktu, i ze łzami w oczach poinformowała, że przychodził wynajmujący i zażądał wyprowadzki. Natasza natychmiast wybrała numer właściciela lokalu, a ten po długich wypytaniach wymienił nazwisko wpływowej urzędniczki miejskiej, która osobiście wywarła na niego nacisk.
Natalia dodzwoniła się do administracji i, z trudem powstrzymując gniew, odezwała się:
„Na jakiej podstawie wywieracie nacisk na mojego wynajmującego? ”
Porozmawiać z samą urzędniczką nie udało się. W jej imieniu chłodnym tonem odpowiedziała sekretarka. „Nie jesteśmy świadomi waszych sporów.
Zapisujcie się na wizytę i wyjaśniajcie wszystko osobiście u szefowej. ”
Natalia zapisała się na wizytę, ale zanim nadszedł wyznaczony dzień, przyszła nowa wieść. Miasto zrywa umowę najmu lokalu pod drugi salon i ma tylko miesiąc, żeby się wyprowadzić. Wieczorem siedziała na werandzie, bezcelowo patrząc w filiżankę z wystygłą herbatą.
Nie miała z kim podzielić się tym nieszczęściem. Po śmierci męża została całkiem sama na tym wielkim świecie. Aleksij cicho podszedł od strony ogrodu i, postawszy chwilę, przerwał ciszę. „Gospodyni, twarz nie wasza.
Czyżbym bramę krzywo pomalował? ” – zapytał. Natalia smutno uśmiechnęła się, czując, jak od tego skromnego żartu do gardła podchodzi jej gula. Samotność przygniatała tak mocno, że nie wytrzymała i, gryząc wargi od napływających łez, zaczęła mówić:
„Gdyby chodziło o bramę, Alosza, mnie po prostu niszczą.
Wyżywają z własnych salonów, które budowałam latami. Przecież tam jest całe moje życie. Ogromny zespół. Dziewczyny stylistki brwi, stylistki rzęs, manikiur i pediki, dziewczyna od depilacji.
Wszystkie mają rodziny, dzieci, a gabinety masażu antycellulitowego? Przecież zakupiłam tam drogi importowany sprzęt do depilacji laserowej, odmładzania skóry i usuwania przebarwień. I gdzie ja mam teraz przenieść ten skomplikowany sprzęt? Ludzie przecież do nas przywykli.
W 80% to stali klienci, którzy chodzą latami. Jeśli teraz wyprowadzimy się w nieznane, to ogromne straty, jeśli nie powiedzieć krach. Jutro wizyta w administracji miasta. Nic dobrego się nie spodziewam” – powstrzymując wzdych, zakończyła.
Aleksiej słuchał w milczeniu. „Pojadę z panią. Pojadę w charakterze wsparcia. Samej lepiej nie pchać się do tego osiniego gniazda” – powiedział cicho, ale ważnie.
Natalia podniosła na niego oczy i wewnątrz niej nagle rozlało się niezwykłe, ciepłe uczucie bezpieczeństwa. Tak bardzo chciała teraz oprzeć się o silne ramię. Spojrzała na jego spokojną męską twarz i cicho odpowiedziała:
„Wiecie, Aleksieju, a przecież macie rację. Samej nie ma tam czego szukać.
Ci urzędnicy znów zobaczą, że przyszła kobieta, żeby bronić swoich praw, i znów będą kręcić nosami. A z wami nie jest mi tak strasznie. Pojedziemy razem. Niech widzą, że za mną też ktoś stoi.
”
Rano przyjechali pod szary, monumentalny budynek administracji miejskiej. Natasza przez całą drogę denerwowała się, a Aleksiej siedział obok na siedzeniu pasażera – spokojny, skupiony. Gęsta broda z lekką siwizną i krótko przystrzyżone włosy sprawiały, że wyglądał jak surowy profesor lub pewny siebie kierownik. I ten spokój w końcu mimowolnie udzielił się Nataszy.
W gabinecie naczelnika wydziału gospodarki nieruchomościami za masywnym stołem siedziała kobieta w garsonce. Natalia z progu, nie czekając na zaproszenie do zajęcia miejsca, twardo powiedziała:
„Anno Nikołajewno, wynajmujący powołuje się na wasze polecenia zerwania umowy z moją firmą. Dlaczego wywieracie nacisk na wynajmujących? Dlaczego niszczycie mój biznes?
”
Urzędniczka powoli podniosła głowę. Na jej zadbanej twarzy pojawił się protekcjonalny uśmiech. Odchyliła się na oparcie fotela i fałszywie westchnęła. „Natalio Wasiliewno, rynek wymaga konkurencji, a pani go zagarnęła.
Nie dopuszcza pani nowych, bardziej utalentowanych przedsiębiorców. ”
„Nie jestem monopolistką. Na rynku są dziesiątki innych salonów” – oburzona odparła Natalia. Rzuciła przelotne spojrzenie na złocistą tabliczkę na stole urzędniczki z nazwiskiem Pistoletkina i w jej głowie natychmiast wszystko się ułożyło.
Natalia przypomniała sobie niedawne otwarcie nowego studia w centrum z niedorzecznym logo kowbojki i, podchodząc bliżej stołu, gniewnie zmrużyła oczy. „Więc wy po prostu czyścicie miejsce na rynku dla biznesu swojej córki. Torujecie jej drogę, używając swojego stanowiska. A wiecie, czym to śmierdzi?
”
Pistoletkina zmarszczyła się. Jej syte policzki z oburzeniem zadrżały. Głośno podniosła się ze swojego fotela, błyskając oczami. „Będziecie mi grozić?
Szybko zostaniecie wyrzuceni z gabinetu. ”
Wtedy do rozmowy spokojnie i ważnie wtrącił się Aleksiej, występując zza pleców Natalii. „Ostrożniej, paniusiu, jesteście na stanowisku. Warto byłoby ostudzić emocje, bo kary za nadużycie władzy służbowej nikt nie odwoływał.
”
Pistoletkina gwałtownie odwróciła się do niego, wykrzywiając usta w pogardliwym uśmiechu. „A wy tu u nas jeszcze kto? Prawnik, ochroniarz? ”
Urzędniczka wpatrywała się w mężczyznę, wydymając wargę, jakby czekając na odpowiedź.
Upłynęło kilka długich, dźwięczących sekund i na oczach twarz urzędniczki wyciągnęła się w przestraszonym zdumieniu, a cała jej buta natychmiast wyparowała. „Dierżawin” – mimowolnie, ledwo słyszalnie, przerażonym szeptem wyrwało się z jej ust. Natalia oszołomiona przeniosła wzrok na Aleksieja. Po tej nagłej panice w oczach aroganckiej kobiety domyśliła się, że absolutnie dokładnie się znają.
Właścicielka sieci salonów wyczekująco spojrzała na swojego towarzysza, ale Aleksiej tylko lekko zmarszczył brwi, patrząc na drżącą urzędniczkę z chłodnym zdumieniem. Mężczyzna wyraźnie jej nie poznawał. Rozumiejąc, że nic więcej od tej szefowej teraz nie uzyska, Natalia rzuciła:
„Ze mną te wasze bandyckie metody z lat 90 nie przejdą, pani Pistoletkina. Złożę na was skargę.
Chodźmy, Aleksieju. ”
Przedsiębiorczyni odwróciła się i zdecydowanie pociągnęła Aleksieja do wyjścia. Za nimi została stać blada jak ściana urzędniczka. Jej ręka sięgnęła po telefon.
Droga powrotna do rezydencji przebiegała w ciężkim, przygnębiającym milczeniu. Natalia skupiona prowadziła samochód, Aleksiej siedział obok, nieruchomo wpatrzony w jeden punkt. W połowie drogi do domu trasa poszła w górę i samochód wyjechał na nowy, majestatyczny most miejski, otwierający panoramę na rzekę. Aleksiej nagle pochylił się do przodu, wbijając wzrok w potężne pylony i przeplatanie stalowych lin.
Jego oddech stał się szybki, przerywany i cicho, z jakimś głuchym jękiem, powiedział:
„Tierżawin. ”
Natalia mimowolnie wzdrygnęła się i zerknęła na towarzysza. Ku jej głębokiemu wstrząsowi ten silny, krzepki mężczyzna nagle zaczął bezgłośnie płakać. Wielkie łzy toczyły się po jego wychudzonych policzkach, gubiąc się w gęstej brodzie, a szerokie ramiona drobno drżały.
Na nic nie reagował, ogarnięty jakimś swoim wewnętrznym, nagłym bólem. Natalia co chwila z niepokojem zerkała na niego. Mocniej zacisnęła kierownicę i, przejęta, zapytała:
„Aleksieju, co się stało? Źle ci?
Zatrzymać się. To wszystko przez stres od tej nieprzebitej urzędniczki. Mnie też mdli po rozmowie, ale już przywykłam obijać progi, a tobie musi być pierwszy raz. ”
Mężczyzna w odpowiedzi tylko przecząco pokręcił głową, niezdolny wydusić z siebie ani słowa.
Jego wzrok był przykuty do przepływających obok konstrukcji mostu, jakby widział przez beton i metal coś swojego, ukrytego przed cudzymi oczami. Kiedy koła samochodu głucho zaszeleściły na asfalcie już na drugim brzegu, Aleksiej w końcu odchylił się na oparcie siedzenia, zamknął oczy i powiedział:
„Przypomniałem sobie, Nataszo, przypomniałem sobie, kim jestem. Ten most zbudowałem ja. ”
Natalia o mały włos nie pomyliła pedałów z zaskoczenia.
W jej głowie natychmiast wzbił się wir myśli. Jak wszyscy w mieście, doskonale znała historię tej wielkiej budowy miejskiej, ciągnącej się przez kilka lat. Most wznosił trest Mostostroj, a kierował całym projektem genialny architekt Dierżawin. „Czekaj, ale jak to możliwe?
” – z zakłopotaniem zapytała Natalia, zmniejszając prędkość. Mężczyzna obrócił do niej swoją promienną i jednocześnie nieszczęśliwą twarz. Łzy wyschły i w jego przenikliwym spojrzeniu nie było już dawnej pustki. Płonęło w nich gorzkie uświadomienie.
„To ja, Nataszo. Dierżawin to moje prawdziwe nazwisko. Wiem. ”
Po powrocie do rezydencji Natalia wysłała Aleksieja do bani, żeby doszedł do siebie po przeżytym wstrząsie, a sama poszła do domu.
Z przejęciem otworzyła laptopa i przez słowa kluczowe „Dierżawin” i „most” dość szybko znalazła reportaże z otwarcia inżynieryjnego cudu. Przed nią na ekranie otworzyło się zdjęcie. Na tle nowiutkich pylonów mostu miejskiego stał postawny, gładko ogolony mężczyzna z pewnym spojrzeniem. Podobieństwo było uderzające.
Obróciła się na drzwi, nie wiedząc, jak postąpić. Żadnych wątpliwości nie pozostało. Jej przypadkowy bezdomny gość w rzeczywistości był architektem Dierżawinem Georgijem Aleksandrowiczem. Chwyciła laptopa, dobiegła do bani i z progu zatarabaniła.
„Georgiju, opowiedz mi wszystko, wszystko, co udało ci się przypomnieć. ”
Mężczyzna z widocznym napięciem potarł skronie, wpatrując się gdzieś w pustkę, i zaczął mówić chrapliwym od wzruszenia głosem. „Pamięć nie wróciła całkowicie, ale przypomniałem sobie co nieco. Mój bliski przyjaciel i młodszy partner w treście, Rudolf Krysewicz, zaprosił mnie, żeby uczcić udane zakończenie budowy.
Pamiętam, jak nalał mi koniaku, a dalej luka, ciemność. Ten łotr mnie otruł. Ocknąłem się już w jakimś ciemnym miejscu. Przetrzymywano mnie siłą.
Rudolf okresowo podsuwał mi jakieś papiery, zmuszał do podpisywania. Byłem jak we mgle. Nic nie kojarzyłem. Pamiętam, jak się złościł, a potem głosy i znów luka.
Pamiętam, jak wyłaziłem już skądś spod ziemi pośrodku gęstego lasu. Zupełnie nie rozumiałem, gdzie jestem i kim jestem. Pierwsze dni, a może tygodnie czy nawet miesiące w ogóle egzystowałem jak w malignie. Błąkałem się po drogach, żywiłem się byle czym.
Czasem litościwi ludzie dokarmiali mnie. Jakoś dotarłem do miasta, ale przyłączyłem się do miejscowych włóczęgów w ciepłociągu, którzy przezwali mnie Leszym. ”
Natalia słuchała go, wstrzymując oddech, i nie mogła uwierzyć w tę straszną opowieść. Ten szlachetny, godny człowiek został brutalnie podeptany, pozbawiony życia i imienia.
Kobieta zaczęła wpisywać w pasek wyszukiwania nazwisko Krysewicz i nazwę trestu i o mało nie zaniemówiła od cynizmu oficjalnej wersji. „Spójrzcie, Georgiju, tu napisano, że Krysewicz teraz kieruje Mostostrojem jednoosobowo, a wasze nagłe zniknięcie wyjaśnili tym, że słynny architekt po prostu zmęczył się zgiełkiem, wycofał się z interesów i wyjechał żyć do Indii, zgodnie z modnym teraz trendem downshiftingu” – powiedziała, wpatrując się w wątpliwe zdjęcia jakiegoś odlegle podobnego mężczyzny w białych lnianych ubraniach i z gęstą brodą, zrobione od tyłu na tle indyjskich świątyń, towarzyszące artykułowi. Ale kolejne kliknięcie myszką zmusiło Natalię do zaniemówienia z zaskoczenia. Na ekranie pojawiło się zdjęcie z niedawnego rautu towarzyskiego, gdzie Rudolf Krysewicz czule obejmował w talii panią Pistoletkinę.
„Georgiju, spójrzcie. Wiedzieliście, że wasz były partner biznesowy jest żonaty z tą żmiją z administracji? Teraz rozumiem, dlaczego tak się przestraszyła, widząc was w gabinecie” – wstrząśnięta wskazała palcem. Mężczyzna zmarszczył czoło.
„Nie pamiętam. Możliwe. ”
Spojrzał swojej wybawicielce w oczy. „Ale niewątpliwie byli blisko, a to oznaczało, że Pistoletkina już zapewne o wszystkim mu doniosła.
I Krysewicz jest teraz na pełnych obrotach. Nataszo, muszę pilnie odejść. Możecie poważnie ucierpieć przeze mnie. Muszę dotrzeć do wiernych przyjaciół.
”
„Potrzebujecie pieniędzy, Georgiju? Dużo, żeby wynająć dobrych adwokatów” – zapytała Natalia. Nie zastanawiając się ani przez sekundę, rzuciła się do domu do sejfu i wygrzebała stamtąd wszystkie gotówkowe pieniądze. Podała mu ciężką paczkę banknotów.
„Oddam wszystko co do grosza. Obiecuję” – powiedział mężczyzna, mocno ściskając jej dłoń. I już wkrótce opuścił rezydencję, zostawiając gospodynię sam na sam z niepokojącym oczekiwaniem nadchodzącej burzy. Cały wieczór Natalia nie mogła znaleźć sobie miejsca.
Wewnątrz pojawiło się bolesne uczucie straty, ale uspokajała się myślą: „Tak jest dla niego bezpieczniej. ”
Przeczucie nieszczęścia wkrótce się sprawdziło. Przy ogrodzeniu jej działki zastygło kilka imponujących samochodów z przyciemnianymi szybami. Wymagająco zadzwonił domofon.
Natalia nie chciała wpuszczać gości, ale ochrona zaczęła brutalnie kołysać skrzydłami bramy, grożąc wejściem siłą. Do ogrodzenia podszedł pan Krysewicz i uprzejmie poprosił o rozmowę, obiecując zostawić porządek. Otworzyła bramę. Krysewicz omiótł wzrokiem gospodynię domu i poważnie zaproponował:
„Natalio Wasiliewno, nie róbmy dramatu.
Wydajcie mi człowieczka. Wiem przecież, że ukrywa się u was. ”
Postanowiła udać głupią. „Kim wy w ogóle jesteście?
O kim wy mówicie? Żadnych człowieczków u mnie nie ma. Zatrudniłam zwykłego robotnika, mistrza do prac remontowych na działce. ”
Twarz Rudolfa w świetle latarni wydała się złowrogą maską.
„Nie kłamcie mi, Natalio Wasiliewno. Moja żona w administracji doskonale rozpoznała tego człowieka i jest mi bardzo potrzebny. Wydajcie go teraz, a ja was hojnie wynagrodzę. Jestem gotów zaproponować układ.
Wydajecie go mi, a w zamian wasze salony zostaną w spokoju. Pomyślcie o swoich ludziach, o biznesie. ”
Natalii stało się strasznie. Wszystko wewnątrz krzyczało o niebezpieczeństwie, ale jednocześnie w niej dzwoniła stalowa wytrwałość.
„Jego tu nie ma” – odpowiedziała, rozumiejąc, że zapieranie się jest bezcelowe. Na znak swojego szefa ochroniarze urządzili pobieżne przeszukanie na działce i w domu. Wkrótce jeden z nich wrócił i krótko rzucił szefowi:
„Czysto, ale w bani wyraźnie ktoś mieszkał przez ostatni tydzień. ”
„Gdzie on jest, Natalio Wasiliewno?
” – z groźną nutą w głosie wypowiedział bogacz. Zdradzenie Georgija było dla niej równoznaczne z utratą własnej godności. Natalia nagle uśmiechnęła się, patrząc na tego pewnego bezkarności człowieka. „Nie handluję ludźmi, Krysewiczu.
Jego tu nie ma. Odszedł i pomagać wam nie będę. ”
Twarz Rudolfa wykrzywiła się z wściekłego gniewu. Gwałtownie zbliżył się do niej i wycedził przez zęby:
„No cóż, bardzo szkoda.
Sami dokonaliście swojego wyboru. Osobiście zmiażdżę wasz mały światek. Po waszych salonach nie zostaną nawet nazwy. A kiedy wylądujecie na ulicy, zobaczymy, jak wtedy zaśpiewacie.
”
Ruszył do samochodu, machając na brygadzistę. Ten wrzasnął i wszyscy ochroniarze ruszyli do bramy. Kiedy terenówki zniknęły, Natalia tak i została stać na ganku. Jej kolana drobno drżały od przeżytego napięcia, ale w piersi żyła dumna pewność.
Wytrzymała i Georgija nie znajdą. Pierwszy czas po tym spotkaniu z gorylami Krysewicza Natalia żyła na niesamowitym emocjonalnym uniesieniu. Wspomnienia o własnej wytrwałości i o tym, że uratowała człowieka, ogrzewały serce. Ale stopniowo, tydzień po tygodniu, to grzejące uczucie radości zaczęło topnieć, ustępując miejsca głębokiemu, przygniatającemu przygnębieniu i nieuchronnej beznadziei.
Minęło kilka miesięcy. Obietnica Krysewicza spełniła się z przerażającą precyzją. Jej biznes rozsypał się jak domek z kart. Kontrole z urzędów szły jedna za drugą.
Salony zawieszały działalność. Jej skargi na samowolę ginęły. Konta blokowano. Wynajmujący, przestraszeni naciskiem z góry, zrywali jeden za drugim pozostałe umowy.
Właścicielka sieci salonów znalazła się na granicy całkowitego bankructwa. Banki jeden za drugim chłodno odmawiały kredytów i, żeby chociaż trochę pokryć rosnące długi i wypłacić mistrzyniom ostatnie pensje, musiała pójść na ostateczny krok – zastawić własny dom. Od Georgija nie było żadnych wieści – ani telefonu, ani krótkiej wiadomości. Czasami do głowy Natalii zakradały się straszne, czarne myśli.
Czyżby Krysewicz jednak go dopadł? Albo on po prostu zapomniał o tej, która go przygarnęła. Czasami chciało jej się wyć z głębokiej samotności i bezsilności. Pewnego szarego, deszczowego poranka Natalia smutno sprawdzała skrzynkę pocztową.
Wśród sterty rachunków i zawiadomień sądowych jej wzrok nagle zatrzymał się na grubej, nietypowej kopercie. Doszła do domu i w przedpokoju otworzyła ją. Wewnątrz znajdowało się oficjalne zaproszenie na wielką imprezę towarzyską, gdzie mieli zebrać się wszyscy śmietanka biznesu miejskiego i administracji. Na odwrocie kartki odręcznie było dopisane: „Proszę założyć tę samą suknię, w której wracałaś z teatru.
Masz błyszczeć. Twój przyjaciel. ”
Natalia zastygła pośrodku przedpokoju. Rytm jej serca przyspieszył.
Spojrzała w lustro. Ta sama suknia. W pamięci natychmiast ożył ten ciepły kwietniowy wieczór, uporządkowany ogród i zachwycony, oddany wzrok jej milczącego pomocnika przy odnowionym dekoracyjnym mostku. Pomyłki być nie mogło.
To był on. To był Georgi. Wszystko pamiętał, nie zapomniał jej. Weszła na górę do sypialni, otworzyła szafę i wyjęła drogą, lejącą tkaninę.
Patrząc na nią, Natalia po raz pierwszy od wielu miesięcy przygnębienia uśmiechnęła się. Niech jutro jej życie ostatecznie zamieni się w ruiny z powodu długów. Ale dzisiaj przyjęła to wyzwanie. Postanowiła zaszaleć po raz ostatni i pójść tam, gdzie wzywał ją jej obrońca.
Natalia wybrała numer swojej byłej pracownicy, bliskiej przyjaciółki, mistrzyni makijażu i fryzur. Ta przyjechała, przywożąc ze sobą całą walizkę profesjonalnych kosmetyków. Kilka godzin spędziły w niewesołych rozmowach, podczas gdy przyjaciółka czarowała nad twarzą i fryzurą Natalii, przywracając jej dawny blask i maskując ślady zmęczenia. Kiedy wszystko było gotowe, Natalia sięgnęła po torebkę, ale przyjaciółka miękko, lecz zdecydowanie przechwyciła jej rękę.
Tylko smutno się uśmiechnęła i pokręciła głową, doskonale rozumiejąc, w jakim desperackim położeniu znajduje się Natalia. W tym bezinteresownym kobiecym wsparciu było tyle ciepła, że Natalia ledwo powstrzymała łzy. Była właścicielka sieci salonów była gotowa na swoje ostatnie wyjście w świat. Natalia wysiadła z samochodu przed głównym wejściem do luksusowego kompleksu restauracyjnego, gdzie dzisiaj odbywał się główny raut towarzyski miasta.
Serce z przejęciem biło, ale wyprostowała ramiona, wysoko uniosła głowę i pewnym krokiem skierowała się w stronę masywnych drzwi. Przy wejściu surowy ochroniarz uprzejmie poprosił o pokazanie biletu. Natalia podała zaproszenie z emblematem trestu Mostostroj, wytłoczonym złotem na kartce. Sprawdził z listą i, z szacunkiem skłaniając głowę, zapraszającym gestem wskazał wejście.
Natalia weszła do ogromnej, zalanej światłem setek kryształowych żyrandoli sali. Muzyka przyjemnie pieściła słuch. Wokół przepływały damy w diamentach i mężczyźni w drogich garniturach. Natalia szła przez tłum, rozglądając się na boki.
Wewnątrz niej płonęła szalona nadzieja. Liczyła, że lada chwila zobaczy Georgija w pełnej krasie, mając nadzieję, że przez te miesiące całkowicie odzyskał swoje dobre imię i zaprosił ją tutaj, żeby świętować triumf. Ale zamiast drogiej sercu twarzy Natalia niespodziewanie natknęła się na zły, drwiący wzrok. Tuż przed nią, zagradzając drogę, stała urzędniczka Anna Pistoletkina w wymyślnej sukni z brokatu, a obok niej rozpieszczona młoda dziewczyna z polakierowanymi lokami.
„Patrzcie, jacy ludzie. Nieudaczniczka i bankrutka przypełzła na cudze święto życia” – głośno i jadowicie przeciągnęła Pistoletkina, lustrując Natalię od stóp do głów. Jej córka zaczęła pogardliwie chichotać, zakrywając usta dłonią. „Mamo, pewnie ona w domu nie ma co jeść.
Dlatego przyszła tutaj, żeby u taty na poczęstunek się załapać. ”
Do nich szedł już Rudolf Krysewicz, trzymając w rękach kieliszki z szampanem. Na jego wypielęgnowanej twarzy błąkał się triumfujący uśmiech. Zauważywszy, że wokół nich zaczynają gromadzić się reporterzy z kamerami telewizyjnymi, po gospodarsku objął żonę i córkę za ramiona, głośno zwracając się do prasy.
„Panowie dziennikarze, toast za dobrobyt mojej rodziny. Nasze biznesy rozkwitają. Wyznaczamy nowe standardy w tym mieście, a kto nie potrafi uczciwie konkurować, zostaje na poboczu życia” – z uśmiechem skinął w stronę Natalii. Była przedsiębiorczyni zasłoniła twarz dłonią, połykając łzy krzywdy.
Pan Krysewicz tymczasem z przyjemnością odwrócił się do obiektywu kamery telewizyjnej i z zapałem zaczął wychwalać trest oraz jego najbliższe perspektywy na tle bladej, bezbronnej Natalii. Stała pośrodku tej błyszczącej sali, nie wiedząc, gdzie ukryć się przed palącym, niesprawiedliwym upokorzeniem. Czyżby to była pułapka? Czyżby Georgi nie przyjechał?
W tym momencie przez salę przetoczył się pomruk zdumienia. Rozmowy ucichły, muzyka urwała się, a obiektywy wszystkich kamer nagle naraz odwróciły się w stronę głównego wejścia. Do sali pewnie wszedł postawny mężczyzna w smokingu. W przenikliwych oczach płonęła niezłomna siła.
To był Georgij Dierżawin. Nie zwracał uwagi na zastygły w zdumieniu tłum. Jego wzrok był skierowany tylko na Natalię stojącą w swojej luksusowej sukni wieczorowej. Georgij podszedł do niej.
Ciepło i czule objął ją za ramiona, osłaniając od wrogich spojrzeń. Natalia poczuła, jak otuliło ją zapomniane uczucie bezpieczeństwa. „Wybacz, że kazałem czekać, Nataszo. Obiecałem, że będziesz błyszczeć” – wypowiedział przybyły, a następnie odwrócił się do oszołomionego szokiem Rudolfa.
Twarz pana Krysewicza w ułamku sekundy stała się ziemisto szara, a kieliszki z szampanem wypadły z jego drżących dłoni i rozprysły się na kawałki. Pani Pistoletkina obok niego przestraszona czknęła, przykładając ręce do piersi. Georgi zrobił krok do przodu i zdecydowanym ruchem zabrał mikrofon z rąk zdezorientowanego reportera. Odwrócił się prosto do kamer telewizyjnych, które transmitowały wydarzenie w bezpośredniej transmisji.
„Dobry wieczór, szanowne panie i panowie. Jestem Dierżawin Georgi Aleksandrowicz, prawowity założyciel i właściciel trestu Mostostroj. Kilka lat temu mój tak zwany partner Rudolf Krysewicz dokonał podłego przestępstwa. Otruto mnie.
Siłą przetrzymywano jako zakładnika, żądając przepisania biznesu, a następnie, uznawszy mnie za martwego, zakopano w lesie. Przeżyłem i dzisiaj wróciłem, żeby zerwać maski z tego potwora i jego popleczników” – zaczął Georgi, a jego głos rozniósł się po ucichłej sali. W sali podniósł się ogłuszający szum. Dziennikarze kurczowo łapali każde słowo.
Operatorzy w zbliżeniu filmowali panikę na twarzach Krysewicza i jego żony. „Od śmierci uratowała mnie ta kobieta” – kontynuował Georgi, mocniej przyciskając do siebie Natalię. „Cały czas, kiedy odzyskiwałem swoją tożsamość, Rudolf i jego małżonka, urzędniczka administracji naszego miasta Anna Nikołajewna Pistoletkina, wykorzystując swoje stanowisko służbowe, planowo niszczyli biznes i życie mojej wybawicielki. Wyżywali ją z wynajmowanych lokali, urządzali nielegalne kontrole i doprowadzili do bankructwa w ramach zemsty za moje uratowanie.
”
„To kłamstwo, wszystko kłamstwo” – wybełkotała blada jak ściana Pistoletkina. W tym momencie podeszło do nich trzech mężczyzn w garniturach z skórzanymi teczkami – adwokaci pana Dierżawina. Jeden z nich głośno odczytał oficjalne dokumenty. „Panie Krysewiczu, pani Pistoletkina.
Przedstawiane są wam oficjalne pozwy o oszustwo na dużą skalę, usiłowanie zabójstwa i nadużycie władzy służbowej. Przez te miesiące przeprowadziliśmy niezależne ekspertyzy w pełni potwierdzające tożsamość Georgija Aleksandrowicza Dierżawina. ”
Śladem prawników do błyszczącej sali zdecydowanie weszli funkcjonariusze policji. Wstrząśnięta elita miasta w milczeniu ustępowała przed stróżami prawa.
Pod nieustającymi błyskami fleszy i w bezpośredniej transmisji telewizyjnej na nadgarstkach Krysewicza i jego aroganckiej małżonki z ciężkim kliknięciem zapięły się stalowe kajdanki. Policjanci poprowadzili aresztowanych do wyjścia. Zaryczana córka urzędniczki, jeszcze minutę temu udająca królową, została całkiem sama pośrodku sali. Minęło kilka miesięcy i zamieszanie wokół spraw sądowych w końcu ucichło.
Georgi całkowicie odzyskał kierownictwo w firmie budowlanej, krok po kroku zaprowadzając porządek w sprawach i odnawiając swoje uczciwe imię. Kiedy dotarł do swoich kont, pojechał do banku i całkowicie spłacił długi Natalii, zdejmując obciążenie z jej zastawionego domu. Ale na tym Dierżawin nie poprzestał. Pomógł odrodzić sieć salonów i zainwestował w rozszerzenie biznesu.
W nagrodę za swoje uratowanie Georgi wykupił je i zapisał na własność Natalii, czyniąc jej biznes prawdziwie niezależnym. Teraz lokale pod studia piękności przestały zależeć od kaprysów wynajmujących. Wszystkie przeżyte niepokoje oraz miesiące rozłąki i walki tylko zbliżyły ich do siebie. Ta przypadkowa, losowa spotkanie w chłodny kwietniowy wieczór stało się początkiem czegoś bardzo dużego i prawdziwego.
W jeden z ostatnich ciepłych dni babiego lata siedzieli na werandzie rezydencji. Na dole cicho i spokojnie szumiał strumień. Georgij miękko objął ukochaną, patrząc na wodę, i z uśmiechem powiedział:
„Słuchaj, Nataszo, a może ja ten mostek przebuduję, wzniosę tutaj nad strumieniem coś monumentalnego, triumfalnego na cześć naszego zwycięstwa nad wszystkimi nieprzyjaciółmi. W końcu projekt od samego Dierżawina.
”
Natalia wesoło zaśmiała się, układając się wygodniej w jego silnych objęciach, i żartobliwie pokręciła głową. „Zostaw wszystko tak, jak jest, Gosza. Niech ten prosty drewniany mostek przypomina nam o naszym pierwszym spotkaniu. Przecież wtedy nawet pomyśleć nie mogłam, że ten zręczny, pracowity człowieczek, którego przygarnęłam w bani, w przyszłości zostanie moim mężem.
”
Georgij cicho zaśmiał się, przyciskając ją do siebie jeszcze mocniej. Na sercu Natalii było niezwykle spokojnie, bo przed nimi czekało długie i prawdziwie szczęśliwe życie.
