W piątkowy wieczór wreszcie mieliśmy zostać sami. Mikołaj pojechał do babci, pizza stała na stole, a Patryk szukał serialu, który odkładaliśmy od tygodni. Wtedy zadzwonił jego telefon. – Odbierz – powiedziałam.
– Może mama chce powiedzieć Mikołajowi dobranoc. Patryk włączył głośnik. Głos Ewy brzmiał wyjątkowo pogodnie. – Otwórzcie bramę.
Barbara już skręciła w waszą ulicę. Powinni być za jakieś pięć minut. Znieruchomieliśmy. – Kto?
– No Barbara. Daleka rodzina od strony mojego ojca. Jedzie z Tadeuszem i Jakubem. Są w trasie od rana, biedni ledwo żyją.
Przyjeżdżają do was przenocować. – Mamo, pytałaś nas w ogóle? – Patryk usiadł prosto. – Och, nie przesadzaj.
Macie duży dom. Jedna noc nikomu nie zaszkodzi. Po co mają wydawać pieniądze na hotel? Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, rozłączyła się.
Od strony ulicy dobiegł klakson. Przed bramą stał duży samochód, cały w kurzu. Z auta wysiadła kobieta w jasnej kurtce, za nią mężczyzna z dwiema walizkami i nastolatek z telefonem w dłoni. – Nareszcie!
– zawołała Barbara. – Myśleliśmy, że ten GPS nas gdzieś wywiezie. Patryk próbował tłumaczyć, że zaszło nieporozumienie, ale Barbara tylko się uśmiechnęła. – Jak to nic nie powiedziała?
Ewa mówiła, że czekacie. Mówiła: „Jedźcie śmiało, miejsca mają od groma”. Tadeusz złapał się za plecy. – Ja już po tej trasie nie czuję kręgosłupa.
Było późno. Ludzie stali przed domem z walizkami. Zgodziłam się na jedną noc. Od razu poczułam, że to dopiero początek.
W przedpokoju Barbara spytała o kapcie, Jakub o hasło do WiFi, a Tadeusz zaczął wnosić kolejne torby – walizki, plecak, reklamówki z jedzeniem. Wyglądało to, jakby planowali się przeprowadzić. W kuchni Barbara otworzyła szafki bez pytania. – Gdzie macie garnki?
Tadeusz powinien coś ciepłego zjeść. Kupiliśmy parówki. – Możemy podgrzać wam pizzę – zaproponował Patryk. – Nie, nie, Tadeusz po pizzy ma zgagę.
Patrzyłam, jak wyciąga nasze rzeczy, i czułam, jak resztki spokojnego wieczoru rozpływają się między jej torbami. Wieczorem przyszła kolej na spanie. Barbara wskazała schody. – Ewa mówiła, że macie pokój dziecka na górze.
Jakub tam może spać. – To pokój Mikołaja. – No przecież go nie ma. – Nie ma, ale to nadal jego pokój.
Patrzyła na mnie, jakbym żartowała. Wtedy odezwał się Patryk. – Magda ma rację. Jakub może spać na kanapie.
Barbara zacisnęła usta, ale odpuściła. Pół godziny później rozdawaliśmy pościel, ręczniki i poduszki. Kiedy wreszcie zamknęliśmy drzwi sypialni, Patryk usiadł na brzegu łóżka. – Rano pojadą.
Obiecuję. Chciałam w to uwierzyć. Ale w przedpokoju stało podejrzanie dużo bagażu jak na jedną noc. W sobotę obudził mnie zapach smażonego boczku.
Spojrzałam na zegarek. Była wpół do ósmej. W dzień, kiedy mogłam wreszcie pospać. Barbara stała przy kuchence w kolorowym szlafroku.
Na patelni skwierczał boczek, na stole leżało pieczywo, wędlina i słoik kawy, którą Patryk dostał od znajomego. – Dzień dobry! – zawołała wesoło. – My już działamy.
Nie chcieliśmy was budzić. – Barbara, następnym razem zapytaj, zanim zaczniesz wyciągać rzeczy z lodówki. Odwróciła się powoli. – Magda, przecież jesteśmy rodziną.
Powiedziała to tak, jakbym zażądała opłaty za korzystanie z krzesła. Przy śniadaniu Tadeusz oznajmił, że jadą zwiedzać Wrocław, a wieczorem wrócą. – Tylko dajcie nam zapasowy klucz, żebyśmy nie dzwonili, jak wrócimy później. – Wrócicie?
– zamarłam. – Myślałam, że dzisiaj jedziecie dalej. Barbara parsknęła śmiechem. – Dzisiaj?
No gdzie? Możemy zostać trzy dni. Zrobiło się cicho. Nawet Jakub oderwał wzrok od telefonu.
– Trzy dni? – Patryk patrzył na nią z otwartymi ustami. – No do poniedziałku. Ewa powiedziała, że możecie nas ugościć do poniedziałku.
Mówiła, żebyśmy nie rezerwowali apartamentu. Po co wyrzucać tysiąc złotych, skoro rodzina ma taki dom? W jednej chwili wszystko stało się jasne. Ewa chciała zabłysnąć, pokazać, jak cudownie urządził się jej syn, jak zawsze pełny stół.
Tylko że za to przedstawienie mieliśmy zapłacić my – naszym spokojem, jedzeniem i domem. Zamiast krzyczeć, uśmiechnęłam się. – Skoro trzy dni, to jakoś damy radę. Patryk spojrzał na mnie uważnie.
Znał ten ton. Po śniadaniu, gdy Barbara pakowała się na wycieczkę, powiedziałam spokojnie:
– Tylko muszę was uprzedzić. Dzisiaj zaczynamy remont. Barbara odwróciła się powoli.
– Jaki remont? – Instalacja wodna przy łazience. Odkładaliśmy to od miesięcy, ale hydraulik miał wolny termin. Jak już znalazł okienko, szkoda odwoływać.
Patryk podchwycił natychmiast. Wrócił ze schowka z folią ochronną i zaczął tłumaczyć, że woda będzie zakręcona, a ścianę trzeba będzie kuć. – Będzie pył – dodał. – I hałas.
Router trzeba będzie odłączyć. Jakub jęknął, jakby właśnie odcięto mu dostęp do świata. – Na ile? – Godzinę, dwie, może pół dnia.
Barbara patrzyła to na mnie, to na Patryka. – A ile taki remont potrwa? – Jak dobrze pójdzie? – zastanowiłam się teatralnie.
– Jakieś trzy dni. Dokładnie tyle, ile mieli u nas zostać. W tej samej chwili zadzwonił dzwonek. Przed domem stał biały bus.
Hydraulik z pomocnikiem wnieśli narzędzia i wiertarkę. Po dziesięciu minutach Barbara przestała udawać, że to drobna niedogodność. Woda została zakręcona, w korytarzu pojawiły się kartony i wiadra, a wiertarka zawyła tak, że szyba zadrżała. Jakub jęczał z powodu internetu, Tadeusz krążył po domu, a Barbara zaglądała do łazienki, jakby liczyła na cud.
W końcu usiadła przy stole i otworzyła telefon. – Dobra, zobaczę jakieś apartamenty. – Tylko nie w centrum – mruknął Tadeusz. – Tam nas obedrą ze skóry.
Przewijali oferty. 380 za noc. 420 odpada. 350 też dużo.
Liczyli w pamięci, marszcząc czoło. – Trzy noce to prawie tysiąc – zirytowała się Barbara. – Dlatego przecież jechaliśmy do rodziny. Wtedy Patryk odstawił kubek.
– Przecież możecie pojechać do mamy. Ona mieszka we Wrocławiu. Barbara aż rozjaśniła się na twarzy. – No przecież!
Wybrała numer. Ewa odebrała po kilku sygnałach. – Ewo, słuchaj, mamy mały problem. Remont u Magdy, woda zakręcona, kurz, wiercenie.
Nie da się normalnie funkcjonować. To przyjedziemy do ciebie. Po drugiej stronie zapadła długa cisza. – Do mnie?
– zapytała w końcu Ewa. – No tak, na dwie noce. Dwa pokoje ci wystarczą. – Ale ja się nie przygotowałam.
– My też nie przygotowaliśmy się na remont. Ewa zaczęła mówić szybciej. – Nie mam świeżej pościeli. – To się zmieni.
– Lodówka prawie pusta. – Kupimy coś po drodze. – Kanapa jest niewygodna. – Ja mogę spać na kanapie – wtrącił się Tadeusz.
– Byle była łazienka. Barbara westchnęła. – Ewo, przecież sama mówiłaś, że rodzinie trzeba pomagać. To zdanie zawisło w powietrzu jak idealnie wymierzona odpowiedź.
Patryk już nie wytrzymał. – Mamo, to ty ich zaprosiłaś. Do nas. – Ja zaprosiłam ich do was!
– odparła szybko Ewa. – No właśnie. U nas jest remont. U ciebie nie.
Pół godziny później przedpokój znowu wyglądał jak przechowalnia bagażu. Tyle że tym razem cały ten dobytek jechał do Ewy. Kiedy samochód Barbary zniknął za rogiem, staliśmy z Patrykiem przy furtce w ciszy. Z domu dobiegało stukanie narzędzi.
– Oni naprawdę pojechali do mamy – powiedział. – Wygląda na to. Spojrzeliśmy na siebie i nagle oboje zaczęliśmy się śmiać. Z ulgi.
W tej samej chwili wiertarka zawyła tak, że szyba zadrżała. – Romantyczny weekend uratowany – pokiwał głową Patryk. – Wino, pizza i młot udarowy. Nie można mieć wszystkiego.
Hydraulik wyszedł z łazienki. – Panie Patryku, będzie trochę więcej roboty, niż myśleliśmy. To połączenie rzeczywiście było już kiepskie. – Czyli dobrze, że zaczęliśmy.
– Bardzo dobrze. Remont nie był żadnym przedstawieniem. Naprawdę trzeba było go zrobić. Dzień wcześniej pewnie znów powiedzielibyśmy sobie „za tydzień”.
A tak dzięki rodzinnej inwazji znaleźliśmy motywację. Około dwóch godzin później zadzwonił telefon Patryka. Spojrzał na ekran i uśmiechnął się. – Cześć mamo.
Głos Ewy był znacznie mniej pewny siebie niż w piątek. – Patryk, słuchaj. Ten remont naprawdę jest taki poważny? Patryk spojrzał w stronę łazienki, gdzie właśnie rozlegało się wiercenie.
– Dość poważny. A dlaczego pytasz? – Bo tutaj jest trochę ciasno. Barbara rozłożyła wszystko w salonie.
Tadeusz mówi, że potrzebuje dodatkowej poduszki. Jakub od pół godziny pyta o hasło do internetu. Z kuchni dobiegł jakiś głos. – Barbara właśnie pyta, co będzie na obiad – dodała Ewa ciszej.
– Mamo, przecież to rodzina. Sama mówiłaś, że rodzinie trzeba pomagać. Ewa milczała. – Bardzo śmieszne – powiedziała w końcu.
– A może jutro wrócą do was na ostatnią noc? – zapytała po chwili. – Nie, mamo. U nas dalej będzie remont.
W tle usłyszeliśmy Barbarę. – Ewo, masz może większy garnek? – Muszę kończyć – powiedziała Ewa. – Jasne.
Miłego weekendu. Rozłączył się. Przez chwilę staliśmy w kuchni bez słowa. – Miłego weekendu – powtórzyłam.
Wieczorem Ewa zadzwoniła jeszcze raz. Tym razem tylko poinformowała, że Barbara zrobiła kolację z tego, co znalazła, Tadeusz zajął najlepszy fotel, a Jakub zużył prawie cały internet w telefonie. Słuchałam i miałam przed oczami naszą kuchnię poprzedniego ranka. Otwarty słoik kawy.
Wyciągnięte jedzenie. Barbara mówiąca: „Przecież jesteśmy rodziną”. Nie czułam satysfakcji dlatego, że Ewa miała ciężki weekend. Bardziej dlatego, że po raz pierwszy sama zobaczyła, jak łatwo rozdaje się cudzy czas, cudzą przestrzeń i cudzy spokój.
Barbara z rodziną została u niej do poniedziałku. My przez ten czas naprawdę skończyliśmy najgorszą część remontu. Kilka dni później Ewa zadzwoniła z pytaniem, czy może wpaść po południu. Nie oznajmiła, że przyjedzie.
Zapytała. – Magda, będziecie w domu? Mogę przyjechać na kawę? – Jasne, przyjedź.
Od tamtej pory nigdy nie usłyszeliśmy, że ktoś właśnie skręca w naszą ulicę. Ewa najpierw dzwoniła, potem pytała, a dopiero później cokolwiek ustalała. Granice nie zawsze trzeba stawiać krzykiem. Czasem wystarczy pozwolić komuś przez chwilę ponieść konsekwencje własnej hojności, zwłaszcza jeśli ta hojność była rozdawana za cudzy rachunek.
A nasz remont naprawdę się przydał. Po trzech dniach mieliśmy nowe rury, spokojny dom i jedną zupełnie nową zasadę. Bez zaproszenia nikt już do nas nie przyjeżdżał.
