Iwona bez słowa wciągnęła do środka dużą skórzaną walizkę i rozejrzała się z miną osoby, która właśnie weszła do kiepsko urządzonego pensjonatu. Sama Iwona nigdy nie czekała, przynajmniej do zeszłego miesiąca. Poszła do łazienki, odkręciła wodę i długo patrzyła na swoje dłonie. Sieć salonów, którą budowała przez 15 lat, przestała do niej należeć.
Wojciech po cichu przeniósł kontrakty z dostawcami, markę i część klientów do nowej spółki. Ponad 20 lat wcześniej stał z Iwoną przed jej blokiem i prosił, żeby została jego żoną. A teraz? Iwona czuła, jak gorąco uderza jej do twarzy.
Dorota, jej siostra, zwykle siedziała wtedy w kuchni przy starej maszynie do szycia. Gotowe rzeczy składała w przezroczyste torby i przyklejała do nich karteczki z imionami klientek. Iwona myślała: „Jest mi dobrze tak jak jest”. Ale kiedy Wojciech zabrał jej firmę, Iwona poczuła, że musi wrócić do Doroty.
Dorota weszła do mieszkania z dwiema ciężkimi torbami. Jedną trzymała w prawej ręce, drugą przyciskała do biodra. Powiedziała do Iwony: „Zrób sobie chwilę przerwy”. Dorota nie wyglądała na osobę, która wraca do domu, by świętować czyjeś upokorzenie.
Iwona poczuła, że wreszcie zmusza siostrę do poważnej rozmowy, więc mówiła dalej. „Dorota, posłuchaj. Moja firma należy do Wojciecha. Wszystko, co budowałam, przepadło.
Nie mam nic. ” Dorota spojrzała na nią spokojnie. „Iwona, wiem. Ale ja też mam swoje życie.
Siedzisz w kuchni, przyważ zamki i czekasz, aż ktoś zadzwoni z kolejną spódnicą do zwężenia. To nie jest twoja firma. ” Iwona zacisnęła usta. „Dorota, ty mnie nie rozumiesz.
On mnie zdradził. Wszystko mi zabrał. ” Dorota odstawiła torby i usiadła. „Rozumiem.
Ale nie mogę ci pomóc, jeśli ciągle myślisz o tym, co było. Musisz zacząć od nowa. ” Iwona poczuła, że siostra mówi jej prawdę, ale boli. „Jadę do mamy” – powiedziała w końcu Iwona.
„Autobusem do dworca, potem pod miejskim. Wojciech ma dokumenty do skończenia. ” Dorota skinęła głową i wróciła do pokoju Kuby. Iwona odczekała kilkanaście minut, po czym poszła do kuchni.
„Zrób sobie chwilę przerwy” – powiedziała, wchodząc do salonu. Ale Dorota tylko pokręciła głową. „Nie, nie. Ja muszę dokończyć szycie.
” Iwona wiedziała, że Dorota rozumie, ile mąki trzeba do sernika i gdzie kupić tańsze guziki. Ale nie rozumiała, jak ciężko jest stracić wszystko. Iwona wróciła do pokoju Kuby i zamknęła za sobą drzwi. Potem podeszła do szafy i zaczęła wyjmować swoje rzeczy.
Nałożyła podkład, odrobinę różu i tusz do rzęs. Każde zdanie kierowała do Wojciecha, jakby przy stole siedzieli tylko we dwoje. „Nie myśl, że wygrałeś. Nie myśl, że zostawiłam to tak po prostu.
” Ale w głębi serca wiedziała, że Dorota ma rację. Nie miała też nikogo, kto byłby zobowiązany znów wyciągnąć do niej rękę. Dorota podniosła torby i poszła z nimi do kuchni. Iwona wróciła do pokoju i zamknęła drzwi.
Na dworze zaczynało się ściemniać. Iwona usiadła na łóżku i wzięła telefon. Przewinęła listę kontaktów, zatrzymała się na numerze Wojciecha. Ale nie zadzwoniła.
Zamiast tego wstała, otworzyła walizkę i zaczęła pakować swoje rzeczy. Tak, jakby chciała zostawić za sobą całą przeszłość. Potem usłyszała z kuchni głos Doroty: „Iwona, chodź coś zjeść”. Iwona zawahała się, ale w końcu wstała i poszła.
Usiadły naprzeciw siebie. Dorota podsunęła jej talerz zupy. Iwona wzięła łyżkę, ale nie jadła. Patrzyła na Dorotę, która cicho szyła przy maszynie.
I nagle poczuła, że to jest dom. Może nie jej dom, ale dom, do którego może wrócić. Iwona w końcu zjadła trochę zupy i wstała. „Dorota, dziękuję” – powiedziała cicho.
Dorota skinęła głową i uśmiechnęła się pierwszy raz tego wieczoru. Iwona wróciła do pokoju, zamknęła drzwi i położyła się na łóżku. Patrzyła w sufit i myślała o tym, co będzie dalej. Nie miała planu, ale po raz pierwszy od wielu dni czuła, że jest bezpieczna.
A to był początek czegoś nowego.
