Wracasz dziś wieczorem do Bostonu? – rzuciła z ironią, a ja poczułem, jakby ktoś wbił mi szpilkę w serce. To publiczne upokorzenie mogłoby doprowadzić mnie do łez, ale powstrzymałem się. Sięgnąłem do przodu i przyciągnąłem do siebie ciężką teczkę medyczną, po czym pochyliłem się lekko do przodu.
Miała trzydzieści lat, ale wciąż grała w te same manipulacyjne gry, które opanowała w gimnazjum. W końcu wszedł do pokoju. Powiedziała, że następny ruch należy do niego. Dokładnie osiemset pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Krake fizycznie potknął się do tyłu, a ja rzuciłem się do przodu, mówiąc, że aby zapłacić dziewięćdziesiąt tysięcy dolarów za wstęp, sfałszował formularze finansowe. Zapytałem, czy włamał się do systemu. Jego ruchy były niezwykle sztywne, jakby nagle postarzał się o dwadzieścia lat w pięć minut. Wyciągnął kawałek papieru, składany i ponownie składany tyle razy, że zagięcia były niewiarygodnie cienkie.
Szukałem zastępczego guzika do marynarki, a potem przywiozłem ją aż do Chicago. Zadzwoniłem więc do mojego osobistego zarządcy majątku. To była absolutnie oszałamiająca suma – milion osiemset tysięcy dolarów w czystej kwocie głównej, całkowicie pomijając dziesięciolecia utraconych odsetek składanych. Podszedłem o krok bliżej do miejsca, w którym siedział.
Rozpoznając dokładnie interfejs oprogramowania, z którego korzystałem, wiedziałem, że niezależnie od tego, jakie finansowe sekrety zostały pogrzebane, mój system miał zamiar brutalnie je wydobyć. Trafiają bezpośrednio do korporacji zarejestrowanej na Kajmanach, czując zimny, twardy węzeł niedowierzania w żołądku, kiedy przeczytałem nazwę powiązaną z offshore, kierowaną z powrotem do Stanów. Przygotowywałem się do ostatecznego, niszczycielskiego upadku. Zarezerwowałeś dwieście tysięcy dolarów na coś znacznie bardziej niebezpiecznego.
Podpisy były identyczne aż do ostatniego piksela. Pochyliłem się do przodu, a Blake podszedł do telewizora. Przeszedłem do następnej strony i wróciłem do ekranu z wykresem transakcji, mówiąc: wróć z nami do domu. Ludzie wchodzący do pokoju mogą to z tobą omówić.
Dwóch detektywów natychmiast do niego dotarło. Sawanna krzyknęła i rzuciła się do przodu, wołając: zabierz mnie do centrum transplantacji. Blake odpowiedział, że nie zabierze jej do centrum transplantacji. Jego ramiona gwałtownie opadły do przodu, a on zrobił mały, niepewny krok do przodu.
Kiedy w końcu ponownie otworzył oczy, były wypełnione gęstymi, ciężkimi łzami absolutnego, niekłamanego żalu, gdy zbliżał się do załamanego milionera. Odpowiedziałem gładko, wsuwając dokumenty do bezpiecznego folderu. Moja starsza asystentka szybko weszła do pokoju, a Patricia zarejestrowała jej głos w automatycznym systemie więziennym.
Zrobiła krok do przodu, a jej głos spadł do gorączkowego, drżącego szeptu.
