Do dziś łapie się na tym, że nadal żyję według jej zasad. Lepiej być kwadrans wcześniej i pomóc nakryć do stołu. Mały zestaw do robienia latawców, bo Kuba ostatnio opowiadał, że chciałby puszczać coś nad Wisłą. Dołożyłem się do wkładu własnego, kiedy bank kręcił nosem na dochody Patryka.
Dziadek Marian już chciał do mnie podbiec, ale Eliza złapała go za ramię. Kuba, wracaj do ogrodu. Boże, do dziś pamiętam ten wzrok. Odwróciłem się i powoli poszedłem do samochodu.
Droga do domu była jak przez mgłę. Siadałem w salonie i po kilku minutach przenosiłem się do ogrodu. A czasem miałem wrażenie, jakby wyszła tylko do sklepu. Rano zadzwoniłem do agentki nieruchomości.
Tak szybko, jakby człowiek nie dojrzewał do takich decyzji latami. Nie miałem siły tłumaczyć czegoś, czego sam jeszcze do końca nie rozumiałem. 70 000. 70 000 zł przez kilka lat.
Stałem przy oknie i patrzyłem na ogród Danuty, na jabłoń, którą sadziliśmy razem 20 lat wcześniej. To ona dzwoniła do Elizy pierwsza po każdej kłótni. Wszedłem do domu cicho, bo myślałem, że dzieci śpią i wtedy usłyszałem głos Patryka w kuchni. Jakbym siedział jedną nogą w grobie i tylko blokował dostęp do pieniędzy.
Do dziś pamiętam, co wtedy poczułem. Kiedy wróciłem wieczorem do pensjonatu, Bożena siedziała na tarasie i paliła papierosa. Powoli przyzwyczajałem się do ciszy, do szumu fal za oknem i do tego dziwnego uczucia, że nikt niczego ode mnie nie chce. Rano chodziłem z aparatem do portu, potem siadałem w kawiarni Karoliny albo pomagałem Bożenie przenosić skrzynki z warzywami do kuchni pensjonatu.
Aż do tamtego popołudnia. Wyszeptał mi do ucha. Patryk pochylił się do przodu. I szczerze mówiąc, jeśli pan nie wróci do normalności, może lepiej będzie ograniczyć kontakty.
Kuba zaczął płakać, kiedy wsadzali go do auta. Kilka razy brałem telefon do ręki. Któregoś ranka Bożena po prostu zapukała do mojego pokoju. Zaprowadziła mnie do małego domu kultury przy porcie.
Brakuje nam rąk do pomocy. Do dziś pamiętam pańskie lekcje o Katyniu. Siedziałem wieczorem w pokoju i czytałem te wiadomości jedna po drugiej, a potem ktoś wrzucił stare zdjęcie ze szkolnej akademii sprzed 20 lat. A tymczasem gdzieś po świecie chodzili ludzie, którzy nadal pamiętali moje słowa sprzed 20, 30 lat.
Przyzwyczaiłem się do nowego życia. Spakował rzeczy i wyjechał do Gdańska z jakąś kobietą z pracy. Nawet teraz wszystko wracało do niej. Odwróciłem wzrok do okna.
Tydzień wcześniej zadzwoniła do mnie Karolina, tak podekscytowana, że ledwo rozumiałem co mówi. Jeden z nich podszedł do mnie i mocno uścisnął mi rękę. Kuba biegł prosto do mnie przez całą salę. Eliza podeszła do mnie później, kiedy dzieci oglądały zdjęcia z Karoliną.
Nie chciałem już wracać do dawnych ran.
