Natalia wracała do domu późnym, szarym wieczorem, wyczerpana po całym dniu krążenia między swoimi salonami kosmetycznymi. Na jednym z nieoświetlonych zakrętów dostrzegła w ciemności ruch. Dwaj mężczyźni w dresach okładali pięściami kogoś, kto leżał już na ziemi i rozpaczliwie próbował się zasłaniać. Kiedy jeden z napastników uniósł nogę w ciężkim bucie, by zadać druzgocący cios, Natalia nie zastanawiała się ani chwili.
Skręciła gwałtownie, wjechała wprost na nich, oślepiła reflektorami i wcisnęła klakson. „Wiać, gliny! ” – wrzasnął jeden z chuliganów i obaj czmychnęli w ciemną alejkę. Natalia wyskoczyła z auta.
Na ziemi leżał bezdomny, z podartą kurtką i krwią na brodzie. Pochyliła się nad nim. „Żyje pan? Da pan radę wstać?
”
„Dziękuję, paniusiu. Uratowałaś mi życie” – wychrypiał mężczyzna, ale jego wzrok nagle powędrował gdzieś za jej plecy. Odwróciła się. Z ciemności wracali ci sami dwaj bandyci.
Zorientowali się, że żadnej policji nie ma, a przed nimi stoi tylko przestraszona kobieta w drogim samochodzie. W ręce jednego z nich błyszczał kawałek zbrojenia. Nie mieli zamiaru uciekać – teraz chcieli i dokończyć robotę, i obłowić się na nowej ofierze. Natalię sparaliżowała panika, ale instynkt samozachowawczy okazał się silniejszy.
Chwyciła mężczyznę za kurtkę i wciągnęła go do auta, nie myśląc o czystej tapicerce. Wskoczyła za kierownicę i wcisnęła gaz. Koła zapiszczały, samochód ryknął i zostawił napastników w kłębach spalin. Pędziła ciemną trasą, co chwilę zerkając w lusterko na skulonego, brudnego nieznajomego.
Zjechała na wiejską drogę i wjechała na podwórko swojej podmiejskiej rezydencji. Zamknęła bramę pilotem i przez kilka minut siedziała w ciszy, nieufnie spoglądając na swojego przypadkowego pasażera. Zostawienie go na ulicy było nie do pomyślenia – w kwietniową noc po prostu by zamarzł. Ale wpuszczenie go do domu, gdzie mieszkała sama?
Też nie wchodziło w grę. „Chodź za mną” – powiedziała, wysiadając. „Na działce jest dobra, ciepła bania. Mój zmarły mąż ją budował.
Przenocujesz tam, a rano zdecydujemy, co dalej. Do domu cię nie wpuszczę. Mieszkam tu sama i boję się nieznajomych. ”
Mężczyzna potulnie powlókł się za nią.
Przez cały czas milczał. Natalia przyniosła mu ubrania po mężu i położyła na stole. „Umyj się, przebierz w czyste” – powiedziała sucho. „Gospodyni, a dałoby radę napalić w bani?
” – zapytał nieśmiało. „Widzę, że drewno jest suche. Chciałbym się umyć, zagrzać. ”
Natalia zawahała się, ale w końcu skinęła głową.
„Tylko nie zaczadź się. I nie dobijaj się do domu. Mam wszystko na alarmie, policja przyjedzie szybko. Siedź tu cicho do rana.
”
Rano obudziła się wcześnie, z niejasnym niepokojem. Podeszła do okna. Nad kominem bani unosił się lekki dymek, a na poręczy werandy suszyły się wyprane ubrania. Odetchęła z ulgą.
Nocny gość nie spłonął i nie uciekł z niczym. Przygotowała śniadanie, włożyła talerze do torby i wyszła na zewnątrz. Otworzyła drzwi bani i zamarła. Na ławie siedział człowiek, którego nie poznawała.
Umyty, z przyciętą brodą i włosami, w ubraniach jej zmarłego męża – choć wisiały na nim workowato – wyglądał całkiem inaczej. Spokojnie patrzył na wchodzącą gospodynię, jakby czekał na jej reakcję. „Was po prostu nie poznać” – wyjąkała Natalia. „Jestem Natasza.
Jak masz na imię? Masz gdzie iść? Jeśli w mieście, to podwiozę. ”
Mężczyzna smutno się uśmiechnął.
„Nie pamiętam swojego imienia. Pewnie problemy z głową. Nasi na ulicy nazywali mnie Leszym, za dziki wygląd. Śmiali się, że wylazłem spod ziemi.
”
Z jego chaotycznych odpowiedzi Natalia zrozumiała, że nie pamięta prawie nic ze swojej przeszłości. Nie wiedział, jak trafił na ulicę. Jego domem była podziemna ciepłociąg. „Leszy?
Leszek? Nie” – pokręciła głową. „Niech będzie Aleksiej. Przynajmniej dopóki tu jesteś.
Zjedz śniadanie, potem zawiozę cię do miasta. ”
Mężczyzna posłusznie zaczął jeść, ale po chwili zerknął w okno. „Patrzę, że u pani na podwórku dawno nie było sprzątane. Brama skrzypi, płot wyblakł, a mostek nad strumieniem prawie się rozpadł.
Doprowadziłbym to do porządku, jeśli pani pozwoli. Wy mi dobro, ja wam dobro. ”
Natalia spojrzała na zaniedbaną działkę. Po śmierci męża wszystko popadało w ruinę, a ona przez ciągłą pracę nie miała czasu.
Ten osobliwy bezdomny wydawał się oferować pomoc z czystego serca. „Dobrze, Aleksieju, spróbujmy” – zgodziła się, starając się nadać głosowi twardość. „Ale dom będzie zamknięty i pod alarmem. Poza bramę nie wychodzić.
Kamery rejestrują wszystko. ”
„Wszystko sprawiedliwie, gospodyni” – skinął głową. „Od czego zacząć? ”
Wręczyła mu miotłę i grabie.
Wieczorem, gdy wróciła, oniemiała. Działka wyglądała inaczej. Zeszłoroczne liście zebrane w worki, ścieżki wyczyszczone, płot przygotowany do malowania. Aleksiej czekał na werandzie bani.
„Obejrzałem wasz mostek przez strumień. Można go wyremontować” – powiedział. Natalia sceptycznie uniosła brew. „To nie tylko deski przybić.
To sztuczne koryto, zamknięty system hydrauliczny. Wszystko zgniło. Potrzebne są materiały, narzędzia, cement, rury, spawarka. Tu potrzebni są drodzy profesjonaliści.
Oto kosztorys, który przysłała mi firma zagospodarowania terenu. ”
Aleksiej pobieżnie przejrzał papiery i pewnie się uśmiechnął. „Ci profesjonaliści zawyżyli zakres prac trzykrotnie. Konstrukcja jest typowa.
Trzeba wylać nową poduszkę pod lewobrzeżną podporę, bo tam nastąpiło przesunięcie gruntu. Belki przęsła są mocne, wystarczy wzmocnić je żebrami sztywności. A dla koryta zrobię piaskową poduszkę, żeby rury nie wypchnęło przez przemarzanie. Dam radę.
”
Natalia zastygła. Tak szczegółowe, fachowe sformułowania wypływały z jego ust tak naturalnie, jakby całe życie robił tylko to. „Skąd ci to wszystko wiadomo? Jesteś budowlańcem?
”
Mężczyzna zamilkł. W jego oczach pojawił się przestrach. „Nie mogę sobie przypomnieć” – odpowiedział z goryczą. „W środku głucha ściana.
Ale kiedy patrzę na ten most, w głowie same pojawiają się obliczenia. Pozwólcie mi spróbować. ”
Przez kolejne dwa dni Natalia kupowała wszystko z jego listy, włącznie ze spawarką. Wieczorami wracała i zastawała go przy pracy – migało spawanie, zastygał świeży beton.
Pracował szybko i starannie. Trzeciego dnia wróciła z teatru, dokąd w końcu wybrała się z przyjaciółkami. Miała na sobie luksusową, lejącą suknię wieczorową. Aleksiej stał przy sztucznym stawie, składając narzędzia.
Zobaczywszy ją, zamarł w niemym zachwycie. Po raz pierwszy od wielu lat Natalia poczuła się piękna, a nie tylko twarda bizneswoman. Ale zaraz sama zastygła ze zdziwienia. Mostek wyglądał jak z czasopisma – jasna modrzewiowa deska, lśniące poręcze, koryto wyłożone drobną mozaiką.
Aleksiej podszedł do zaworu i żartobliwie uniósł wyimaginowany kapelusz. „Uwaga! Gospodyni, odbierajcie obiekt! Uruchamiam system hydrauliczny.
”
Przekręcił kran. Strumień wody wystrzelił z ukrytej rury i wesołym szmerem pobiegł korytem, wypełniając staw. „Teraz i pani ma swój mały Peterhof” – powiedział z psotą w głosie. Natalia patrzyła na fale i czuła coś dziwnego.
Ten człowiek był fenomenem – czysty, uprzejmy, z zadziwiającym intelektem. Z pewnością nie był zwykłym włóczęgą. „Aleksieju, jesteś po prostu świetny” – powiedziała szczerze. „Skoro tak dobrze ci idzie, powierzę ci też bramę wjazdową.
”
Wkrótce jednak jej życie komplikowało się z innej strony. W mediach społecznościowych pojawiła się lawina negatywnych opinii o jej salonach. Natalia wiedziała, że ktoś z konkurencji celowo ją szkaluje. Potem zadzwoniła administratorka najważniejszego salonu: wynajmujący zażądał wyprowadzki.
A właściciel lokalu, po długich naciskach, przyznał, że osobiście wpłynęła na niego wpływowa urzędniczka miejska – Anna Pistoletkina. Zanim Natalia zdążyła cokolwiek załatwić, miasto zerwało umowę najmu pod drugi salon. Wieczorem siedziała na werandzie, wpatrując się w wystygłą herbatę. Człowiek, który dawno temu nazywał się Aleksiej, cicho podszedł od strony ogrodu.
„Gospodyni, twarz u pani nie ta. Czyżbym bramę krzywo pomalował? ”
Natalia nie wytrzymała. W głosie zadrżały jej łzy.
„Gdyby chodziło o bramę, Alosza… Mnie po prostu niszczą. Wyżywają mnie z salonów, które budowałam latami. Tam jest całe moje życie. Cały zespół – dziewczyny, które mają rodziny i dzieci.
Drogie urządzenia do depilacji laserowej, odmładzania skóry. Gdzie ja to przeniosę? Osiemdziesiąt procent to stali klienci. Jeśli się wyprowadzę – to ruina.
Jutro mam wizytę w administracji. Nie spodziewam się niczego dobrego. ”
„Pojadę z panią” – powiedział cicho, ale stanowczo. „Po wsparcie.
Samej nie ma po co pchać się do takiego gniazda. ”
Natalia spojrzała na jego spokojną twarz i po raz pierwszy od dawna poczuła ciepło. „Wiesz, masz rację. Razem będzie mi raźniej.
”
Rano zaparkowali przed szarym budynkiem administracji. Aleksiej, z gęstą lekko siwiejącą brodą, wyglądał jak surowy profesor. W gabinecie powitała ich kobieta w garsonce – Anna Pistoletkina. Natalia nie zamierzała owijać w bawełnę.
„Anno Nikołajewno, wynajmujący powołuje się na wasze polecenia. Dlaczego niszczycie mój biznes? ”
Urzędniczka uśmiechnęła się protekcjonalnie. „Rynek wymaga konkurencji, a pani go zagarnęła.
Nie dopuszcza pani nowych, bardziej utalentowanych przedsiębiorców. ”
Natalia spojrzała na złotą tabliczkę na biurku i w jej głowie wszystko się ułożyło. „Wy po prostu czyścicie miejsce dla biznesu swojej córki. Widziałam niedawno otwarcie nowego studia z tym idiotycznym logo kowbojki.
Wie pani, czym to śmierdzi? ”
Pistoletkina poderwała się zza biurka. „Będziecie mi grozić? Szybko zostaniecie wyrzuceni z gabinetu!
”
Wtedy zza pleców Natalii spokojnie wystąpił Aleksiej. „Ostrożnie, paniusiu. Jest pani na stanowisku. Kary za nadużycie władzy nikt nie odwołał.
”
Pistoletkina zmierzyła go pogardliwym wzrokiem. „A wy to kto? Prawnik? Ochroniarz?
”
Patrzyła na niego przez chwilę, a potem jej twarz nagle ściągnęła się w przerażeniu. „Dierżawin…” – wyszeptała, ledwo słyszalnie. Natalia spojrzała na swojego towarzysza, ale on tylko patrzył na urzędniczkę z chłodnym zdumieniem, wyraźnie jej nie poznając. „Ze mną te bandyckie metody z lat dziewięćdziesiątych nie przejdą” – rzuciła Natalia.
„Złożę skargę. Chodźmy, Aleksieju. ”
Wyszła, ciągnąc go za sobą. Za nimi została pobladła urzędniczka, sięgająca po telefon.
W drodze powrotnej panowała cisza. Nagle trasa weszła na nowy, majestatyczny most miejski. Aleksiej pochylił się do przodu, wpatrując się w potężne pylony i sploty stalowych lin. Jego oddech przyśpieszył.
„Dierżawin” – powiedział cicho, z jakimś głuchym jękiem. Natalia zerknęła na niego. Ten silny mężczyzna nagle zaczął bezgłośnie płakać. Wielkie łzy toczyły się po jego wychudzonych policzkach, gubiąc się w brodzie.
Nic nie widział, ogarnięty jakimś nagłym, wewnętrznym bólem. „Aleksieju, co się stało? Zatrzymać się? ” – zapytała z niepokojem.
Mężczyzna tylko przecząco pokręcił głową. Kiedy koła samochodu zaszeleściły już na drugim brzegu, odchylił się na siedzenie, zamknął oczy i powiedział:
„Przypomniałem sobie, Nataszo, kim jestem. Ten most zbudowałem ja. ”
Natalia o mało nie pomyliła pedałów.
Jak wszyscy w mieście, znała historię tej wielkiej budowy. Most wznosił trest Mostostroj, a kierował nim genialny architekt Dierżawin. „Czekaj… Jak to możliwe? ”
Mężczyzna odwrócił do niej swoją twarz, już suchą, ale pełną bolesnego uświadomienia.
„To ja, Nataszo. Dierżawin to moje prawdziwe nazwisko. ”
Po powrocie Natalia wysłała go do bani, żeby doszedł do siebie, a sama otworzyła laptop. Wpisała w wyszukiwarkę „Dierżawin” i „most”.
Na ekranie pojawiło się zdjęcie sprzed lat – postawny, gładko ogolony mężczyzna przed nowiutkimi pylonami. Podobieństwo było uderzające. Bez wątpliwości: jej przypadkowy gość to Georgij Aleksandrowicz Dierżawin. Chwyciła laptop i pobiegła do bani.
„Georgiju, opowiedz mi wszystko, co udało ci się przypomnieć. ”
Mężczyzna potarł skronie i zaczął mówić chrapliwym głosem. „Pamięć nie wróciła całkowicie, ale co nieco pamiętam. Mój przyjaciel i młodszy partner w treście, Rudolf Krysewicz, zaprosił mnie, by uczcić zakończenie budowy.
Pamiętam, jak nalał mi koniaku. Dalej – luka, ciemność. Ten łotr mnie otruł. Ocknąłem się w jakimś ciemnym miejscu.
Przetrzymywano mnie siłą. Rudolf podsuwał mi papiery do podpisania. Byłem jak we mgle. Potem głosy, znowu luka.
Obudziłem się gdzieś w lesie, pod ziemią. Nie wiedziałem, kim jestem. Błąkałem się, żywiłem byle czym, w końcu dołączyłem do włóczęgów w ciepłociągu. ”
Natalia słuchała z zapartym tchem.
Ten szlachetny człowiek został pozbawiony życia, nazwiska i tożsamości. Wpisała w wyszukiwarkę nazwisko Krysewicz i nazwę trestu. Oficjalna wersja mówiła, że słynny architekt „zmęczył się, wycofał z interesów i wyjechał żyć do Indii”. Zamieszczone zdjęcia przedstawiały jakiegoś brodacza z tyłu, na tle indyjskich świątyń.
Ale kolejne kliknięcie sprawiło, że Natalia zaniemówiła. Na ekranie pojawiło się zdjęcie z niedawnego rautu: Rudolf Krysewicz czule obejmował w talii panią Pistoletkinę. „Georgiju, spójrz” – Natalia wskazała palcem. „Twój były partner biznesowy jest mężem tej żmiji z administracji.
Teraz rozumiem, czemu się tak przestraszyła, gdy cię zobaczyła. ”
Mężczyzna zmarszczył czoło. „Nie pamiętam, ale niewątpliwie byli blisko. To znaczy, że Pistoletkina już mu o wszystkim doniosła.
Krysewicz jest teraz na pełnych obrotach. Nataszo, muszę pilnie stąd odejść. Możesz poważnie ucierpieć przeze mnie. ”
„Potrzebujesz pieniędzy?
Dużo, na adwokatów? ” – Natalia nie zastanawiała się ani sekundy. Wybiegła do domu, otworzyła sejf i wygrzebała całą gotówkę. „Oddam wszystko co do grosza, obiecuję” – powiedział, ściskając jej dłoń.
Jeszcze tego samego wieczoru opuścił rezydencję, zostawiając gospodynię samą z niepokojem. Natalia cały czas powtarzała sobie: „Tak jest dla niego bezpieczniej”. Niedługo potem przed jej bramą zastygły czarne samochody o przyciemnianych szybach. Domofon zadzwonił natarczywie, a ochrona zaczęła szarpać skrzydła bramy.
Podeszła do ogrodzenia i zażądała, by ją wpuszczono. Gdy tylko otworzyła bramę, przed nią stanął Rudolf Krysewicz. „Natalio Wasiliewno, nie róbmy dramatu. Wydaj mi człowieczka.
Wiem, że się u was ukrywa. ”
„O kim wy mówicie? Żadnego człowieczka u mnie nie ma. Zatrudniłam zwykłego robotnika, mistrza do prac remontowych.
”
Twarz Krysewicza stała się złowrogą maską. „Moja żona w administracji doskonale go rozpoznała. Wydaj go, a hojnie cię wynagrodzę. Twoje salony zostaną w spokoju.
Pomyśl o swoim biznesie, o ludziach. ”
Natalię przeszedł dreszcz, ale w środku zadzwoniła stalowa wytrwałość. „Nie handluję ludźmi, Krysewiczu. Jego tu nie ma.
”
Ochroniarze przeszukali działkę i dom. Jeden z nich wrócił do szefa. „Czysto. Ale w bani ktoś wyraźnie mieszkał przez ostatni tydzień.
”
„Gdzie on jest? ” – syknął Krysewicz. „Nie wiem” – odpowiedziała Natalia. „Odszedł.
I nie pomogę wam go znaleźć. ”
Twarz Rudolfa wykrzywiła się z wściekłości. Zbliżył się do niej i wycedził:
„No cóż. Sami dokonaliście wyboru.
Osobiście zmiażdżę wasz mały światek. Po waszych salonach nie zostanie nawet nazwa. A jak wylądujecie na ulicy – zobaczymy, jak wtedy zaśpiewacie. ”
Odwrócił się i wyszedł, machnięciem ręki wzywając ochroniarzy.
Natalia została sama na ganku, z drżącymi kolanami, ale dumnym sercem. Wytrzymała. Georgija nie znajdą. Obietnica Krysewicza spełniła się z przerażającą precyzją.
Kontrola za kontrolą. Salony zawieszały działalność. Skargi ginęły. Konta blokowano.
Wynajmujący, zastraszeni naciskami z góry, zrywali umowy. Banki odmawiały kredytów. Żeby spłacić długi i wypłacić pracownicom ostatnie pensje, Natalia zastawiła własny dom. Od Georgija nie było żadnych wieści – ani telefonu, ani krótkiej wiadomości.
Czasem nachodziły ją czarne myśli: może Krysewicz jednak go dopadł? A może Georgij po prostu o niej zapomniał? Chciało jej się wyć z samotności i bezsilności. Pewnego deszczowego poranka Natalia sprawdzała skrzynkę.
Wśród rachunków i zawiadomień sądowych znalazła grubą, elegancką kopertę – oficjalne zaproszenie na wielką imprezę towarzyską, na którą zbierała się śmietanka biznesu i administracji. Na odwrocie kartki ktoś dopisał odręcznie:
„Proszę założyć tę samą suknię, w której wracałaś z teatru. Masz błyszczeć. Twój przyjaciel.
”
Natalia zastygła. Serce przyspieszyło. To był on. Georgij.
Pamiętał ją, nie zapomniał. Weszła do sypialni, otworzyła szafę i wyjęła drogą, lejącą tkaninę. Po miesięcy przygnębienia po raz pierwszy się uśmiechnęła. Niech jutro jej życie ostatecznie legnie w gruzach.
Dziś przyjmowała to wyzwanie. Zadzwoniła do swojej byłej pracownicy, bliskiej przyjaciółki, mistrzyni makijażu. Ta przyjechała z walizką pełną kosmetyków. Kilka godzin spędziły w smutnych rozmowach, ale rano przed lustrem stała inna Natalia – z cerą bez śladów zmęczenia, z fryzurą zadbaną.
Kiedy Natalia sięgnęła po torebkę, przyjaciółka miękko, ale stanowczo przechwyciła jej rękę. Po prostu uśmiechnęła się i pokręciła głową. W tym bezinteresownym wsparciu było tyle ciepła, że Natalii łzy stanęły w oczach. Wysiadła przed luksusowym kompleksem restauracyjnym, gdzie odbywał się główny raut miasta.
Wyprostowała ramiona, uniosła głowę i weszła pewnym krokiem. W ogromnej sali lśniły żyrandole, płynęła muzyka, wokół snuli się goście w diamentach i garniturach. Natalia szła przez tłum, rozglądając się za Georgijem. Ale zamiast ukochanej twarzy napotkała zły, drwiący wzrok.
Anna Pistoletkina w brokatowej sukni zagrodziła jej drogę. Obok stała jej rozpieszczona córka. „Patrzcie, jacy ludzie” – syknęła urzędniczka, lustrując Natalię od stóp do głów. „Nieudacznica i bankrutka przypełzła na cudze święto życia.
”
„Mamo, pewnie ona w domu nie ma co jeść. Przyszła, żeby się u taty załapać na poczęstunek” – zachichotała córka. Do nich podszedł już Rudolf Krysewicz z kieliszkami szampana. Zauważywszy reporterów z kamerami, po gospodarsku objął żonę i córkę.
„Toasty za dobrobyt mojej rodziny! Nasze biznesy rozkwitają, wyznaczamy nowe standardy w tym mieście. A kto nie potrafi uczciwie konkurować, zostaje na poboczu życia” – uśmiechnął się, skinąwszy w stronę Natalii. Natalia zasłoniła twarz dłonią, połykając łzy upokorzenia.
Stała pośrodku tej błyszczącej sali, nie wiedząc, gdzie się ukryć. Czyżby to była pułapka? Czyżby Georgij nie przyjechał? W tym momencie przez salę przetoczył się pomruk zdumienia.
Muzyka urwała się, a obiektywy kamer odwróciły się w stronę głównego wejścia. Do sali wszedł postawny mężczyzna w smokingu. W jego przenikliwych oczach płonęła niezłomna siła. To był Georgij Dierżawin.
Nie zwracał uwagi na zastygły tłum. Jego wzrok był skierowany tylko na Natalię. Podszedł do niej, objął ją ciepło, osłaniając przed wrogimi spojrzeniami. „Wybacz, że kazałem czekać, Nataszo.
Obiecałem, że będziesz błyszczeć. ”
Odwrócił się do oszołomionego Rudolfa. Twarz Krysewicza w ułamku sekundy zrobiła się ziemisto-szara. Kieliszki z szampanem wypadły mu z rąk i rozprysły się na podłodze.
Pistoletkina przestraszona przycisnęła ręce do piersi. Georgij zrobił krok do przodu, wziął mikrofon z rąk zaskoczonego reportera i odwrócił się prosto do kamer transmitujących wydarzenie na żywo. „Dobry wieczór, szanowni państwo. Jestem Dierżawin Georgij Aleksandrowicz – prawowity założyciel i właściciel trestu Mostostroj.
Kilka lat temu mój tak zwany partner, Rudolf Krysewicz, dokonał podłego przestępstwa. Otruto mnie, przetrzymywano siłą, żądając przepisania biznesu, a potem, uznawszy za martwego, zakopano w lesie. Przeżyłem. I dzisiaj wróciłem, żeby zerwać maski z tego potwora i jego popleczników.
”
W sali zerwał się ogłuszający szum. Dziennikarze łapczywie łapali każde słowo. Operatorzy filmowali panikę na twarzach Krysewicza i jego żony. „Od śmierci uratowała mnie ta kobieta” – kontynuował Georgij, mocniej przyciskając do siebie Natalię.
„A Rudolf i jego małżonka, urzędniczka naszej administracji Anna Nikołajewna Pistoletkina, wykorzystując stanowisko służbowe, planowo niszczyli biznes i życie mojej wybawicielki w ramach zemsty za to, że mnie uratowała. ”
„To kłamstwo! Wszystko kłamstwo! ” – wybełkotała pobladła Pistoletkina.
W tym momencie podeszło do nich trzech mężczyzn w garniturach – adwokaci Dierżawina. Jeden z nich głośno odczytał dokumenty. „Panie Krysewiczu, pani Pistoletkina. Przedstawiamy wam oficjalne pozwy o oszustwo na dużą skalę, usiłowanie zabójstwa i nadużycie władzy służbowej.
Przeprowadziliśmy niezależne ekspertyzy w pełni potwierdzające tożsamość Georgija Aleksandrowicza Dierżawina. ”
Za adwokatami do sali weszli funkcjonariusze policji. Elita miasta w milczeniu ustępowała im z drogi. Pod błyskami fleszy i w bezpośredniej transmisji telewizyjnej na nadgarstkach Krysewicza i jego żony z ciężkim kliknięciem zapięły się stalowe kajdanki.
Prowadzono ich do wyjścia, a ich rozpieszczona córka – jeszcze przed chwilą udająca królową – została sama pośrodku sali. Minęło kilka miesięcy. Georgij całkowicie odzyskał kierownictwo w firmie budowlanej, krok po kroku odnawiając swoje uczciwe imię. Spłacił wszystkie długi Natalii, zdejmując obciążenie z jej zastawionego domu.
Ale na tym nie poprzestał – pomógł odrodzić sieć salonów, a w nagrodę za uratowanie wykupił lokale i zapisał je na własność Natalii, czyniąc jej biznes naprawdę niezależnym. Wszystkie przeżyte miesiące strachu, rozłąki i walki tylko ich do siebie zbliżyły. Pewnego ciepłego dnia babiego lata siedzieli na werandzie rezydencji, słuchając szumu strumyka. Georgij objął ukochaną.
„Słuchaj, Nataszo, a może ja ten mostek przebuduję? Wzniosę tu coś monumentalnego, triumfalnego, na cześć naszego zwycięstwa nad wszystkimi nieprzyjaciółmi – projekt od samego Dierżawina. ”
Natalia roześmiała się wesoło, wtulając się w jego ramiona. „Zostaw wszystko tak, jak jest, Gosza.
Niech ten prosty, drewniany mostek przypomina nam o naszym pierwszym spotkaniu. Przecież wtedy nawet nie pomyślałabym, że ten zręczny, pracowity człowiek, którego przygarnęłam w bani, zostanie kiedyś moim mężem. ”
Georgij cicho się zaśmiał i przycisnął ją do siebie jeszcze mocniej. Na sercu Natalii było niezwykle spokojnie.
Przed nimi czekało długie, prawdziwie szczęśliwe życie.
