Barbara Siennicka siedziała w zatłoczonym autobusie, wpatrując się w zaparowaną szybę. Deszcz zalewał Warszawę, a jej myśli wracały do słów szefa: „Restrukturyzacja”. Pięć lat pracy, poświęcenia i nadgodzin – a dziś wyrzucono ją jak niepotrzebny mebel. W kieszeni miała dwieście złotych i kartę kredytową na wyczerpanym limicie.
Spotkanie z Martą w kawiarni „Relaks” miało być pocieszeniem. Marta od razu wyczuła, że coś jest nie tak. „Mój Boże, wyglądasz, jakby cię pociąg przejechał”. „Straciłam pracę”.
Marta ścisnęła jej dłoń, ale po chwili na jej twarzy pojawił się tajemniczy uśmiech. Wyciągnęła telefon. „Julka z liceum pracuje w Elite Warsaw. Szukają dwudziestu dziewczyn do obsługi gali charytatywnej w hotelu Wiktoria.
Płacą tysiąc złotych za jeden wieczór”. Barbara przewróciła oczami. Modelką nie była, a imprezy dla najbogatszych Warszawy to nie był jej świat. Ale tysiąc złotych to połowa czynszu, a desperacja potrafi zmienić człowieka.
„Dobrze. Zróbmy to”. Cztery godziny później stała w ogromnej sali balowej, w czarnej obcisłej sukience, z tacą szampana w dłoni. Kryształowe żyrandole odbijały światło w biżuterii gości.
Nagle usłyszała za sobą głęboki głos. „Czy mogę prosić o szampana? ”
Odwróciła się. Mierzył ją wzrokiem wysoki mężczyzna o intensywnie zielonych oczach.
Jego garnitur był droższy niż wszystkie jej ubrania razem wzięte. „To mój pierwszy raz na tego typu wydarzeniu” – powiedziała szczerze, od razu żałując swojej otwartości. „To widać. Jesteś autentyczna”.
Mężczyzna przedstawił się jako Antoni Czarnecki. Dopiero później Marta szepnęła jej do ucha, kim on naprawdę jest – właściciel Czarnecki Investments, jeden z najbogatszych ludzi w Polsce. Gdy gala dobiegała końca, Barbara wyszła na taras, by zaczerpnąć powietrza. Antoni stał kilka kroków dalej.
„Też potrzebowałaś oddechu? ”
Nie wiedziała, czemu mu powiedziała o utracie pracy. Może przez zmęczenie, może dlatego, że wydawał się jedyną prawdziwą osobą w tym tłumie sztucznych uśmiechów. „Co byś zrobiła z dziesięcioma milionami?
” – zapytał nagle. „Spłaciłabym długi, kupiła mieszkanie. Otworzyła własną agencję”. Antoni patrzył na nią w milczeniu.
Potem wyjął z marynarki wizytówkę. „Przyjdź jutro do mojego biura. Mam dla ciebie pracę”. Następnego dnia siedziała w jego gabinecie na dziesiątym piętrze, próbując opanować drżenie rąk.
Antoni przeszedł do sedna. „Potrzebuję żony”. Barbara była pewna, że się przesłyszała. Antoni wyjaśnił: dziadek, główny udziałowiec firmy, postawił warunek – jeśli nie znajdzie żony w ciągu miesiąca, przekaże kontrolę nad firmą kuzynowi.
Propozycja: rok udawanego małżeństwa, trzy miliony złotych, mieszkanie i samochód do dyspozycji. Żadnych fizycznych zobowiązań. Barbara wstała, próbując uspokoić myśli. To był absurd.
Ale te pieniądze mogły zmienić jej życie – spłacić długi, otworzyć własną agencję. „Mam dwadzieścia cztery godziny na decyzję? ”
Antoni skinął głową. Marta była przerażona.
Ale Barbara podjęła decyzję i postawiła własne warunki: kontrakt prawny, zaliczka w wysokości pięciuset tysięcy, swoboda w realizacji własnych projektów i gwarancja czystego rozstania po roku. „Mamy umowę” – powiedział Antoni, wyciągając dłoń. W ciągu kilku dni Barbara przeniosła się do penthouse’u w Złotych Tarasach. Jej część apartamentu obejmowała sypialnię z garderobą pełną ubrań od znanych projektantów.
Antoni mieszkał na drugim końcu mieszkania. Pokazał jej pierścionek z diamentem. „Musi wyglądać wiarygodnie” – powiedział. Pierwszym testem była kolacja z Henrykiem Czarneckim w jego willi w Konstancinie.
Barbara powtarzała w myślach całą historię o spotkaniu w Las Vegas, którą Antoni wymyślił, by wyjaśnić nagły ślub. Dziadek patrzył na nią uważnie, ale wieczór minął zaskakująco dobrze. Henryk wziął ją na koniec za ręce. „Mój wnuk potrzebuje kogoś, kto będzie go kochał nie za nazwisko.
Mam nadzieję, że jesteś tą osobą”. Barbara poczuła ukłucie winy. Minęły trzy miesiące. Barbara przyzwyczaiła się do nowego życia – gal, premier, oficjalnych kolacji.
Antoni szanował jej prywatność, ale odkryła, że lubi jego towarzystwo. Czasem jedli razem kolację, rozmawiali o książkach. Dzięki zaliczce otworzyła własną małą agencję kreatywną i zatrudniła dwóch pracowników. Po raz pierwszy od dawna czuła, że robi coś dla siebie.
Pewnego wieczoru, gdy Antoni był w Londynie, w drzwiach stanął Henryk Czarnecki. „Wiem wszystko” – powiedział, sadowiąc się w fotelu. „Wiem o waszym układzie. Jestem stary, ale nie głupi.
Nigdy nie uwierzyłem w tę historię o Las Vegas”. Barbara poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. „Dlaczego pan mi to robi? ” – wyszeptała.
„Bo widzę, jak patrzycie na siebie. To już nie jest tylko układ biznesowy”. Henryk westchnął. „Nigdy nie postawiłem Antoniemu warunku znalezienia żony.
To on to wymyślił”. Barbara zamarła. „Zobaczył cię na tej gali i nie mógł oderwać od ciebie wzroku. Antoni nie wie, jak nawiązać prawdziwą relację.
Całe życie skupiał się na interesach. Wymyślił ten plan, bo inaczej nie wiedział, jak cię poznać”. Barbara siedziała w milczeniu. Gniew mieszał się z niedowierzaniem.
Cała ich umowa była oparta na kłamstwie. Dwie godziny później Antoni wrócił z Londynu, wcześniej niż planował. „Twój dziadek tu był. Wiem wszystko.
Nie było żadnego warunku” – powiedziała cicho. Antoni pobladł. „Dlaczego mnie okłamałeś? ” – zapytała.
Opowiedział jej o sobie. O tym, jak całe życie był postrzegany tylko przez pryzmat pieniędzy. Jak kobiety widziały w nim łakomy kąsek, a nie człowieka. Jak zobaczył ją na tej gali – szczerą, prawdziwą – i nie wiedział, jak ją zdobyć, by nie myślała o nim jak o kolejnym bogaczu.
Barbara patrzyła na niego. Przez trzy miesiące widziała, jaki naprawdę jest – zmęczony po pracy, uśmiechnięty przy książce, hojny i uparty. Gdzieś po drodze zaczęła go lubić. Może nawet bardziej.
„Co teraz? ” – zapytała. „Jedna prawdziwa randka. Bez kontraktów, bez udawania.
Tylko ty i ja”. Barbara zamilkła na chwilę. Przebaczenie i drugie szanse – na tym opierają się prawdziwe relacje. „Jedna randka” – zgodziła się.
„Ale tym razem bez kłamstw”. Antoni po raz pierwszy uśmiechnął się tak, jakby ktoś zdjął mu ciężar z ramion. „Dokąd chciałabyś pójść na naszą pierwszą prawdziwą randkę? ” – zapytał, biorąc jej dłoń.
Barbara uśmiechnęła się, czując, jak strach ustępuje nadziei. „Zaskocz mnie”.
