h2811

Le pouvoir n’est jamais bruyant. Les gens s’attendent à des cris, à du verre brisé, à des poings lourds. Mais le vrai pouvoir est silencieux. C’est un costume sur mesure qui descend un escalator. C’est une alliance en platine qui reflète la lumière fluorescente d’un grand magasin. Quand un homme frappe une femme sur le … Read more

W ciemności padaliśmy ofiarą wszelkiego rodzaju irracjonalnych urojeń. Pniak drzewa, kępa ziemi, zwój drutu przybierały nowe złowrogie kształty i w świetle flary mogły sprawiać wrażenie, że poruszają się w naszym kierunku. Patrol to potężna działka narkotyku. Wychodzisz na ziemię niczyją i wracasz, o ile w ogóle wracasz, jako odmieniony człowiek. Pierwsza wojna światowa nie bez … Read more

Upał lipcowego dnia 1998 roku topił asfalt, gdy za moimi plecami zatrzasnęły się bramy zakładu karnego. Piętnaście lat. Przy wyjściu czekał orszak: terenowe wozy, młodzi chłopcy w złotych łańcuchach, nowi władcy miasta. Chcieli kupić moje nazwisko. Przeszedłem obok nich bez słowa, wsiadłem do autobusu na obrzeża. Piętnaście lat temu trzej ludzie, których nazywałem braćmi, zabrali … Read more

„Jesteśmy zbyt zajęci na twoje psychologiczne dramaty, tato. Rozwiąż to sam. ” Więc rozwiązałem. Przepisałem testament, nie mówiąc nikomu ani słowa. Teraz stoję po jednej stronie żelaznej bramy, a oni patrzą na mnie z drugiej – i wiem, że postąpiłem słusznie. Jest 30 grudnia, piąta po południu. Skończyłem 68 lat. Stoję na werandzie mojego domu … Read more

Śnieg ciął twarze, a za nami przez wycie zamieci narastał ryk ciężkich skuterów śnieżnych. Bojówkarze bezlitosnej mafii szli naszym tropem w Dzikich Bieszczadach, a liczyły się sekundy. Biegłem za pięcioma kobietami do bóru, zaciskając w zdrętwiałej dłoni stary pistolet P83, w którym zostało zaledwie kilka naboi. Na przedzie szła ta, której kobiety z miasta bały … Read more

Wrzesień 1941 roku, okupowany Kijów. Niemcy weszli do miasta 19 września, ale zamiast tryumfalnego powitania zastali pustkę. Po wycofujących się Sowietach zostały tylko zniszczone budynki i około 60 000 Żydów – głównie kobiety, dzieci, starsi i chorzy, ci, którzy nie mogli lub nie chcieli uciekać. Kilka dni później centrum miasta wstrząsnęły eksplozje – radzieckie ładunki … Read more

Jmenuji se Leokádie a je mi hanba přiznat, jak dlouho jsem dovolovala, aby se ke mně u vlastního stolu mluvilo tak, jako by můj život byl jen doplňkem cizích plánů. Velikonoce u mě vždycky voněly majoránkou, žurek stál v misce, bílá klobása se krájela na talíři. Ale ten rok nebyla hlavní vůně sváteční. Bylo to … Read more

Když mi bylo pětadvacet, zdědila jsem po prarodičích chatu u jezera. Bylo to jediné místo na světě, kde jsem se jako dítě cítila milovaná. Moje sestra Olivia byla vždycky to zlaté dítě a já jen ta druhá, ta, která se musela snažit víc a stejně nikdy nebyla dost dobrá. A pak přišla večeře, při které … Read more