Zabieg planowy, nic poważnego – kilka dni obserwacji i wraca do domu. Jechałam metrem, a potem szłam pieszo kawałek do szpitala bielańskiego. Wzięłam jego plastikowy kubek po wodzie, żeby wyrzucić, i podeszłam do kosza przy drzwiach. Wrzuciłam kubek do środka.
Rozmawialiśmy jeszcze dwadzieścia minut o Tomku, o fizjoterapii, o tym, że podobno w weekend ma być przymrozek. Wszystko było takie samo i nic nie było takie samo. Wróciłam do domu przed dziewiątą. Uśmiechnął się i wrócił do klocków.
Poszłam do kuchni, umyłam ręce, zagotowałam wodę na herbatę. Tomek zasnął o wpół do dziesiątej. Siedziałam przy nim dłużej niż zwykle. Potem wróciłam do sypialni.
Chodziłam od okna do łóżka, od łóżka do okna, aż w końcu usiadłam po jego stronie łóżka. W czerwcu pojechał na konferencję do Gdańska na cztery dni. Zostawiłam mu obiad na kuchence i poszłam do mamy na kilka godzin. Wróciłam do sypialni i tym razem położyłam się po swojej stronie.
Myślałam o Zofii, mojej przyjaciółce od dwudziestu lat, pielęgniarce, która pracowała właśnie na tym oddziale w szpitalu bielańskim. Nie zadzwoniłam do niej tej nocy. Zrobiłam śniadanie, odprawiłam Tomka do szkoły, wróciłam do mieszkania wypełnionego ciszą i wtedy sięgnęłam po telefon. Patrzyłam na blat stołu, na rysę, która biegnie od lewego rogu prawie do środka.
Zofia, kto przychodził do Krzysztofa na oddziale? Znam Zofię od dwudziestu lat. Powinnam była do ciebie zadzwonić wcześniej. Młoda kobieta, szczupła, ciemne włosy do ramion, zawsze przychodziła przed oficjalnymi godzinami odwiedzin.
Jakaś kobieta z parasolem śmiała się do telefonu. Krzysztof wrócił do domu w czwartek w południe. Zofia weszła do pokoju z lekami. Kilka listów, które mama pisała do mnie ręcznie.
Ostatni raz, gdy nakryłam do stołu. Ten sam zapach z kuchni, ten sam dźwięk telewizora w tle, te same talerze ustawione na tym samym obrusie. Wrócił do telefonu. Nalałam bigos do miski, pokroiłam chleb, postawiłam na stole musztardę i ogórki kiszone.
Tomek skończył jeść i pobiegł do swojego pokoju. Brzęk jakiegoś klocka o podłogę, potem śmiech do siebie samego. Dzisiaj nie mam już więcej do powiedzenia. Napisałam do Zofii trzy słowa.
Jedno zdanie takie, jakie może napisać tylko ktoś, kto zna cię od dwudziestu lat i kto siedział przy tobie przy stygnącej herbacie, i kto trzymał cię za rękę bez jednego zbędnego słowa. Są rzeczy, które wracają do ciebie, gdy przestajesz się bać. I do którego nigdy nie zadzwoniłam.
